Πριν προλάβει καλά-καλά να ξεκινήσει η χρονιά το σύστημα μας δείχνει το σκληρό του πρόσωπο. Το πρόσωπο της ακρίβειας που τσακίζει τις οικογένειές μας, που μπαίνει εμπόδιο στις σπουδές μας. Ο αποκλεισμός των νέων από τις φτωχές και λαϊκές οικογένειες από τη εκπαίδευση είναι πάγια τακτική του συστήματος και φανερώνεται σε κάθε παλιό ή νέο νόμο που πασχίζουν να περάσουν. Ήδη από τα σχολικά χρόνια βλέπουμε τη πρώτη «εκκαθάριση». Η τράπεζα θεμάτων, οι όλο και πιο απαιτητικές πανελλαδικές εξετάσεις, η ΕΒΕ και σύντομα και το εθνικό απολυτήριο διαμορφώνουν μια πραγματικότητα που δε χωρά τους μαθητές που η οικογένειά τους δεν μπορεί να αντέξει οικονομικά στα φροντιστήρια και τα ιδιαίτερα. 

Έπειτα, οι όροι αυτοί εφαρμόζονται και στα πανεπιστήμια. Οι σπουδές φτάνουν να σημαίνουν ακριβά ενοίκια, κόστος ζωής που οδηγεί στο να μην φτάνουν τα χρήματα του μήνα ούτε για τα απολύτως απαραίτητα, ένα πρόγραμμα σπουδών εντατικοποιημένο σε βαθμό που δεν υπάρχει χρόνος μες στη μέρα μας για τίποτα πέρα από διάβασμα, διαλέξεις και εργαστήρια. Για να ανταπεξέλθει ο μέσος φοιτητής στην πραγματικότητα που διαμορφώνουν στις ζωές μας αναγκάζεται να δουλέψει, με επίσημα στατιστικά να δείχνουν πως αυτό αφορά πάνω από το 50% των φοιτητών! 

Δε μας συγκινούν οι δηλώσεις του Πρύτανη, την ίδια ώρα που ο ίδιος καθώς και συνολικά το καθηγητικό κατεστημένο του πανεπιστημίου φέρουν ευθύνη για αυτή την κατάσταση. Όταν, σύμφωνα πάντα με τις επιταγές του συστήματος, τα οικονομικά κριτήρια για δωρεάν σίτιση και στέγαση συμπιέζονται συνεχώς προς τα κάτω, στις εστίες οι φοιτητές αναγκάζονται να πληρώσουν χαράτσι 200 ευρώ για να μείνουν σε δωμάτια ετοιμόρροπα με άθλιες υγειονομικές συνθήκες τα ποία δε φτάνουν ούτε στο ελάχιστο για όσους τα χρειάζονται, ενώ το εισιτήριο από και προς το πανεπιστήμιο κοστίζει συνολικά δύο ευρώ, τέτοιες υποκριτικές δηλώσεις «ενδιαφέροντος» δεν μας πείθουν. Πόσο μάλλον όταν η απάντηση που δίνουν στο κατά τους ίδιους «δημογραφικό πρόβλημα» και τις προβλέψεις τους για μείωση των εισακτέων στο μισό μέσα στα επόμενα 15 χρόνια, φέρνουν στην κουβέντα το ενδεχόμενο συγχωνεύσεων τμημάτων ή ακόμα και ιδρυμάτων. Αφήνουν έτσι τελείως εκτός της συζήτησης την πολιτική των ταξικών φραγμών στην εκπαίδευση, της ακρίβειας και της φτώχειας, που και οι ίδιοι εφαρμόζουν εντός του πανεπιστημίου.

Η δωρεάν εκπαίδευση είναι λαϊκό δικαίωμα κατακτημένο με αγώνες, το οποίο μπαίνει στο στόχαστρο και τίθεται υπό αμφισβήτηση από την κυρίαρχη συστημική πολιτική. Μέσα από τους σφοδρούς ταξικούς κόφτες σε κάθε βαθμίδα της εκπαίδευσης τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών όχι μόνο δεν καταφέρνουν να ξεκινήσουν τις σπουδές τους σε μια ξένη πόλη αλλά κατά ένα μεγάλο ποσοστό δεν τελειώνουν καν τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Να μην αφήσουμε την επίθεση στο δικαίωμά μας για δωρεάν εκπαίδευση να περάσει αναπάντητη! Να παλέψουμε μέσα από τις Γενικές μας Συνελεύσεις ενάντια στην πολιτική των ταξικών φραγμών για καλύτερους όρους σπουδών και ζωής! Με όπλο τους Φοιτητικούς μας Συλλόγους να αγωνιστούμε κόντρα στην πολιτική που μπαίνει εμπόδιο στις ζωές μας.

Όχι παιδεία για λίγους και εκλεκτούς, αγώνας ενάντια στους ταξικούς φραγμούς!