Λίγο πριν τις φοιτητικές εκλογές, όπως ήταν αναμενόμενο, βλέπουμε την 1η , δήθεν κόκκινη δύναμη στα πανεπιστήμια, ΠΚΣ/ΚΝΕ, να βγαίνει παρουσιάζοντας τις “νίκες” που είχε αυτά τα χρόνια στους φοιτητικούς συλλόγους.
Συγκεκριμένα, αναφέρει ότι έβαλαν εμπόδια στην υλοποίηση ψηφισμένων νόμων όπως χαρακτηριστικά: τους κόφτες στη σίτιση σε δεκάδες σχολές, τα χαράτσια στις εστίες, τις διαγραφές φοιτητών, την πανεπιστημιακή αστυνομία, το σχέδιο διάλυσης των φοιτητικών συλλόγων. Μάλιστα έχοντας αποδεχτεί το συστημικό αφήγημα περί ενεργών και ανενεργών φοιτητών συνεχίζει να ζητάει να εξασφαλιστούν εμβόλιμες εξεταστικές, μέτρα στήριξης για τους εργαζόμενους φοιτητές και ενισχυτικά μαθήματα σε όλες τις σχολές (λες και οι φοιτητές που τρέχουν να βγάλουν την σχολή τους θέλουν εξτρά μαθήματα).
Πόσο απέχουν αυτές οι ψεύτικες “νίκες” από την πραγματικότητα, την ίδια ώρα που έχουν γίνει 300.000 διαγραφές φοιτητών, που βλέπουμε την αστυνομία να καταπατά το άσυλο καθημερινά και να προσαγάγει και να συλλαμβάνει εκατοντάδες φοιτητές, που εντείνεται η φασιστικοποίηση με πειθαρχικά και διώξεις. Σε αυτήν τη φάση στόχος είναι το χτύπημα στην πολιτική και συνδικαλιστική δράση. Θέλουν να διαλύσουν τους φοιτητικούς συλλόγους. Για αυτό άλλωστε με νόμο έφεραν και τα συμβούλια Κεραμέως που λειτουργούν αντιπαραθετικά στους συλλόγους προσπαθώντας να τους αντικαταστήσουν. Θέλουν τους φοιτητές με σκυμμένο το κεφάλι ώστε να μην αντιδρούν σε αυτήν την επίθεση.
Απέναντι σε όλα αυτά η ΠΚΣ βάζει πλάτες στο σύστημα. Κάνοντας κάποιες κινητοποιήσεις στις γραμματείες, χωρίς να καλεί καμία γενική συνέλευση, χωρίς να κατεβάζει τους φοιτητές στον δρόμο και ενώ έχει περάσει ο μεγαλύτερος ταξικός φραγμός στα πανεπιστήμια, οι διαγραφές, το μόνο που κοιτάζει είναι τις εκλογές και το πως θα μπορέσουν να μεγαλώσουν τα ψηφοδέλτιά τους, με πρακτικές που θυμίζουν λίγο… ΔΑΠ. Είτε διοργανώνοντας προεκλογικά εκδηλώσεις επιστημονικού περιεχομένου με τους καθηγητές, είτε λέγοντας στους φοιτητές να γίνουν εκπρόσωποι του έτους τους (μιας και τα προβλήματα όλων των φοιτητών δεν είναι κοινά, λες και τα έτη έχουν αντικρουόμενα συμφέροντα!), είτε αυτοπαρουσιάζοντας τον εαυτό τους ως «φοιτητικός σύλλογος», κρύβοντας την πολιτική τους ταυτότητα, φοισαν να ντρέπονται να φανερώσουν αυτά που πραγματικά εκπροσωπούν! Και όλα αυτά για να γίνουν οι σύλλογοι «κόκκινοι», με μια δράση που τελικά συνοψίζεται στην διοργάνωση τουρνουά ποδοσφαίρου…
Αυτές οι πρακτικές που βλέπουν τους φοιτητές απλά ως ψηφοφόρους και δεν έχουν καμία εμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους, οι απόψεις του συμβιβασμού με αυτό το σύστημα, μόνο απάντηση δεν μπορούν να δώσουν σε αυτά που έχουν να αντιμετωπίσουν οι φοιτητές. Οι ψεύτικες νίκες που παρουσιάζουν στο όνομα των φοιτητικών συλλόγων και η «ρεαλιστική» προτασεολογία προς το σύστημα που την εμφανίζει ως “λύσεις”, δείχνουν ότι έχει αποδεχτεί πλήρως το προχώρημα της επίθεσης. Βλέπουν ως συμμάχους τους καθηγητές και τους πρυτάνεις, δηλαδή αυτούς που εφαρμόζουν την επίθεση, που μας περνάνε από πειθαρχικά συμβούλια και μας διαγράφουν από τις σχολές μας, και όχι τους φοιτητές που βιώνουν αυτήν την επίθεση καθημερινά.
Όλα αυτά μας δείχνουν ξεκάθαρα ότι δεν θέλουν οι φοιτητές να εμπλακούν στις συλλογικές τους διαδικασίες και να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους στον δρόμο!
Αντίθετα με όλα αυτά, πρέπει να στηριχτεί η φωνή του αγώνα, της αναμέτρησης και της αντίστασης στους συλλόγους. Που βλέπει τους φοιτητές ως υποκείμενα της ίδιας τους της πάλης πάλης και την οργάνωσή τους στα συλλογικά όργανα που χρειάζεται να δυναμώσουν. Μόνο με μαζικό φοιτητικό κίνημα, ενάντια σε διαγραφές- πειθαρχικά- φασιστικοποίηση- πόλεμο μπορούμε να διεκδικήσουμε και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματά και τις ελευθερίες μας!
