Τι μπορεί να σταματήσει μια παρέα δεκάχρονων παιδιών όταν είναι μάλιστα σε σχολικές διακοπές και δίπλα στην θάλασσα, να παίζουν ολημερίς; Τίποτε ή σχεδόν τίποτε. Ούτε καν ο φόβος του πολέμου και ο κίνδυνος του θανάτου.

Αυτό θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς αν έβλεπε τα πιτσιρίκια να παίζουν κρυφτό και ποδόσφαιρο ανάμεσα στις βάρκες,στις ψαροκαλύβες και στις έρημες πολύχρωμες τέντες στην παραλία, στα νότια της πόλης της Γάζας, δίπλα στο μικρό λιμάνι. Λίγα μέτρα μακριά από το γνωστό ξενοδοχείο Αλ-Ντέιρα, το μεσημέρι της περασμένης Τετάρτης 16 του Ιούλη, γύρω στις τέσσερις το απόγευμα, τίποτε δεν προμήνυε τον επερχόμενο κίνδυνο. Μερικά λεπτά μετά, όλοι θα διαπίστωναν με τρόμο τι θα μπορούσε να διακόψει για πάντα το ανέμελο παιγνίδι τους.

Για εμάς και το έχουμε διατυπώσει πολλές φορές η τέχνη οφείλει να προβληματίζει ,να μην παραμένει μόνο στη συγκίνηση. Να «αγωνίζεται» και όχι να «μοιρολατρεί».

Να είναι τέχνη για τους πολλούς  χωρίς να είναι εύπεπτη και χωρίς νόημα. Όχι μόνο να καταδικάζει αλλά και να παλεύει καταστάσεις και κοινωνικά φαινόμενα. Εδώ λοιπόν προκύπτει ένα μεγάλης σημασίας ζήτημα.

Τι τέχνη χρειάζονται σήμερα οι λαϊκές μάζες, την εποχή της κρίσης του ιμπεριαλισμού-καπιταλισμού, στην εποχή κατά την οποία οι λίγοι (κεφάλαιο) ,επιτίθενται με μανία και σε παγκόσμια κλίμακα στα δικαιώματα των στη λαών στη δουλειά, στις ελευθερίες , στην ίδια τη ζωή; Ίσως, πάντα όπως γράφουμε και στην αρχή η τέχνη οφείλει να είναι τέχνη επαναστατική. Δηλαδή να συγκινεί καθώς ταυτόχρονα και να κινητοποιεί τις συνειδήσεις σε μια πορεία σύγκρουσης με τη δεδομένη κατάσταση, της φτώχειας , της ανέχειας της μισθωτής δουλείας και των πολέμων. Αν δεν εσωκλείνει  στην έκφραση της όλα αυτά , τα απαραίτητα στοιχεία, δεν αποτελεί τέχνη «ζωηρή», «καυτό μολύβι» στα χέρια των εκμεταλλευόμενων στη πάλη τους με τους εκμεταλλευτές.

Τον Ιούνιο ξεκινά το Μουντιάλ στη Βραζιλία, η μεγαλύτερη διοργάνωση του ποδοσφαίρου σε παγκόσμιο επίπεδο. Η Βραζιλία είναι μια χώρα που ζει και αναπνέει για το άθλημα και είναι μάλιστα και η πολυνίκης του θεσμού. Παρουσιάζεται απ’ όλα τα διεθνή ΜΜΕ σαν ο ορισμός της παγκόσμιας ποδοσφαιρικής «γιορτής», αλλά είναι άραγε έτσι; Καθώς πίσω από την ανάληψη του Μουντιάλ από τους Βραζιλιάνους και τη δημιουργία αυτής της υπέροχης βιτρίνας,  θέλουν να κρύψουν τη σκληρή πραγματικότητα.  

...Δύο χρόνια φυλακής για τον κομμουνιστή καλλιτέχνη Pablo Hasel...

Ποιος θα το πίστευε πως στην πολιτισμένη Ευρώπη θα έμπαινε κάποιος στην φυλακή μόνο και μόνο για το περιεχόμενο των τραγουδιών του. Ποιος θα πίστευε πως ο αντικομμουνισμός και τα φασιστικά κατάλοιπα έχουν θέση σε μια χώρα σαν την Ισπανία που τόσα έχει περάσει από το απάνθρωπο Φρανκικό καθεστώς. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο. 

Το 1996 το βασκικό κόμμα Herri Batasuna τίθεται εκτός νόμου και την επόμενη χρονιά καταδικάζονται 20 στελέχη του σε 7 χρόνια φυλάκισης. Η ισπανική κυβέρνηση θεωρεί πως το κόμμα αυτό είναι το πολιτικό τμήμα της βασκικής αυτονομιστικής οργάνωσης ETA χωρίς να έχει αποδείξεις. Το ίδιο έγινε το 2002, το 2003 και το 2007 φορτώνοντας όλες τις ενέργειες της ETA από το 1968 σε ένα κόμμα που είχε εκλεγμένους βουλευτές στο ισπανικό κοινοβούλιο!

Πριν δύο μήνες ήταν το Πάλαιρο της Λευκάδας. Νωρίτερα η Λαμπεντούζα. Το καλοκαίρι η Μανωλάδα. Πριν μερικά χρόνια το γύρο του διαδικτύου έκαναν φωτογραφίες βασανισμού προσφύγων και πάλι στο Φαρμακονήσι. Από κοντά και οι εικόνες φασιστών να κυνηγάνε μετανάστες μέρα μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας με νεκρούς και τραυματίες,  οι επιθέσεις τους συνεχίζονται ακόμη και τώρα που "μαζεύονται".

Συνηθισμένη, καθημερινή εικόνα, η συμπεριφορά των οργάνων του συστήματος απέναντι σε όποιον μοιάζει με "ανατολίτη" ή με μη Έλληνα. Συνεχής έλεγχοι αυτοκινήτων, περικυκλωμένων από πάνοπλους κουκουλοφόρους, παρενοχλήσεις, κυνήγια, ξεφτιλισμοί, ξυλοδαρμοί, προσαγωγές, φυλακίσεις, εγκλεισμοί κάτω από άθλιες συνθήκες εκατοντάδων και χιλιάδων μεταναστών και προσφύγων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.