Παρά τις «ευοίωνες» προβλέψεις της κυβέρνησης και των παρατρεχάμενών της, για απεμπλοκή της χώρας από τους μηχανισμούς της ΤΡΟΙΚΑΣ και του ΔΝΤ και επερχόμενη ανάπτυξη, μπορεί εύκολα να αποκαλέσει κανείς την πολιτική που ακολουθείται σήμερα ως πολιτική του μαστιγίου. Πολιτική η οποία περιλαμβάνει απολύσεις, μειώσεις μισθών-συντάξεων, αξιολογήσεις κ.τ.λ.

Η  εκπαίδευση ως αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνίας αυτής, δεν θα μπορούσε να μείνει ανέπαφη. Έτσι βλέπουμε πέταγμα χιλιάδων μαθητών έξω από τα σχολεία, εφαρμογές θεσμών όπως το Νέο Λύκειο, διαγραφές χιλιάδων φοιτητών και ύψωμα νέων εμποδίων στο δρόμο της νεολαίας για την απόκτηση του πολυπόθητου πτυχίου. Η άμεση σύνδεση λοιπόν της εκπαίδευσης με την παραπάνω πολιτική των μνημονίων, εντοπίζεται στην προσπάθεια του συστήματος να προσαρμόσει και εναρμονίσει το ελληνικό πανεπιστήμιο με τις συνθήκες εργασίας που διαμορφώνονται με βάση τις επιταγές ξένων και ντόπιων αφεντικών.

Which side are you on?

(τουτέστιν, με ποια πλευρά είστε;)

Κι ενώ η νέα ακαδημαϊκή χρονιά μετρά τις πρώτες της εβδομάδες με το υπουργείο παιδείας να έχει ανοίξει ήδη από το καλοκαίρι την ατζέντα των διαγραφών των φοιτητών, η Φιλοσοφική σχολή πραγματοποίησε την Τετάρτη (15/10) τη δεύτερη συνεχόμενη Γενική της Συνέλευση, αποφασίζοντας να πραγματοποιηθεί κατάληψη στη σχολή την Πέμπτη (16/10). Κάποιοι  φοιτητές υποκινούμενοι από μεγαλοκαθηγητάδες - τσιράκια του υπουργείου, μπούκαραν «δημοκρατικά» στην κατάληψη τραμπουκίζοντας και πουλώντας ψευτοτσαμπουκά προς τους φοιτητές, που υπερασπίζονταν την απόφαση της Γενικής Συνέλευσης.  Μάλιστα, καθηγητές δεν δίστασαν να χτυπήσουν φοιτήτριες,  μέλη του Φοιτητικού Συλλόγου. Η στάση βέβαια, του καθηγητικού κατεστημένου δεν θα λέγαμε, ότι μας προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση, μια που το έχουμε συνηθίσει, να λειτουργεί σαν το μακρύ χέρι του υπουργείου και της κυβέρνησης μέσα στα πανεπιστήμια, που δεν θα διστάσει να σπείρει φόβο και τρομοκρατία στη σπουδάζουσα νεολαία.

Με απόφαση φοιτητικών συλλόγων της Αθήνας πραγματοποιήθηκε σήμερα, άλλα και στις 13/10 παράσταση διαμαρτυρίας ενάντια στις διαγραφές των φοιτητών στην Πρυτανεία του ΕΚΠΑ. Και στις δύο κινητοποιήσεις οι φοιτητές βρέθηκαν αντιμέτωποι όχι μόνο με το lock-out, που έχει κηρύξει εδώ και μια εβδομάδα ο νέος πρύτανης του ΕΚΠΑ, Φορτσάκης, αλλά ακόμα και με τα ΜΑΤ! Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι η καταστολή δεν αφορούσε μόνο τους νεολαίους που διαμαρτύρονταν, αλλά και τους εργαζόμενους, τους οποίους είχαν κλειδώσει μέσα στο κτίριο, μην τυχόν  και ξεσηκωθούν και ταχθούν με το πλευρό των φοιτητών.

Οι ιδέες δε φιμώνονται – δεν τρομοκρατούνται !

Την Πέμπτη 9/10 βρήκαμε το χώρο παρέμβασής μας στο διάδρομο του ΤΕΙ σπασμένο το τραπεζάκι δεν βρέθηκε, αλλά μόνο το ταμπλό, το οποίο ήταν κομμάτια στα σκουπίδια. Παρόμοια περιστατικά έχουν συμβεί και άλλες φορές, όπως το ότι έχουμε ξαναβρεί το τραπεζάκι μας σπασμένο, σκισμένες αφίσες, κατεβασμένα πανό κλπ.

Εδώ και καιρό το σύστημα έχει προχωρήσει σε ενέργειες με σκοπό τη δημιουργία συνθηκών τρομοκρατίας και φόβου μέσα στις σχολές. Είναι ξεκάθαρο ότι αυτό που επιδιώκεται είναι η διαμόρφωση ενός πανεπιστημίου στο οποίο η επίθεση θα περνάει και θα προχωράει ανεμπόδιστη, όσο και το ότι θα τσακίζονται άμεσα και γρήγορα οι όποιες αντιστάσεις των φοιτητών πάνε να εκδηλωθούν. Αποδεικνύεται, λοιπόν, ότι υπάρχει έντονη η πρόθεση από κάποιους να ενισχύσουν αυτήν την κατάσταση, καθώς φαίνονται πρόθυμοι να εφαρμόζουν τις παραπάνω πρακτικές αβαντάροντας έτσι τη στρατηγική του συστήματος.

Μόνο ως πρόκληση τεραστίου μεγέθους μπορούμε να εκλάβουμε το σχέδιο νόμου που κάνει το γύρο των ΜΜΕ τις τελευταίες μέρες. Σχέδιο νόμου που κατατέθηκε στο Υπ. Υγείας από την Επιτροπή Εκπαίδευσης του ΚΕΣΥ (Κεντρικό Συμβούλιο Υγείας) και αφορά τους όρους διεξαγωγής της ιατρικής ειδικότητας και της ένταξης σε αυτήν. Όποια και αν είναι η τελική του μορφή, όσες μικροαλλαγές και αν κάνει το Υπουργείο, ένα πράγμα είναι σίγουρο: ότι σχεδιάζεται ανοιχτά από τους εκπροσώπους του συστήματος η επιβολή πανελλήνιων εξετάσεων ως προϋπόθεση για την εισαγωγή στην ειδικότητα. Ταυτόχρονα, περιγράφεται ένα καθεστώς ειδικότητας κατά πολύ πιο σκληρό και βάρβαρο, στο έλεος της αυθαιρεσίας καθηγητών και διευθυντών, εν γένει ένα εργασιακό μέλλον πλήρως αβέβαιο και ανασφαλές για τους νέους ιατρούς.