Πενήντα χρόνια μετά τη λήξη του 2ου παγκόσμιου πόλεμου οι κάθε λογής μισθωμένοι κονδυλοφόροι του συστήματος προσπαθούν να «ξαναγράψουν» την ιστορία. Εμείς γνωρίζουμε καλά ότι όλα αυτά είναι οργανικά ενταγμένο στην ολόπλευρη επίθεση που εδώ και μερικά χρόνια έχει εξαπολύσει το σύστημα ενάντια στους λαούς. Και αποτελεί βασικό στόχο η διαστρέβλωση, η σπίλωση, το «σβήσιμο» οποιουδήποτε πράγματος αποτελεί «κεφάλαιο» για την πάλη των λαών. Και πάνω απ' όλα βέβαια του κομμουνιστικού κινήματος, του μεγαλύτερου «κεφαλαίου» που έχουν αποχτήσει οι λαοί στην ιστορία της ανθρωπότητας.
Για όλα αυτά έχουμε πει και θα ξαναπούμε. Εδώ θα σταθούμε στο ζήτημα αυτό που ανακινήθηκε με αφορμή τα 50 χρόνια από τη λήξη του πολέμου, αλλά και τις πρόσφατες εξελίξεις στην Πολωνία.

Οι ιμπεριαλιστές και ιδιαίτερα οι ΗΠΑ ενισχύοντας το σιωνισμό και εκμεταλλευόμενοι τη δύσκολη θέση του Εβραϊκού λαού, δημιούργησαν ένα κράτος με ρόλο τοποτηρητή στην περιοχή.
Οι Εβραίοι το 1947 ήλεγχαν μόλις το 7% της Παλαιστίνης, όταν άρχισαν να καταφτάνουν οι πρόσφυγες. Η μέθοδος που χρησιμοποιήθηκε ήταν ο εποικισμός: οι Παλαιστίνιοι διώχνονταν με τη βία από τις εστίες τους τις οποίες καταλάμβαναν οι σιωνιστές. Ο ΟΗΕ απέδωσε το 60% των εδαφών της ιστορικής Παλαιστίνης στο Ισραήλ. Οι Παλαιστίνιοι όπως ήταν φυσικό απέρριψαν το σχέδιο. Στον πόλεμο που ακολούθησε οι Ισραηλινοί, εξοπλισμένοι από τις ΗΠΑ, μετά από μεγάλες σφαγές, κατέλαβαν ακόμη μεγαλύτερο μέρος από αυτό που τους αποδόθηκε αρχικά. Έτσι ιδρύθηκε το 1948 το κράτος του Ισραήλ. Εκατοντάδες χιλιάδες Παλαιστίνιοι πήραν το δρόμο της προσφυγιάς στις γειτονικές χώρες και δημιούργησαν τους προσφυγικούς καταυλισμούς, στους οποίους ζουν εώς σήμερα σε απόλυτη ένδεια. Η μέθοδος του εποικισμού δεν εγκαταλείφθηκε ποτέ από το Ισραηλινό κράτος.

Οι επιδιώξεις των ΗΠΑ στην περιοχή, είναι να δημιουργήσουν ένα στάτους κβο μόνιμης κυριαρχίας. Έρχονται έτσι σε αντιπαράθεση όχι μόνο με την ΕΣΣΔ αλλά και με τους Ευρωπαίους. Αιχμή του δόρατος είναι φυσικά το κράτος του Ισραήλ.
Το 1952 ο Νάσερ ανατρέπει με τη βοήθεια του βασιλιά και των Άγγλων την φιλοαμερικανική κυβέρνηση. Το 1956 εθνικοποιεί τη διώρυγα του Σουέζ και αυξάνει το κύρος του στον Αραβικό κόσμο. Επίσης τα κόμματα Μπάαθ σε Συρία και Ιράκ αποκτούν αντιαμερικανικό προσανατολισμό. Έτσι δημιουργείται ο αστικός Παναραβισμός, που όπως θα αποδειχθεί έχει πολύ κοντά πόδια, απογοητεύοντας και την ΕΣΣΔ που πόνταρε πάνω του.