Έφτασε και πάλι η περίοδος της εξεταστικής, μιας εξεταστικής που έρχεται με τις πρώτες διαγραφές φοιτητών να έχουν ήδη εφαρμοστεί και που σημαίνει τη μεγαλύτερη σκλήρυνση των όρων διεξαγωγής της (βλ. τεράστια δυσκολία της εξεταστικής του Γενάρη). Κι ενώ οι περισσότεροι νομίζαμε ότι ξεμπερδέψαμε με τις δύσκολες και αγχωτικές εξετάσεις μετά τις πανελλήνιες, η πραγματικότητα στις σχολές μας αποδεικνύεται διαφορετική, ή -πιο σωστά- έτσι μας την επιβάλλουν. Μας την ορίζουν κυβέρνηση και «αντιπολίτευση» που ψηφίζουν νόμους που μας δυσκολεύουν όλο και περισσότερο στην προσπάθεια για το πτυχίο. Την επιβάλλουν οι καθηγητές που εφαρμόζουν τους κανονισμούς που διατάσσει το υπουργείο.

Να εξηγηθούμε. Κάθε εξεταστική έρχεται σε ολοένα και πιο δύσκολο και εντατικοποιημένο πλαίσιο για εμάς. Δεν μας φτάνει που όλο το εξάμηνο τρέχουμε και δεν φτάνουμε για να παρακολουθούμε τα μαθήματα που στην ουσία έχουν γίνει υποχρεωτικά, που αναγκαζόμαστε και διαβάζουμε σαν μαθητές Γ’ Λυκείου κάθε μέρα για προόδους και εργασίες. Τώρα πρέπει να αντιμετωπίσουμε τις απέραντες ύλες, τα θέματα εκτός ύλης, τις σύντομες εξεταστικές, τις εξετάσεις δύο και τριών μαθημάτων σε μία ημέρα για τους επί πτυχίω φοιτητές.

Οι εξεταστικές σε αυτό το πανεπιστήμιο, που δεν λογαριάζει τα συμφέροντά μας, αποτελούν άλλο ένα εμπόδιο προς το πτυχίο μας. Δεν αποτελούν κάποια πιστοποίηση γνώσης. Γιατί, ποιος ορίζει άραγε αν λάβαμε την απαραίτητη γνώση; Ο καθηγητής που βάζει θέματα εκτός ύλης; Ο ίδιος που μας κόβει μαζικά γιατί... πρέπει να ακολουθήσει τις εντολές των κυβερνήσεων που θέλουν όλο και λιγότερους απόφοιτους; Για ποια γνώση νοιάζονται άραγε όταν όλο το πλαίσιο στο οποίο σπουδάζουμε συνοδεύεται από αντιεκπαιδευτικούς νόμους, διαγραφές, κατάργηση της δωρεάν σίτισης και στέγασης, μαθήματα αλυσίδες και προαπαιτούμενα, τεράστια προγράμματα σπουδών και μπάτσους μέσα στις σχολές μη τυχόν και αντιδράσουμε;

Δεν πρέπει να τους αφήνουμε να καθορίζουν την καθημερινότητά μας όπως θέλουν. Μπορούμε και πρέπει να είμαστε εμείς αυτοί που θα έχουν τον μοναδικό λόγο στους ρυθμούς και των εξεταστικών μας. Δεν θα τρέχουμε μόνιμα και δεν θα φτάνουμε και στο τέλος θα μας περιμένουν οι διαγραφές τους. Να καταγγείλουμε τα μαζικά κοψίματα και τις αυθαιρεσίες των καθηγητών. Η απάντηση δεν βρίσκεται στα συλλογικά διαβάσματα, αλλά στον συλλογικό αγώνα. Στην συζήτηση με τους συμφοιτητές μας και στην διεκδίκηση εξεταστικών με ανθρώπινους όρους και ρυθμούς!