Την Τρίτη 5/5 μετά από γενική συνέλευση με οριακή απαρτία ο σύλλογος με το πλαίσιο του ελευθεριακού σχήματος πήρε απόφαση για εβδομαδιαία κατάληψη της σχολής.
Σε αυτή την φάση του φοιτητικού συλλόγου που οι συνελεύσεις βγαίνουν εξ’ αναβολής ή με οριακή απαρτία, η συγκεκριμένη απόφαση για κατάληψη δεν είναι προωθητική για τον αγώνα των φοιτητών, αλλά πάει πίσω τον σύλλογο. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για μία κατάληψη χωρίς συγκεκριμένα αιτήματα, πράγμα που δεν αποτελεί έκπληξη όταν μιλάμε για μία δύναμη που απ’την αρχή της χρονιάς, ανεξαρτήτως συλλόγου και παρά την γενικότερη κατάσταση του φοιτητικού κινήματος, βάζει συνεχώς στα πλαίσιά τις καταλήψεις που τελικά δεν μπορεί και να υπερασπιστεί.
Μάλιστα η απόφαση πάρθηκε με 16 άτομα, γεγονός που την καθιστά δύσκολη να περιφρουρηθεί και ευάλωτη μπροστά στους καθηγητές και την διοίκηση. Από την πρώτη στιγμή δήλωσαν ξεκάθαρα με ανακοίνωση του τμήματος πως θα επιχειρήσουν να την ανοίξουν. Ταυτόχρονα αντιδραστικοί φοιτητές επιχείρησαν να τρομοκρατήσουν όσους δεν βρίσκονταν στην συνέλευση και να μαζεύψουν υπογραφές κατά της κατάληψης.
Την επόμενη μέρα, είδαμε μία αναμενόμενα άμαζη κατάληψη . Ο πρόεδρος του τμήματος και άλλοι καθηγητές ήρθαν νωρίς το πρωί, έκοψαν τις αλυσίδες και μπήκαν στο κτήριο.
Ως Αγωνιστικές Κινήσεις ήμασταν εκεί για να υπερασπιστούμε την απόφαση του συλλόγου και να μην αφήσουμε την διοίκηση και τους αντιδραστικούς να την σπάσουν, ειδικά σε μία περίοδο όπου το σύστημα με τις διαγραφές, τα πειθαρχικά και τη συνολική καταστολή στους φοιτητές, θέλει να εξαφανίσει την πολιτική δράση από τους συλλόγους.
Δεν έλειψαν και οι δυνάμεις της ΠΚΣ και του Δικτύου που όταν μαζεύτηκαν οι παραπάνω φοιτητές που δεν ήθελαν την κατάληψη, αποφάσισαν πως ο τρόπος να υπερασπιστούν τον σύλλογο ήταν να καλέσουν μια νέα συνέλευση με σκοπό να αναιρεθεί η απόφαση της προηγούμενης. Ιδιαίτερα η ΠΚΣ θεώρησε και ως βασικό πρόβλημα αυτής της διαλυτικής για τον σύλλογο κατάστασης, την πιθανή ανάδειξη της ΔΑΠ - έναντι αυτών (;)-στις εκλογές.
Τέτοιες πρακτικές και λογικές είναι εκφυλιστικές για τον σύλλογο και δίνουν ένα παραπάνω πάτημα στον κάθε καθηγητή και αντιδραστικό να περιφρονούν και να καταπατάνε τις αποφάσεις του.
Το γεγονός ότι δεν προσπάθησαν να μαζικοποιήσουν προηγούμενες συνελεύσεις, όπως αυτή που πήρε την απόφαση για κατάληψη ή αυτήν που καλέστηκε για την Πρωτομαγιά, αλλά έτρεξαν να μαζέψουν κόσμο για να ακυρώσουν μία απόφαση που δεν τους εξυπηρετούσε, και να κατεβάσουν νέα πλαίσια χωρίς καμία αναφορά στο τι συνέβαινε, αναδεικνύει πόσο αντιμετωπίζουν τον σύλλογο σαν ιδιοκτησία τους.
Εμείς αντιλαμβανόμαστε την κατάληψη ως ένα μέσο πάλης που μπορεί να φέρει νίκες στο φοιτητικό κίνημα μόνο όταν μαζικοποιείται και πλαισιώνεται απ’ τους φοιτητές και έχει πολιτική στόχευση και αιτήματα. Στην περίοδο που διανύουμε το σύστημα έχει αναβαθμίσει την επίθεση του σε όλα τα επίπεδα. Οι φοιτητές βιώνουμε τις συνέπειες της άμεσης εμπλοκής της χώρας μας στις πολεμικές αντιθέσεις των ιμπεριαλιστών, το τσάκισμα των δικαιωμάτων μας με τις διαγραφές και τα πειθαρχικά και την ευρύτερη επίθεση του συστήματος στους συλλόγους μας. Επιπλέον, στην σχολή μας ερχόμαστε καθημερινά αντιμέτωποι με μία σειρά ταξικών φραγμών όπως είναι το υψηλό κόστος των αναλώσιμων και οι αλυσίδες ακόμα και σε εργαστήρια. Σε αυτά, η μόνη απάντηση είναι ο μαζικός αγώνας των φοιτητών μέσα από τα συλλογικά τους όργανα με συνελεύσεις – καταλήψεις – διαδηλώσεις. Το φοιτητικό κίνημα δεν έρχεται κατά παραγγελία, αλλά μέσα από την εμπλοκή του φοιτητόκοσμου στα συλλογικά του όργανα.
