Συμπληρώνονται φέτος 35 χρόνια από τη δολοφονία του καθηγητή Ν.Τεμπονέρα από τον πρόεδρο

της ΟΝΝΕΔ Αχαΐας Γιάννη Καλαμπόκα.

Σε μία περίοδο που το νομοσχέδιο Κοντογιαννοπούλου έφερνε μία σειρά αντιδραστικών μέτρων
με στόχο τη δημιουργία ενός αυστηρού και εντατικοποιημένου σχολικού περιβάλλοντος,
(κατάργηση των δωρεάν συγγραμμάτων, επιβολή ανώτατου ορίου φοίτησης, διαγραφές ,
κατάργηση του ασύλου και της δωρεάν φοιτητικής μέριμνας) ο καθηγητής Ν.Τεμπονέρας
αγωνιζόταν στο πλάι των μαθητών του. Στήριζε τις πολυήμερες καταλήψεις τους και συμμετείχε
ενεργά σε αυτές. Το σύστημα ωστόσο, φοβάται τον κοινό οργανωμένο αγώνα μαθητών-φοιτητών-
εκπαιδευτικών γιατί ξέρει ότι μπορεί να νικήσει. Σε περιπτώσεις επομένως, που αυτός πάρει
μεγάλες διαστάσεις είναι διατεθειμένο να αξιοποιήσει κάθε διαθέσιμο όπλο του ώστε να τον
καταστείλει. Από τη δολοφονία του Τεμπονέρα μέχρι και σήμερα, ο φασισμός παραμένει το μακρύ
χέρι του συστήματος, ο κατασταλτικός και τρομοκρατικός μηχανισμός που αξιοποιεί, όταν δεν
μπορεί να ελέγξει αλλιώς τους αγώνες μας ενάντια στις πολιτικές του που δεν έχουν να μας
υποσχεθούν τίποτα πέρα από το μαύρο μέλλον της φτώχειας του πολέμου και της εξαθλίωσης.

35 χρόνια αργότερα η κατεύθυνση της επίθεσης στη νεολαία δεν έχει αλλάξει!

Το δικαίωμα στις δωρεάν σπουδές χωρίς ταξικούς φραγμούς, στη ζωή με αξιοπρεπείς όρους
βάλλεται. Ήδη από το σχολείο, με μια σειρά μέτρων όπως η τράπεζα θεμάτων, η ΕΒΕ, το Εθνικό
απολυτήριο, τα παιδιά από φτωχές και λαϊκές οικογένειες που δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν
οικονομικά στο υπέρογκο κόστος των φροντιστηρίων αποκλείονται από την εκπαίδευση, η οποία
γίνεται ολοένα και πιο εντατική -με εξετάσεις τύπου Πανελληνίων σε κάθε τάξη του λυκείου.
Ταυτόχρονα η σχολική καθημερινότητα αποκτά άλλο χαρακτήρα με την αυστηροποίηση των
ποινών σε μια προσπάθεια τρομοκρατίας των μαθητών.
Αντίστοιχα, η καθημερινότητά μας μέσα στις σχολές πλέον αλλάζει. Τα τελευταία χρόνια μία σειρά
αντιδραστικών μέτρων προσπαθούν να δημιουργήσουν μία νέα πραγματικότητα στα
πανεπιστήμιά, που δεν μας χωρά! Δεν θα σηκώνεται κεφάλι, θα ποινικοποιείται ο συνδικαλισμός
και η συλλογική δράση, τα πανεπιστήμια θα γίνουν στείροι χώροι αναπαραγωγής των
αφηγημάτων του συστήματος, θα απευθύνονται σε «λίγους και εκλεκτούς».

Πριν λίγες μέρες έγιναν οι πρώτες διαγραφές!

300.000 συμφοιτητές μας πετάχτηκαν εκτός πανεπιστημίου σε μία περίοδο που οι σχολές ήταν
κλειστές και τα συλλογικά μας όργανα «ανενεργά». Όπως ήταν εμφανές από την αρχή, οι νόμοι
Κεραμέως και Ζαχαράκη ψηφίστηκαν για να εφαρμοστούν και μόνο η ανατροπή τους θα
απαντήσει πραγματικά την επίθεση που δεχόμαστε. Ο αγώνας ενάντια στις διαγραφές δεν
τελείωσε. Τώρα είναι που πρέπει να παλέψουμε για να παρθούν πίσω όλες οι διαγραφές και να
μην γίνουν οι επόμενες.
Για να γίνει αυτό, χρειάζεται να επιστρέψουμε στα συλλογικά μας όργανα, μέσα από αυτά να
οργανώσουμε και να μαζικοποιήσουμε των αγώνα μας, να βάλουμε μπροστά τα αιτήματα αυτά
που δεν ψάχνουν συμμάχους στο καθηγητικό κατεστημένο, αλλά δείχνουν εμπιστοσύνη στις δικές
μας δυνάμεις. Ακολουθώντας το παράδειγμα του Ν.Τεμπονέρα, να αγωνιστούμε από κοινού με
τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς ενάντια στην επίθεση που το σύστημα εξαπολύει προς
όλους μας!