Τη Τετάρτη 21/03, γύρω στη 1 μ.μ. έγινε μια δεύτερη απόπειρα Γενικής Συνέλευσης του συλλόγου φοιτητών στην Ιατρική Ηρακλείου. Εξ’ αιτίας έλλειψης κόσμου, η γραμματεία του Δ.Σ που ανήκει στο Μ.Α.Σ  αναγνώρισε γρήγορα τη διαδικασία ως μη-απαρτία και ζήτησε επιτακτικά να ξεκινήσει με θεματολόγια που αφορά μόνο προβλήματα σχολής. Το λόγο πήρε η ίδια με θάρρος, προτείνοντας να συζητηθεί κάθε θέμα ξεχωριστά με την δικαιολογίατου «ναι, όλα τα θέματα που μας αφορούν έχουν κοινή  αιτία αλλά αν δεν τα συζητήσουμε ξεχωριστά, δεν θα μπορέσουμε για το καθένα να βρούμε επιμέρους λύσεις». Το κλίμα μέσα στη χωρίς απαρτία συνέλευση (βλέπε μετατροπή της σε ΔΣ) ήταν ελαφρά καλύτερο από τον εκφυλισμό της προηγούμενης που η ΕΑΑΚ-ΑΡΕΝ και το ΜΑΣ αναλώθηκαν σε ατάκες πλούσιες σε βερμπαλισμό, στοιχεία σεξισμού: χαρακτηριστικά έντονης απουσίας της πολιτικής επιχειρηματολογίας.

Στo φόντο των οξυμένων ανταγωνισμών των ιμπεριαλιστών ξεσπούν διαρκώς πεδία έντονης αντιπαράθεσης. Βαλκάνια, Μ. Ανατολή, Ανατολική Μεσόγειος. Το ενδεχόμενο του πολέμου φαίνεται ολοένα να πλησιάζει. Σ αυτό το πλαίσιο ξανανοίγει η αντιπαράθεση για το όνομα της πΓΔΜ, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις, η κυπριακή ΑΟΖ. 

Η δημιουργία ΝΑΤΟικής βάσης στην Αλεξανδρούπολη θα βαθύνει τα δεσμά εξάρτησης και θα ανεβάσει την επικινδυνότητα στην περιοχή.

Όλα αυτά η νεολαία πρέπει να τα συζητήσει και να τα αντιπαλέψει

Είναι αναγκαίο να οικοδομηθεί αντιπολεμικό-αντιιμπεριαλιστικό κίνημα που θα αποτρέψει τον πόλεμο. Οι λαοί δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν και οι νεολαίες των χωρών μας δε θα αλληλοσκοτωθούν για τα συμφέροντα άλλων.

Μετά τη συζήτηση θα ακολουθήσει μπαρ οικονομικής ενίσχυσης

 

Δευτέρα 26/3 , 6:00 μμ στο Αναγνωστήριο

 

 

 

Συναγωνιστές και φίλοι οι Αγωνιστικές Κινήσεις απευθύνουν χαιρετισμό προς την διήμερη διαδικασία πανελλαδικής σύσκεψης της ΛΑ-ΑΑΣ, περιμένοντας να φανεί και το πως αυτή θα κινηθεί από την σημερινή διαδικασία και έπειτα.

Παρακολουθούμε και στηρίζουμε από την αρχή της πορείας του το εγχείρημα της ΛΑ-ΑΑΣ, θεωρώντας το συναγωνιστικό πολιτικό σχήμα, με το οποίο πολλάκις έχουμε συναντηθεί τόσο σε πολιτικό όσο και σε κινηματικό επίπεδο, προσπαθώντας, σε μια πολιτική βάση, να συμβάλουμε στην ανάδειξη κάποιων κατευθύνσεων μέσα στον κόσμο και την κίνηση του, και τελικά πάνω σε αυτή την βάση να συμβάλλουμε στην ανασυγκρότηση των λαϊκών κινημάτων, ο καθένας από το μετερίζι του.

Προσπαθώντας λοιπόν, να βάλουμε δύο στοιχεία στην συζήτηση που πραγματοποιείται κατά την διάρκεια του διημέρου στα πλαίσια της ΛΑ-ΑΑΣ, ίσως να έχουμε σαν κέντρο αναφοράς την νεολαία, όντας άλλωστε φοιτητικό πολιτικό συνδικαλιστικό σχήμα στις σχολές.

Όσο αφορά τα φοιτητικά και συνοπτικά αναφέρουμε:

Πραγματοποιήθηκε, την Πέμπτη 22/3, στα Προπύλαια, συγκέντρωση φοιτητών και στην συνέχεια ακολούθησε πορεία η οποία αφού πέρασε από το Σύνταγμα κατέληξε και πάλι στα Προπύλαια. Στην όχι και τόσο μαζική , αλλά ενθαρρυντική για τα σημερινά δεδομένα , κινητοποίηση συμμετείχαν με μπλοκ οι Αγωνιστικές Κινήσεις, Φοιτητικοί Σύλλογοι, ένας περιορισμένος αριθμός αναπληρωτών καθηγητών και άλλες πολιτικές δυνάμεις. Η μαζικότητα βέβαια, θα μπορούσε να είναι και καλύτερη αν όλη την βδομάδα είχαν καλεστεί εκ νέου Γενικές Συνελεύσεις σε Συλλόγους, όπως προσπάθησαν να κάνουν οι Αγωνιστικές Κινήσεις, που εν τέλει σε αρκετές σχολές έπεσαν πάνω στην άρνηση των υπολοίπων δυνάμεων.

Στην πορεία το μπλοκ των Αγωνιστικών Κινήσεων φώναξε συνθήματα ενάντια στην πολιτική που τσακίζει τα φοιτητικά δικαιώματα και προέβαλλε την αναγκαιότητα της αντίστασης σε αυτήν, με πρόταγμα την ανατροπή του ν. Γαβρόγλου. Επίσης μοιράστηκε αντιπολεμική-αντιιμπεριαλιστική προκήρυξη με αφορμή τις αντιδραστικές εξελίξεις στην περιοχή, και υπογράμμιζε την ανάγκη συγκρότησης ενός αντιιμπεριαλιστικού-αντιπολεμικού κινήματος που θα βάζει φραγμό στα φιλοπόλεμα σχέδια των ιμπεριαλιστών και των αντιδραστικών αστικών τάξεων.

 


Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗΣ ΚΑΙ ΔΙΔΑΚΤΙΚΗΣ ΕΠΑΡΚΕΙΑΣ

Η πρόσφατη εξέλιξή της διάσπασης του ΦΠΨ στη Φιλοσοφική, καθώς και ο νόμος Γαβρόγλου που κατευθύνει την ολομέτωπη επίθεση στα φοιτητικά δικαιώματα, έχουν φέρει ξανά στο προσκήνιο το λεγόμενο ΠΠΔΕ (Πιστοποιητικό Παιδαγωγικής και Διδακτικής Επάρκειας) και τον τρόπο με τον οποίο θα πρέπει οι απόφοιτοι των καθηγητών σχολών να έχουν το δικαίωμα να διδάξουν.

Είναι ένα μέτρο που εφαρμόζεται από το 2013 σε διάφορα τμήματα της Φιλοσοφικής  και τώρα ετοιμάζεται να εφαρμοστεί περαιτέρω σε μια σειρά τμήματα και σχολές ακόμα (Φυσικό, Μαθηματικό, Θεατρικών και Μουσικών σπουδών κλπ) όπου μέσα από υποχρεωτικές παρουσίες, επιπλέον μαθήματα και σεμινάρια και μια ξέφρενη εντατικοποίηση καλούμαστε να ανταποκριθούμε για να θεωρηθούμε «επαρκείς». Τώρα, με τη διάσπαση του ΦΠΨ ο τρόπος με τον οποίο θα μπορεί κάποιος να βαφτιστεί “επαρκής” είναι ακόμα πιο δύσκολος, αφού με πρόταση του ΙΕΠ το τμήμα της παιδαγωγικής που θα προκύψει από τη διάσπαση θα λειτουργεί σαν μια ανεξάρτητη δομή που θα παρέχει το εν λόγω πιστοποιητικό Μια δομή που μπορεί να έχει και τη μορφή μεταπτυχιακού με δίδακτρα.

Με εκδήλωση που θα διοργανωθεί στο Αιγάλεω ξεκινάει η κυβέρνηση τις διαδικασίες για την ίδρυση του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής, τη Δευτέρα 12/3. Σε αυτή θα παρευρεθεί-εκτός από την «ακαδημαϊκή κοινότητα» των δύο συγχωνευμένων ΤΕΙ- και ο πρωθυπουργός Τσίπρας.

Μετά την ψήφιση λοιπόν του νομοσχεδίου τη Δευτέρα 26/2, ξεκινάει με γοργούς ρυθμούς η εφαρμογή του, με πρώτη και καλύτερη την εκδήλωση αυτή, για την περιβόητη «ανωτατοποίηση» των δύο ΤΕΙ, Αθήνας και Πειραιά. Στο όνομα της «αναβάθμισης» έρχονται τώρα να παρουσιάσουν ως ελπιδοφόρα την ψήφιση αυτού του νομοσχεδίου και όσων αυτό περιλαμβάνει.

Το  Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής φέρνει πολλά δεινά για τους σπουδαστές και τους φοιτητές. Φέρνει συγχωνεύσεις και καταργήσεις τμημάτων (από 42 θα μείνουν 27 τμήματα). Άμεσο αποτέλεσμα αυτών η μείωση των εισακτέων, ενώ θα μείνουν χιλιάδες φοιτητές στον «αέρα», χωρίς τα πτυχία τους να αντιστοιχούν σε κάποια σχολή! Φέρνει πτυχία χωρίς επαγγελματικά δικαιώματα, διασπασμένα σε κύκλους σπουδών και ECTS, ώστε ποτέ να μην είναι ποτέ αρκετά για την «κατάρτιση» των φοιτητών. Τα νέα προγράμματα σπουδών (καθιερώνεται κάθε 2 χρόνια η αλλαγή τους) προσαρμόζονται και ανταποκρίνονται «στις ανάγκες της αγοράς εργασίας». Δηλαδή, δημιουργούν μία ακόμη πιο εντατικοποιημένη πραγματικότητα βάζοντας  περισσότερους φραγμούς στο δρόμο προς το πτυχίο. Με τη δημιουργία των διετών προγραμμάτων σπουδών (120 ECTS)-για όσους δεν τα καταφέρουν να περάσουν σε κάποιο Πανεπιστήμιο- εντείνουν το συνεχές και αδιάκοπο κυνήγι προσόντων που ποτέ δε φτάνει και τελειωμό δεν έχει, ενώ δίνουν συντριπτικό χτύπημα στην ενιαιότητα των πτυχίων.

 

 

Με τιμές φαίνεται να αναγγέλλει το Πανεπιστήμιο Πειραιά την διεξαγωγή ημερίδας με ομιλητές τον Νίκο Κοτζιά και τον υπουργό εξωτερικών της Κύπρου Χριστοδουλίδη. Άλλη μια προκλητική κίνηση από την πλευρά του πανεπιστημίου, σε συνέχεια της ανακήρυξης του Προέδρου του Ισραηλ Ρίβλιν σε επίτιμο διδάκτορα πριν από ένα μήνα. Η κίνηση αυτή γίνεται σε μια επικίνδυνη συγκυρία για τον λαό μας. Οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και τα Βαλκάνια επισφραγίζουν τον κίνδυνο που εγκυμονεί η εξάρτηση της χώρας μας από τον αμερικάνικο και ευρωπαικό ιμπεριαλισμό. Ιδιαίτερα η ένταση με την οποία ανοίχτηκε το Μακεδονικό, το Κυπριακό αλλά και η ένταση με την οποία αποτυπώνεται η αντιπαράθεση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις δημιουργούν μια εκρηκτική κατάσταση στην περιοχή.


Στο στόχαστρο της κυβέρνησης, των καθηγητάδων, των πρυτάνεων και του συστήματος μπαίνουν για ακόμη μια φορά ο συνδικαλισμός και οι αγωνιστές. Στην προκειμένη στο επίκεντρο βρίσκεται το ΕΚΠΑ, όπου διώκονται διοικητικοί  υπάλληλοι, φοιτητής της νομικής  και ένας διδάσκων του ΕΑΠ για την πολιτική τους δράση. Συγκεκριμένα, στις  30 Οκτωβρίου 2014 επί πρυτανείας Φορτσάκη, κατόπιν μαζικών  κινητοποιήσεων φοιτητών και εργαζομένων στη σύγκλητο του ΕΚΠΑ ,ο Φορτσάκης με τη στήριξη σύσσωμου του καθηγητικού κατεστημένου επιδόθηκε σε μια άνευ προηγουμένου καταστολή και τρομοκρατία. Δε δίστασε να κλειδώσει εργαζόμενους στο χώρο της Πρυτανείας, να ζητήσει ποινικές διώξεις εναντίον τους  και να αποκλείσει όλο το χώρο της Νομικής με ΜΑΤ καταπατώντας το άσυλο και χτυπώντας αναίτια και βάναυσα τους συγκεντρωμένους. Αποτέλεσμα της πολιτικής αυτής είναι οι εκκρεμείς διώξεις που προχώρησαν και υλοποιήθηκαν με την συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

 

Τους τελευταίους μήνες έχει ανοίξει έντονα η συζήτηση γύρω από την ονομασία της πΓΔΜ. Μια συζήτηση με αρκετές προεκτάσεις και σε διάφορα επίπεδα που κινούνται όχι μόνο γύρω από ιστορικά ζητήματα αλλά κυρίως γεωστρατηγικά. Φυσικά οι διεργασίες για το ζήτημα της ονομασίας έχουν ξεκινήσει εδώ και μερικούς μήνες,όταν από τον Νοέμβρη ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, μέσω της ενεργοποίησης του απεσταλμένου του ΟΗΕ για το θέμα του ονόματος, Μάθιου Νίμιτς, ξεκινά τις κουβέντες γύρω από το όνομα. Οι απανωτές συναντήσεις και τοποθετήσεις από την πλευρά των ΗΠΑ δεν κρύβουν καμία έγνοια για τους λαούς της περιοχής, αλλά αντίθετα κρύβουν τις επιδιώξεις τους στα Βαλκάνια.

Η κρίση του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος έχει οδηγήσει σε πρωτοφανή όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, με την αντιπαράθεση ΗΠΑ-Ρωσίας να γεννά συνεχώς νέες αντιπαραθέσεις. Οι προσπάθειες του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού για περικύκλωση της Ρωσίας δεν σταματούν στην Ουκρανία και την Μέση Ανατολή, αλλά εντάσσουν και τα Βαλκάνια σε αυτούς τους σχεδιασμούς. Εδώ και δεκαετίες τα Βαλκάνια φαίνεται να μυρίζουν μπαρούτι, με βάση τις παρεμβάσεις των ιμπεριαλιστών και την όξυνση των αντιθέσεων στην περιοχή.Σε αυτά τα πλαίσια οι ΗΠΑ θέλουν να προχωρήσουν γρήγορα στην ένταξη της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, ώστε να αποκτήσουν άλλο ένα «όπλο» στην περιοχή έναντί της Ρωσίας.

Η χώρα μας βρίσκεται στο «μάτι του κυκλώνα». Τα Βαλκάνια, η Μ. Ανατολή, η Ανατολική Μεσόγειος αποτελούν πεδίο έντονης αντιπαράθεσης και ανταγωνισμού μεταξύ του αμερικάνικου και ρώσικου ιμπεριαλισμού. Με φόντο αυτόν τον ανταγωνισμό, η αστική τάξη της χώρας μας και αυτές των χωρών της γειτονιάς μας θέλουν να αρπάξουν την «ευκαιρία» της αναταραχής και να υλοποιήσουν τα τυχοδιωκτικά σχέδια τους.Κάθε αστική τάξη, άλλωστε, έχει ανεκπλήρωτους αλυτρωτισμούς, επιθετικές-επεκτατικές βλέψεις,ανεξάρτητα από τις δυνατότητές να τις πραγματοποιήσει. Έτσι, και η ελληνική μπορεί από τη μία να είναι εξαρτημένη από τους Αμερικάνους και τους Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές, αλλά από την άλλη δεν παύει να είναι αστική τάξη και να έχει τις δικιές τις επιδιώξεις στο πλαίσιο που της επιτρέπουν τα  ξένα αφεντικά της.

Η αντιπαράθεση για το όνομα της ΠΓΔΜ, η όξυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, το γεγονός στα Ίμια, ο ανταγωνισμός για το ποιος θα εκμεταλλευτεί τις ΑΟΖ στην περιοχή της Κύπρου, αποτελούν κομμάτια ενός σύνθετου παζλ που αποκαλύπτει ότι οι κίνδυνοι για ένα πολεμικό επεισόδιο στη γειτονιά μας διαρκώς αυξάνονται. Βασικός παράγοντας που παρεμβαίνει σε αυτές τις εξελίξεις είναι ο αμερικάνικοςιμπεριαλισμός. Αυτός είναι που μπορεί και εκμεταλλεύεται για τα συμφέροντά του τις αντιθέσεις, τις κόντρες που έχει η ελληνική αστική τάξη με τις γειτονικές, είτε οξύνοντας τες, είτε αναλαμβάνοντας τον ρόλο του επιδιαιτητή. Άλλωστε, ανάλογα με το πόσο η κάθε αστική τάξη αισθάνεται ότι απολαμβάνει τη στήριξή του καθορίζει κάθε στιγμή το βαθμό επιθετικότητάς της.

Page 14 of 42