ΤΟ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΔΕΝ ΚΑΤΑΣΤΕΛΕΤΑΙ

Το τελευταίο διάστημα βλέπουμε την ωμή βία και καταστολή απέναντι σε κάθε αγωνιζόμενο κομμάτι λαού και νεολαίας, και την καταπάτηση κάθε κεκτημένου δημοκρατικού δικαιώματος. Το χτύπημα του ασύλου, τα λοκ-άουτ, η έντονη αστυνομοκρατία των προηγούμενων βδομάδων απέναντι στους φοιτητικούς συλλόγους που βρίσκονται σε κινητοποιήσεις, η συζήτηση υπουργείου περί κατάργησης των γενικών συνελεύσεων και των φοιτητικών συλλόγων, αλλά και η συνολικότερη επίθεση του συστήματος που έρχεται με τις διαγραφές των φοιτητών και το νόμο-πλαίσιο να εντείνει τους ταξικούς φραγμούς, να εντατικοποιήσει και να πειθαρχήσει και άλλο τις σπουδές και τις ζωές μας, ήταν αυτά που έβαλλαν και το δικό μας σύλλογο σε έναν κύκλο συνελεύσεων και καταλήψεων.

Ως Αγωνιστικές Κινήσεις καταγγέλουμε την απαράδεκτη και τραμπούκικη προσαγωγή δεκάδων φοιτητών έξω από το Υπουργείο Δικαιοσύνης το πρωί της Παρασκευής 5/12. Με πρόφαση την συνάθροιση σε διακηρυγμένη «απαγορευμένη ζώνη»-ενόψει της επίσκεψης Τούρκου αξιωματούχου-η Αστυνομία προχώρησε σε προσαγωγή των φοιτητών στη ΓΑΔΑ για εξακρίβωση στοιχείων. Μέλη φοιτητικών συλλόγων πραγματοποιούσαν με αποφάσεις των διοικητικών τους συμβουλίων παράσταση διαμαρτυρίας με αίτημα να δοθούν άμεσα εκπαιδευτικές άδειες στον πολιτικό κρατούμενο Ν.Ρωμανό.Μετά τις τελευταίες δηλώσεις του Υπουργού Δικαιοσύνης Αθανασίου,αποκαλύπτεται η αδίστακτη στάση της κυβέρνησης στο ζήτημα ,την ίδια στιγμή που η ζωή του νεαρού κρατουμένου κρέμεται από μία κλωστή.Ο Ν.Ρωμανός εδώ και πολλές μέρες  ,προχωρώντας σε σκληρή απεργία πείνας ,διεκδικεί αυτονόητα δικαιώματα και ελευθερίες που σύστημα και κυβέρνηση αδικαιολόγητα του στερούν.

Μπορεί η ΔΑΠ-ΠΑΝΤΕΙΟΥ να έχει την σφραγίδα του συλλόγου αλλά οι φοιτητές βάζουν την δικιά τους... σφραγίδα στις εξελίξεις

Μέτα από δύο μαζικότατες γενικές συνελεύσεις, οι φοιτητές του Παντείου καταφέρνουν ένα ισχυρό ράγισμα στο γύψο που έχει επιβάλλει η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ στο σύλλογο των φοιτητών. Κάτω από τα οξυμένα προβλήματα των φοιτητών του Παντείου (διαγραφές, σίτιση, στέγαση, υποχρηματοδότηση) αλλά και τις ευρύτερες αντιδημοκρατικές εξελίξεις στα Πανεπιστήμια, με την αστυνομική καταστολή απέναντι στους φοιτητικούς αγώνες και τις προτάσεις Φορτσάκη που πρακτικά θέλουν να καταργήσουν τους Φοιτητικούς Συλλόγους, οι φοιτητές και οι φοιτήτριες του Παντείου κατάφεραν, μετά από δύο περίπου χρόνια, να πραγματοποιήσουν Γενική Συνέλευση και να πάρουν μία σειρά αγωνιστικές αποφάσεις!

Συμπληρώθηκαν 6 χρόνια από τη δολοφονία του  Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Μια δολοφονία που δεν ήταν καθόλου τυχαία αλλά τροφοδοτήθηκε από το ίδιο το σύστημα της φτώχειας, της ανεργίας και της τρομοκρατίας που καθημερινά οδηγεί όλο και μεγαλύτερο κομμάτι του λαού στην εξαθλίωση. Αυτή η πολιτική ήταν που όπλισε και το χέρι του αστυνομικού Κορκονέα, του  δολοφόνου του 15χρονου μαθητή.

Το Δεκέμβρη του 2008 η νεολαία βγήκε μαζικά στους δρόμους  και εξέφρασε την οργή και την αγανάκτηση της. Ήταν αυτή η νεολαία που ασφυκτιούσε καθημερινά, που βίωνε την ανεργία και της καταπατούσαν κάθε κεκτημένο δικαίωμα. Αυτή η λεγόμενη «γενιά του καναπέ» παρασύρθηκε από το κύμα οργής που πυροδότησε η δολοφονία του Γρηγορόπουλου, διαδήλωσε και ήρθε αντιμέτωπη με την έντονη κρατική καταστολή, τις συλλήψεις και τη συκοφάντηση κάθε αγώνα από τα ΜΜΕ, πράγμα που φανερώνει την ολοένα και μεγαλύτερη φασιστικοποίηση της δημόσιας και πολιτικής ζωής.

Από τις αρχές του προηγούμενου μήνα ο Νίκος Ρωμανός και ο Ηρακλής Κωστάρης, κρατούμενοι στις φυλακές Κορυδαλλού, προχώρησαν σε απεργία πείνας διεκδικώντας το αυτονόητο, να μπορούν δηλαδή να πάρουν τις εκπαιδευτικές άδειες, που δικαιούνται, για να μπορέσουν να φοιτήσουν στη σχολή τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, που έχουν περάσει.

Φαίνεται λοιπόν πως η κυβέρνηση, αν μια φορά προσπαθεί να επιβάλει στην κοινωνία το δόγμα «νόμος και τάξη», τότε η κατάσταση στις φυλακές θα είναι δέκα φορές χειρότερη. Έτσι η διοίκηση των φυλακών Κορυδαλλού σε συνεργασία με την «ανεξάρτητη» δικαιοσύνη και την κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, αδιαφορώντας ακόμα και για τους δικούς τους νόμους, κουρελιάζοντας κάθε έννοια ανθρώπινης αξιοπρέπειας και καταπατώντας ακόμα και στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα, κρατώντας εκδικητική στάση απέναντι στους δύο κρατούμενους, που καμία σχέση δεν έχει με σωφρονισμό, όπως ευαγγελίζονται διάφοροι παρατρεχάμενοι, αρνείται από τη μία να τους δώσει κάτι που δικαιούνται και από την άλλη αδιαφορεί πλήρως ακόμα και για τη ζωή τους. Αφού πρώτα με τη στάση της, τους ανάγκασε να προχωρήσουν σε απεργία πείνας για να μπορέσουν να διεκδικήσουν τα αυτονόητα. Η αλληλεγγύη μας απέναντι στους δύο απεργούς πείνας και στα δίκαια αιτήματα τους πρέπει να είναι αυτονόητη.