Εξαιρετική αλλά και βαριά η κληρονομιά της 1η του Μάη για όλους τους εργάτες, τους εργαζόμενους, τους επαναστάτες, τους κομμουνιστές.

Η απεργιακή κινητοποίηση των αμερικάνικων εργατικών συνδικάτων τον Μάη του 1886 για τη διεκδίκηση του οκτάωρου αποτελεί σημαντικό ορόσημο για τη χειραφέτηση των παραγωγών του κοινωνικού πλούτου στην προοπτική της απελευθέρωσης από τα καπιταλιστικά δεσμά και της οικοδόμησης μιας νέας κοινωνίας, χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση.

Αμέτρητες θυσίες χρειάστηκαν για να αποκτήσει η εργατική τάξη δικαιώματα, να κατοχυρώσει καταχτήσεις οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές. Τίποτα δεν της χαρίστηκε, όλα τα κέρδισε στο πεδίο της ταξικής πάλης, με αγώνες μικρούς και μεγάλους που άλλες φορές είχαν νικηφόρο αποτέλεσμα και άλλες φορές γνώριζαν την ήττα κάτω από το βάρος της επίθεσης των αντιδραστικών δυνάμεων του κεφαλαίου.

του Βασίλη Σαμαρά

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Έναυσμα» την Άνοιξη του 1996

Στην "Ελευθεροτυπία" της 27-10-95 δημοσιεύτηκε ένα καταπληκτικό κείμενο. Ενα κείμενο που θα ‘πρεπε να δημιουργήσει σάλο, να προκαλέσει αντιδράσεις, να κινήσει έρευνες και μελέτες. Πολύ περισσότερο που αφορούσε ένα χώρο (διανόηση, κουλτούρα, τέχνη) που φέρεται σαν κατ’ εξοχήν ευαίσθητος σε θέματα που αφορούν ιδιαίτερα την πλευρά της ανεξαρτησίας του. Κάτι τέτοιο δεν έγινε. Το γιατί, ο αναγνώστης θα το αντιληφθεί στην συνέχεια αυτού του κειμένου.

Γράφεται λοιπόν στην "Ελευθεροτυπία": "Πρώην στελέχη της CΙΑ επιβεβαίωσαν πως η CΙΑ χρησιμοποίησε την τέχνη ως όπλο στον ψυχρό πόλεμο... Ενίσχυε και προωθούσε την αμερικάνικη αφηρημένη εξπρεσιονιστική ζωγραφική και, μάλιστα, σε μια εποχή όπως η δεκαετία του '50 και του '60, κατά την διάρκεια της οποίας οι περισσότεροι Αμερικάνοι αντιπαθούσαν τη σύγχρονη τέχνη. Χαρακτηριστική είναι η παρατήρηση του προέδρου Χάρυ Τρούμαν: «Αν αυτό είναι Τέχνη, τότε εγώ είμαι οτεντότος»"...

"Το περίεργο(;) ήταν ότι οι περισσότεροι καλλιτέχνες που υποστήριζε (η CΙΑ) ήταν συμπαθούντες προς τα κομμουνιστικά κόμματα και μέσα στο κλίμα του Μακαρθισμού κάθε άλλο παρά αρεστοί στις αρχές ήταν"...

Δεν χωράμε στα αδιέξοδά τους!

Είναι γεγονός πια: ότι δεν μπορούν να υπάρξουν κάποιοι σωτήρες, που θα υπερασπίσουν τα δικαιώματα μας. Ότι τα μνημόνια και οι αντιλαϊκές πολιτικές δεν μπορούν να ανατραπούν με κυβερνητικές εναλλαγές και νομοσχέδια στη βουλή. Γιατί αυτό που αντιμετωπίζουμε δεν είναι απλά μια κυβέρνηση. Ο πραγματικός ένοχος για την κατάσταση που βιώνουμε είναι το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα. Αυτό είναι που γεννά τη φτώχεια, την ανεργία, τον φασισμό, τον πόλεμο και την προσφυγιά. Και αυτό το σύστημα δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο διαχείρισης. Γιατί είναι συνυφασμένο με την καταπίεση και την εκμετάλλευση.

Με αφορμή τις επικείμενες φοιτητικές εκλογές, οι πολιτικές δυνάμεις έχουν ξεκινήσει τον προεκλογικό αγώνα τους. Μέσα απ' αυτόν τον αγώνα, αναδεικνύονται και οι διάφορες αντιλήψεις τους για ζητήματα στο σήμερα. Θα θέλαμε να κάνουμε μια ιδιαίτερη αναφορά στις δυνάμεις εκείνες, που αναφέρονται στο κίνημα και την Αριστερά, γιατί δεν ισχύει πως... όλοι τα ίδια λένε.

Κάθε μέρα που περνάει, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ προχωράει ακόμα παραπέρα την επίθεση απέναντι στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις του λαού και της νεολαίας. Βαθαίνει ακόμα περισσότερο την πολιτική της εξάρτησης, της φτώχειας και της εξαθλίωσης, γκρεμίζοντας την όποια «ελπίδα» υποσχέθηκε στο λαό. Η ολοκλήρωση της λεγόμενης αξιολόγησης από τους «θεσμούς», φέρνει νέα, ακόμα πιο σκληρά μέτρα στα πλαίσια των μνημονιακών δεσμεύσεων. Και όλα αυτά εν μέσω όξυνσης του προσφυγικού ζητήματος και της αυταπάτης ότι οι ιμπεριαλιστές ΗΠΑ-ΕΕ θα δείξουν μια κάποια «κατανόηση». Θεωρεί η κυβέρνηση ότι μπορεί να παίζει με τις ενδοιμπεριαλιστικές αντιθέσεις για να υπηρετήσει τις επιδιώξεις της ντόπιας αστικής τάξης. Παρουσιάζει από τη μια ως πηγή του κακού τον «μερκελισμό», ενώ μετά από λίγο εξυμνεί τη στάση της Γερμανίας στο προσφυγικό ως «αντίβαρο στην ακροδεξιά». Από τη μια μας λέει για τα «ευήκοα ώτα» του Ομπάμα, ενώ με τις τελευταίες διαρροές, «ανακαλύπτει» την ωμότητα και τον κυνισμό των χαρτογιακάδων του ΔΝΤ.