Κυβέρνηση και υπουργείο προχώρησαν την εφαρμογή των διαγραφών, με τα δικά τους στατιστικά να «καμαρώνουν» για την διαγραφή περίπου 300.000 φοιτητών και έχουμε ακόμα. Με την ίδια λύσσα που προσπάθησαν να στρώσουν το έδαφος για το μέτρο των διαγραφών στήνοντας το αφήγημα των αιώνιων και ανενεργών φοιτητών, τώρα προσπαθούν να μας πείσουν πως δεν είναι αποκλεισμός αλλά βελτίωση των πανεπιστημίων. Ξέρουμε όμως πολύ καλά ότι λυσσάνε για τις διαγραφές γιατί θέλουν να μας πετάξουν έξω από τις σχολές μας, γιατί «οραματίζονται» ένα πανεπιστήμιο για λίγους και εκλεκτούς. Ξέρουμε πως μαζί με αυτό θέλουν να φτιάξουν πανεπιστήμια-φυλακές με πειθαρχικές διώξεις, κάμερες, ελεγχόμενες εισόδους, αστυνομία. Ξέρουμε επίσης πως φοβούνται μην τυχόν και οργανωθούμε στους συλλόγους μας για αυτό και τους χτυπάν.
Σε αυτή την διαδικασία δεν είναι μόνοι. Πολλοί οι καλοθελητές που στηρίζουν αυτά τα «οράματα». Από τις πρυτανείες και τους καθηγητάδες που ίδρωσαν να βρουν πως θα εφαρμοστούν οι διαγραφές χωρίς πολλές αντιδράσεις, που έτρεξαν να συγκροτήσουν τα πειθαρχικά συμβούλια, που ήδη απειλούν κόσμο με διαγραφή, που στην καλύτερη «νίπτουν τας χείρας τους» όσο πετιούνται φοιτητές από τις σχολές τους. Μέχρι τις συστημικές δυνάμεις στα πανεπιστήμια που κάνουν τα αδύνατα δυνατά να περάσει η επίθεση και οι φοιτητές να μείνουν στην μπάντα. Μέχρι τις δυνάμεις του ρεφορμισμού που έβαλαν και βάζουν πλάτη στην αποδοχή των διαγραφών και όλων των άλλων πτυχών της επίθεσης πολιτικά και πρακτικά.
Για τις συστημικές δυνάμεις (ΔΑΠ, ΠΑΣΠ, κλπ):
Η κυβερνητική παράταξη πριν καν εφαρμοστούν οι διαγραφές πρότεινε τρόπους για το προχώρημά τους με φροντιστηριακά μαθήματα, επιπλέον μαθήματα ανά εξάμηνο δηλαδή παραπάνω εντατικοποίηση. Είδε τα πιο τρελά της όνειρα να παίρνουν σάρκα και οστά με την επαναλαμβανόμενη κατάργηση του ασύλου, πόσο μάλλον με την εδραίωση των πειθαρχικών συμβουλίων και την συμμετοχή φοιτητών-ρουφιάνων σε αυτά. Πάγια μέριμνά τις να περνά η επίθεση ανώδυνα, έτσι και τώρα μένει σιωπηλή όσον αφορά την πρώτη εφαρμογή των διαγραφών, όσο πλησιάζει η εξεταστική θέτει τον εκβιασμό διάβασμα ή αγώνας και όπου την παίρνει ασκεί τις γνωστές τραμπούκικες τακτικές της.
Η ΠΑΣΠ, αποδεχόμενη το «δίκαιο» των διαγραφών για όσους είναι «ανενεργοί», προτείνει σε διοικήσεις και υπουργείο «μεταβατικές ρυθμίσεις, εξαιρέσεις, πραγματικές δικλείδες προστασίας», δηλαδή εφαρμογή των διαγραφών, ενώ συνεχώς εγκαλεί την ακαδημαϊκή κοινότητα να λάβει δράση, θέλοντας να εγκλωβίσει τους φοιτητές σε μη πραγματικές λύσεις και εντέλει στην αδράνεια.
Από κοντά και το ΔΙΚΤΥΟ που και αυτό παραπονιέται για τις «αυθαίρετες διαγραφές» προφανώς χωρίς να εναντιώνεται στο σύνολό τους.
Δεν έχουμε καμία αυταπάτη για τον ρόλο αυτών των δυνάμεων και την στήριξη τους στην επίθεση με κυνικό ή «ανθρώπινο» προσωπείο. Προέρχονται από χώρους που έχουν «φτύσει αίμα» να υπερασπιστούν την αντιλαϊκή πολιτική, να διαφυλάξουν τα συμφέροντα του συστήματος. Έχουν όλες βάλει το λιθαράκι τους στο χτύπημα του δικαιώματος στην εκπαίδευση και είναι πάντα εκεί για να απομακρύνουν τους φοιτητές από τον αγώνα.
Για τον ρεφορμισμό (ΠΚΣ, ΕΑΑΚ, ATTACK, κλπ):
Πολλές από τις «προτάσεις» των συστημικών δυνάμεων συμπίπτουν με τα αιτήματα της ρεφορμιστικής αριστεράς και αυτό από μόνο του αναδεικνύει την υποταγή τους στο σύστημα και το πλαίσιο που αυτό θέτει.
Συγκεκριμένα, η πρώτη δύναμη στα πανεπιστήμια ΠΚΣ έχει κάνει παντιέρα τον συστημικό διαχωρισμό των ενεργών-ανενεργών φοιτητών. Από την πρώτη μέρα, λοιπόν, δήλωσε πως αποδέχεται τις διαγραφές και δεν πρόκειται να αναλάβει την συγκρότηση των φοιτητών απέναντί τους. Σαν υπεύθυνη δύναμη, ζήτησε μέτρα στήριξης προσφέροντας στο υπουργείο μια σειρά επιλογών για το πως να περάσει τις διαγραφές πιο ανώδυνα, κάλεσε επαναλαμβανόμενα την ακαδημαϊκή κοινότητα να πάρει θέση, ενώ τα τμήματα έστελναν τις λίστες στο υπουργείο, παρουσίασε σαν νίκη όλα τα πίσω-μπρος της κυβέρνησης. Παράλληλα, ενώ το σύστημα προετοίμαζε το έδαφος για την εφαρμογή του πιο σκληρού ταξικού φραγμού, η ΠΚΣ ασχολούταν με… ζητήματα σχολής και ούτε λόγος για συνελεύσεις. Αποκορύφωμα υποταγής αποτελεί η στάση της τις τελευταίες μέρες που έτρεχε σε συμβολικούς αποκλεισμούς γραμματειών την ίδια ώρα που οι διαγραφές ήδη ανακοινώνονταν στο ένα τμήμα μετά το άλλο. Αλλά κυρίως η τοποθέτησή της για πιο δίκαιες διαγραφές την ώρα που χιλιάδες φοιτητές αγωνιούν λόγω του αποκλεισμού τους. Η ΠΚΣ δεν αγνοεί την σοβαρότητα του ζητήματος ούτε την αναγκαιότητα κινήματος, αλλά έχει καιρό τώρα επιλέξει συνειδητά την υποταγή και τον συμβιβασμό και παίζει συνεχώς τον βρώμικο ρόλο του κυματοθραύστη των αντιδράσεων και των αντιστάσεων των φοιτητών.
Πίσω δεν πάνε οι δυνάμεις της ΕΑΑΚ και της ATTACK όπου και αυτές μια χαρά ενστερνίστηκαν το δίπολο ενεργών-ανενεργών φοιτητών. Μεγάλες οι προσπάθειές τους να πείσουν τους φοιτητές πως θα είναι νίκη να διαγραφούν λιγότεροι από τα προβλεπόμενα, ενώ οι επικλήσεις στο καθηγητικό κατεστημένο δεν έχουν τελειωμό. Η αίτηση για παράταση σπουδών αναδείχθηκε ως το μεγαλύτερο… μέσο πάλης που διαθέτουν οι φοιτητές. Παράλληλα, ο εικονικός συνδικαλισμός και σε αυτή την περίπτωση είναι αυτό που κυριαρχεί με αποκλεισμούς και άμαζες ανά τόπους κινητοποιήσεις μακριά και έξω από το φοιτητικό σώμα.
Ειδική αναφορά θα πρέπει να υπάρξει και για τις δυνάμεις της αναρχοαυτονομίας, οι οποίες στην καλύτερη αναπαράγουν την άποψη και την τοποθέτηση της ρεφορμιστικής αριστεράς και στην χειρότερη απουσιάζουν πλήρως από τα φοιτητικά ζητήματα, τηρούν σιγή ιχθύος όσο η επίθεση προχωρά και κλείνουν τα μάτια όσο αυτή τσακίζει τα δικαιώματά μας.
Έχουμε σίγουρο πως όσο κι αν αυτές οι δυνάμεις αναφέρονται στο κίνημα και στους αγώνες, ούτε θέλουν ούτε μπορούν να συγκροτήσουν τους φοιτητές σε αυτή την κατεύθυνση. Έχουν πολύ καιρό τώρα παραιτηθεί από αυτή την υπόθεση γιατί δεν πιστεύουν στην δύναμη του φοιτητικού κινήματος να ανατρέψει την επίθεση. Αντίθετα, υποκλίνονται στην δύναμη του συστήματος, συμβιβάζονται στον «ρεαλισμό» του, με επικίνδυνες συνέπειες για τους φοιτητές. Δεν έχουν καμία πρόθεση να συγκρουστούν με την κυβερνητική πολιτική πόσο μάλλον να καλέσουν τους φοιτητές σε θέση μάχης. Γιατί αν ευθύνεται μία το σύστημα και οι δυνάμεις του για το προχώρημα της επίθεσης και την αδυναμία απάντησής της από τους φοιτητές, οι κινηματικές δυνάμεις έχουν σοβαρό μερίδιο ευθύνης από την στιγμή που ο ρόλος τους υποτίθεται είναι να υπηρετούν τα συμφέροντα των φοιτητών και… όχι του συστήματος.
Ως Αγωνιστικές Κινήσεις, καλούμε κάθε φοιτητή να απαρνηθεί όλες αυτές τις δυνάμεις και τις απόψεις που σιγοντάρουν την επίθεση και τις διαγραφές και βάζουν εμπόδια στην αντίστασή μας σε αυτές. Δεν πρέπει να αποδεχτούμε έτσι απλά ότι μας διαγράφουν, ότι μας στερούν το δικαίωμα να σπουδάζουμε. Δεν αναζητάμε μεσαίες λύσεις γιατί ξέρουμε καλά πως δεν αποτελούν λύσεις. Χρειάζεται να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας, να δώσουμε την μάχη που μας αντιστοιχεί με συνελεύσεις-διαδηλώσεις-καταλήψεις. Για να παρθούν πίσω όσες διαγραφές έχουν ανακοινωθεί, για να μην γίνει καμία άλλη, για να ανατραπούν οι νόμοι Κεραμέως-Ζαχαράκη που μας κλέβουν τα δικαιώματά μας. Γιατί είναι δίκαιο όλοι να σπουδάζουμε χωρίς εξαιρέσεις!
