Η ταινία αναφέρεται αποκλειστικά σε Γυναίκες οι οποίες έλαβαν μέρος στην Εθνική Αντίσταση. Γυναίκες, που όμοια με τους άνδρες, πάλεψαν, φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν και εκτελέστηκαν. Και οι οποίες μετά την απελευθέρωση υπέστησαν πάλι διώξεις, βασανισμούς και εκτελέσεις για αυτή τη συμμετοχή τους.
Στην ταινία, τριάντα τρεις Γυναίκες καταθέτουν τη μαρτυρία τους για τις διώξεις που υπέστησαν αυτές και οι οικογένειές τους, μετά την υπογραφή της Βάρκιζας, στις 12 Φεβρουαρίου 1945.
Πρόθεση της ταινίας είναι να αποκαλύψει το ρόλο μιας κοινωνικής ομάδας «χωρίς φωνή», ο οποίος αγνοείται από την επίσημη γραπτή ιστορία. Στην ταινία, ομάδα «χωρίς φωνή» είναι οι Γυναίκες.
Σκιαγράφηση της ταινίας:
Η ταινία αποτελείται από δύο μέρη.
Στο πρώτο μέρος οι Γυναίκες μιλάνε για το Δημοκρατικό Στρατό. Ανάμεσα σε άλλα, αναφέρουν:
Γιατί πήγαν στο βουνό.
Τις συνθήκες διαβίωσης.
Πώς πολέμησαν στην πρώτη γραμμή δίπλα στους άνδρες.
Πως ποτέ δεν το μετάνιωσαν.
Δυο-τρία χαρακτηριστικά λόγια που ακούγονται στην ταινία:
- Ο Δημοκρατικός Στρατός ήταν ένας άθλος.
- Το 30% του Δ.Σ. ήταν γυναίκες.
- Σάμπως είχαμε και παπούτσια; Δύσκολα, πολύ δύσκολα.
- Μίλησα για την παλληκαριά τους. Τι πώς την είχαν; Στον ΕΛΑΣ πώς την είχαμε;
Το δεύτερο μέρος αναφέρεται στις Γυναίκες που στάλθηκαν στην εξορία: Χίος - Τρίκερι - Μακρόνησος. Ανάμεσα σε άλλα, περιγράφουν:
Στη Χίο και το Τρίκερι:
Τις συνθήκες σκληρής διαβίωσης.
Πως στέλνουν τα παιδιά τους σε στρατόπεδα αναμόρφωσης για να μη γίνουν «Βούλγαροι».
Στη Μακρόνησο:
Τα ψυχολογικά μαρτύρια.
Πως χρησιμοποιούν ως μέσο εκβιασμού τα παιδιά τους για να υπογράψουν δήλωση.
Το άγριο ξύλο.
Δυο-τρία χαρακτηριστικά λόγια που ακούγονται στην ταινία:
- Τίποτα δεν καταλαβαίναμε γιατί όλα αυτά τα γράφαμε στα παλιά μας παπούτσια.
- Έπρεπε να το αντέξουμε γιατί εμείς είχαμε το δίκιο.
