Τα ΤΕΙ γίνονται Πανεπιστήμια…ή πώς πλασάρεται καλύτερα η καταπάτηση των δικαιωμάτων μας

Το φετινό ακαδημαϊκό έτος μπορεί να χαρακτηριστεί από την «ανανέωση» και την «πρόοδο». Τέρμα οι «απαρχαιωμένοι διαχωρισμοί» μεταξύ ΑΕΙ και ΤΕΙ! Έφτασε η ώρα για «πραγματικές και εκσυγχρονισμένες» αλλαγές. Όλα αυτά αποτελούν μερικά από τα επιχειρήματα της κυβέρνησης και του υπουργείου παιδείας σχετικά με τις μεταρρυθμίσεις που ετοιμάζουν για τα ΤΕΙ. Ο νόμος Γαβρόγλου, που ψηφίστηκε μες το κατακαλόκαιρο και μακριά από οποιαδήποτε φοιτητική αντίδραση, περιλαμβάνει μια σειρά από αλλαγές τόσο για τα σχολεία όσο και για τα πανεπιστήμια.

Όσον αφορά λοιπόν τα δικά μας, γίνεται ξεκάθαρο το τι θέλουν να κάνουν με τα ΤΕΙ και με τους χιλιάδες σπουδαστές τους. Στο όνομα της λεγόμενης «αναβάθμισης» και πορείας προς την «πανεπιστημοποίηση» θα πρέπει να γίνουν κάποιες θυσίες. Οι θυσίες αυτές δεν είναι τίποτα περισσότερο από συγχωνεύσεις και κλεισίματα δεκάδων τμημάτων. Η αρχή για αυτή τη μεγάλη ανανέωση ξεκίνησε με τη διαδικασία ίδρυσης του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής, της συγχώνευσης δηλαδή των ΤΕΙ Αθήνας και ΤΕΙ Πειραιά. Το μεγάλο αυτό «όραμα» έχει αρχίσει να υλοποιείται,καθώς ο στόχος είναι στις αρχές του 2018 να έχει ολοκληρωθεί η ίδρυσή του. Γι αυτή τη διαδικασία, μέχρι τώρα έχει ανακοινωθεί ότι από τα 37 τμήματα θα προκύψουν μόλις 21 ή 23! Και ο αέρας της «ανανέωσης» και της «προόδου» δε σταματά εδώ. Έχει ξεκινήσει παράλληλα η διαδικασία μετεξέλιξης του ΤΕΙ Θεσσαλονίκης σε Αλεξάνδρειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, με τη σύσταση μιας αρμόδιας επιτροπής για την υποβολή του συνολικού σχεδίου υλοποίησης, δηλαδή για τον καθορισμό των τμημάτων που θα κλείσουν και των ριζικών αλλαγών που θα γίνουν.

Ανωτατοποίηση = Εντατικοποίηση / Δικαίωμα στην δουλειά

 

Όλα αυτά λίγο πολύ μας παραπέμπουν στην αντίστοιχη κατάσταση επί σχεδίου Αθηνά. Δηλαδή στις αλλαγές των ονομάτων των ιδρυμάτων, τις απανωτές αξιολογήσεις, τις συγχωνεύσεις και τα κλεισίματα τμημάτων, καθώς και τις αλλαγές σε προγράμματα σπουδών. Έχοντας την εμπειρία, λοιπόν, από το σχέδιο Αθηνά το ’13 και γνωρίζοντας καλά τον διακαή πόθο του συστήματος για την «ανωτατοποίηση» των ΤΕΙ, πρέπει να εξοπλιστούμε με τα κατάλληλα εφόδια. Όταν μάλιστα το σύστημα με τον νόμο Γαβρόγλου μπορεί να κλείνει σχολές όποια στιγμή θέλει μέσω προεδρικού διατάγματος, οι απαντήσεις που καλούμαστε να δώσουμε πρέπει να έχουν σωστή κατεύθυνση. Ο στόχος του συστήματος είναι ξεκάθαρος και πρέπει να βρει απέναντί του όλο τον σπουδαστόκοσμο συσπειρωμένο.

Η κυβέρνηση μεθοδικά μετατρέπει το δικαίωμα στην εκπαίδευση σε πολυτέλεια. Με όλες αυτές τις μεταρρυθμίσεις ετοιμάζει ένα περιβάλλον στα ΤΕΙ ακόμα πιο ταξικό. Ένα περιβάλλον ασφυκτικό με εντατικούς ρυθμούς σπουδών, με ελλείψεις σε υποδομές και εκπαιδευτικό προσωπικό και τμήματα άκρως εξειδικευμένα. Δημιουργείται λοιπόν ένα «πανεπιστήμιο» που θα είναι στην κυριολεξία για «λίγους και εκλεκτούς», καθώς για τα ΤΕΙ έχουν ήδη μειωθεί κατά πολύ οι εισακτέοι, αλλά και με τις μειώσεις των τμημάτων στα μισά, οι σπουδαστές θα ‘ναι ελάχιστοι. Μάλιστα, στη μετεξέλιξη αυτή υπάρχει ακόμα ένα παράδοξο: όσοι είναι ήδη απόφοιτοι έχουν πτυχίο από σχολή που δεν υπάρχει και όσοι πρόκειται να αποφοιτήσουν μετά τη δημιουργία του Πανεπιστημίου θα ‘ναι έτοιμοι για την αγορά ανεργίας. Ακόμα και στην προοπτική της ανεργίας που τάζουν όμως, κυβέρνηση και υπουργείο έχουν βρει τη «λύση» για τα παιδιά των φτωχών στρωμάτων: ο ίδιος ο νόμος Γαβρόγλου προβλέπει τη δημιουργία διετών προγραμμάτων σπουδών στα ΑΕΙ, που θα απευθύνονται σε απόφοιτους ΕΠΑΛ, εξασφαλίζοντας τάχα την επαγγελματική τους πορεία.

Απέναντι, λοιπόν, σ’ αυτή την επίθεση είναι απαραίτητη μια αγωνιστική κατεύθυνση με ξεκάθαρα αιτήματα. Το σπουδαστικό κίνημα θα πρέπει να βγει μαζικά ενάντια στις συγχωνεύσεις και τα κλεισίματα που προωθούνται μέσω τις «πανεπιστημοποίησης». Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να πέσει στην παγίδα του «όχι στις συγχωνεύσεις - ναι στο πανεπιστήμιο», καταλήγοντας να καταπίνει και τις συγχωνεύσεις και την εντατικοποίηση και την εργασιακή επισφάλεια! Τέτοιου τύπου προτάσεις έχουν πέσει πολλές στο τραπέζι, από διάφορες μπάντες και, όπως με το σχέδιο Αθηνά έτσι και τώρα, λειτουργούν αποπροσανατολιστικά προς τη δημιουργία κινήματος και αντιστάσεων.

Απόψεις που λένε ότι μας «υποβαθμίζουν τις σπουδές»,«δεν παίρνουμε την απαραίτητη γνώση»ή ότι οι συγχωνεύσεις που γίνονται «είναι αντιεπιστημονικές» δεν βοηθούν στη διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας. Το ζητούμενο δεν είναι να φτιάξει το σπουδαστικό κίνημα τα προγράμματα σπουδών ή ακόμα και τον ακαδημαικό χάρτη αλλά να φτιάξει αντιστάσεις διεκδικώντας το αυτονόητο...το να μπορούμε να σπουδάζουμε!

Επιπλέον, οι συγχωνεύσεις δε γίνονται για να γλιτώσει το κράτος πόρους αλλά για να πετάξει τη νεολαία χωρίς δικαιώματα, καθώς πρέπει να την προσαρμόσει στη σημερινή αγορά εργασίας, όπου το επάγγελμα του ανειδίκευτου εργάτη έχει γίνει περιζήτητο! Έτσι, δεν πρέπει να μπούμε στη λογική του αιτήματος για επαρκή χρηματοδότηση, σε ρόλο δηλαδή διαχειριστή των οικονομικών του κράτους.Το ότι δεν υπάρχει χρηματοδότηση και γενικότερα λεφτά λειτουργεί στην τριτοβάθμια αλλά και στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό ως πρόσχημα για το περαιτέρω ξεζούμισμα λαού και νεολαίας.

Επίσης, το να βγουν οι φοιτητές μαζί με τους καθηγητές να παλέψουν ενάντια στις συγχωνεύσεις μπορεί να ακούγεται ωραίο αλλά έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τα συμφέροντα του σπουδαστικού κινήματος. Εκτός του ότι μια μεγάλη μερίδα των καθηγητών είναι κατά των κλεισιμάτων αλλά υπέρ της ανωτατοποίησης, πώς μπορεί το σπουδαστικό κίνημα να βγει να παλέψει μαζί με αυτούς που τόσα χρόνια προωθούν στις σχολές τους ταξικούς φραγμούς και την εντατικοποίηση, φορτώνοντάς το με παρουσίες, τεστάκια και μαθήματα… υποταγής στην αυθεντία τους και το σύστημα συνολικά;

Το σπουδαστικό κίνημα, λοιπόν, θα πρέπει να αντιπαρατεθεί σε όλη αυτή την επίθεση. Να αντιπαρατεθεί στο πέταγμα χιλιάδων σπουδαστών εκτός σχολών μετά τα λουκέτα που μπαίνουν, να αποκαλύψει το παραμύθι όλων αυτών των ιδεολογημάτων περί αναβάθμισης και πανεπιστημοποίησης και να κοντράρει στο σύνολό του το νόμο Γαβρόγλου. Οι σπουδαστές έχουν όργανα και πρέπει να εμπιστευθούν τόσο αυτά όσο και τις ίδιες τους τις δυνάμεις. Να μπουν δυναμικά στις Γενικές Συνελεύσεις και να παλέψουν συλλογικά υπερασπίζοντας το δικαίωμα σε σπουδές- δουλειά- ελευθερίες.