Συνάδελφε πρωτοετή, καλωσόρισες!

Επιτέλους, μετά από μια μαθητική ζωή γεμάτη στερήσεις, άγχος, διάβασμα, κατάφερες να περάσεις στη σχολή σου! Θερμά συγχαρητήρια, λοιπόν, ιδιαίτερα αφού η πορεία σου μέχρι εδώ δεν ήταν καθόλου εύκολη! Τη στιγμή που οι γονείς σου λύγιζαν κάτω από τα βάρη των απολύσεων, των μειώσεων μισθών και συντάξεων, της φορομπηξίας, της ακριβοπληρωμένης περίθαλψης, αναγκάζονταν να ανταπεξέλθουν και στα έξοδα των φροντιστηρίων του λυκείου. Παράλληλα, και εσύ ο ίδιος βίωνες την ασφυκτική πίεση μέσα στο σπίτι, στην προσπάθειά σου να περάσεις τον σκόπελο των πανελληνίων εξετάσεων, έπειτα να συντάξεις ένα μηχανογραφικό της αρεσκείας σου και όχι μόνο καθορισμένο από τη θολή εργασιακή προοπτική, κι αν είσαι από την επαρχία, να νοικιάσεις και το δικό σου σπίτι, αποφεύγοντας να επιβαρύνεις υπερβολικά τους δικούς σου… Για να αφήσεις παρ’ όλα αυτά πολλούς συμμαθητές σου πίσω, οι οποίοι, αφού τσακίστηκαν από το εξεταστικό κάτεργο του «νέου λυκείου» και τη μείωση των εισακτέων, καλούνται να ξαναδώσουν εξετάσεις, να βρουν δουλειά ή να προσεγγίσουν τις πύλες των ιδιωτικών ΙΕΚ.

Ένας χρόνος πέρασε από την ωμή δολοφονία του αντιφασίστα αγωνιστή Παύλου Φύσσα από το μαντρόσκυλο του συστήματος, τη Χρυσή Αυγή. Ο Παύλος ήταν γνωστός για την αντιφασιστική και κινηματική του δράση, τόσο μέσα από τα τραγούδια του, όσο και μέσα από τη στάση ζωής του. Γι΄αυτό και η δολοφονία του δεν ήταν τυχαία, ούτε ήταν άλλο ένα «μεμονωμένο περιστατικό».

Ήταν η δολοφονία ενός δικού μας ανθρώπου, που ενοχλούσε τους φασίστες και τα αφεντικά τους.

Δεν θα μπορούσαμε βέβαια να αντιμετωπίσουμε τη δολοφονία του Παύλου ξέχωρα από τη συνολικότερη επίθεση ενός βάρβαρου και εκμεταλλευτικού συστήματος, που γεννά και θρέφει το φασισμό.  Που, όταν δεν μπορεί να «πείσει», επιστρατεύει όλα του τα όργανα, για να χτυπήσει το λαό και τη νεολαία. Γι΄αυτό και ακολουθεί την πολιτική της φασιστικοποίησης της δημόσιας και πολιτικής ζωής, που προωθείται ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια. Μια πολιτική, που βρίσκει την έκφρασή της στις δολοφονίες μεταναστών, στις επιστρατεύσεις απεργιών και τις απαγορεύσεις διαδηλώσεων, στις καταδίκες αγωνιστών, τη βίαιη καταστολή των λαϊκών αγώνων, την καταπάτηση των δημοκρατικών μας δικαιωμάτων και ελευθεριών.

Ένα κείμενο της Μαθητικής Αντίστασης με αφορμή τη δίκη των χρυσαυγιτών για τη δολοφονική επίθεση ενάντια σε μαθητή στο Π. Φάληρο

Πρωινό 28 Γενάρη του '13, όταν δύο εξωσχολικοί -ενεργά μέλη της φασιστικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή- έκαναν απόπειρα να δολοφονήσουν τον συμμαθητή μας, έξω από το σχολείο πριν την πρωινή προσευχή. Το παιδί κατά τύχη τελικά επιβιώνει, όμως το συμβάν αφήνει ένα ψυχολογικό τραύμα ανοικτό που δύσκολα επουλώνεται.

Αιτία της ενέργειας του δράστη; Η διαφαινόμενη διαφωνία του συμμαθητή μας με τα φασιστικά πρότυπα των δραστών, την οποία και εξέφρασε σε φίλη του, η οποία διατηρεί σχέση με τον δράστη, παροτρύνοντάς την να μην τα ακολουθήσει. Οι φασίστες λοιπόν, θεωρώντας αρκετό το ότι ο συμμαθητής μας για πλάκα έγραψε ένα «antifa» στο θρανίο της, του επιτέθηκαν με αρκετά καλά προσχεδιασμένο χτύπημα. Αυτή άλλωστε είναι και η «λογική» του φασισμού από πάντα.

Τι σημαίνει και πώς χτίζεται η αλληλεγγύη μέσα στο λαό.

[ * Το κείμενο που ακολουθεί μας έστειλε ο συναγωνιστής, μέλος της Κ.Α.ΠΑ. Κώστας Ταταρίδης και αποτελεί την άποψη του για το ζήτημα της Αλληλεγγύης και τη σχετική συζήτηση που γίνεται στα πλαίσια του κινήματος. Το δημοσιεύουμε σαν μια συμβολή στο διάλογο που έχει ανοίξει επάνω στο ζήτημα. ]

Όταν αλυσίδες σούπερ-μάρκετ, κυβερνητικοί παράγοντες, δήμοι και εκκλησίες μιλάνε για αλληλεγγύη, τότε μάλλον κάτι δεν πάει καλά. Ή ζούμε σε άλλη κοινωνία, της αλληλεγγύης, της συντροφικότητας και του δίκαιου και δεν το έχουμε καταλάβει, ή κάποιοι προσπαθούν να διαστρεβλώσουν την έννοια και το περιεχόμενο της αλληλεγγύης. Εφόσον πρόκειται για συστημικούς παράγοντες που οι προθέσεις τους γίνονται όλο και πιο ξεκάθαρες σε όλο το λαό, θα περίμενε κανείς να είναι σαφές ότι ισχύει το δεύτερο. Το πρόβλημα στην προκειμένη περίπτωση είναι ότι σε αυτή την «αλληλεγγύη» προσπαθούν να συναγωνιστούν το σύστημα μια σειρά από δυνάμεις και χώροι από τα «αριστερά», που με αντίστοιχο τρόπο κινούνται και προτείνουν στο κίνημα να κινηθεί.

Είναι γενικά γνωστό πως αυτό που διατυπωνόταν από πολλές πλευρές, εδώ και αρκετά χρόνια, ακόμα και από τα χείλη επίσημων πολιτικών εκφραστών του κεφαλαίου με κυνικό τρόπο, ήταν η παραδοχή και διαπίστωση ότι «αυτή η νέα γενιά πρόκειται σίγουρα να ζήσει πολύ χειρότερα από την προηγούμενη».

Δεν χωράει αμφισβήτηση, ωστόσο, ότι το παραπάνω είναι, πλέον, τραγικά λίγο και ανεπαρκές για να περιγράψει τα όσα βιώνει σήμερα η νεολαία, καθώς και αυτά που το σύστημα της επιφυλάσσει για τη συνέχεια. Γιατί καμία ζωή και κανένα απολύτως μέλλον δεν μπορεί να υποσχεθεί ο καπιταλιστικός-ιμπεριαλιστικός κόσμος στη μεγάλη μάζα των νέων ανθρώπων.