41 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την εξέγερση του Πολυτεχνείου. 41 χρόνια οι δυνάμεις του συστήματος, προσπαθούν να μας κάνουν να ξεχάσουμε την εξέγερση αυτή και όλα όσα πρέσβευε. Την θυμούνται με «ποιηματάκια» και σχολικούς εορτασμούς, πετώντας στην άκρη τα χαρακτηριστικά εκείνα τα οποία την κατέστησαν ως μια πάλη λαϊκή, μια πάλη ενάντια στην αμερικανοστήριχτη χούντα, έναν αγώνα του λαού και της νεολαίας για ανεξαρτησία και κοινωνική απελευθέρωση. Όμως τα αιτήματα του Πολυτεχνείου ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ έχουν μείνει χαραγμένα στη συνείδηση της νεολαίας, των λαϊκών ανθρώπων και των αγωνιστών, οι οποίοι κάθε χρόνο τιμούν την εξέγερση και τους νεκρούς της με διαδηλώσεις, παρ’ όλη την στρεβλή και αποπροσανατολιστική προπαγάνδα του συστήματος πως η αστική δημοκρατία του σήμερα ήταν ο στόχος και εν τέλει η νίκη του αγωνιζόμενου λαού του τότε.

Τα πρόσφατα γεγονότα της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών δεν θα μπορούσαν να μην δημιουργούν σε κάθε προοδευτικό, δημοκρατικό άνθρωπο αγωνίες και προβληματισμούς. Το εις διπλούν «χτύπημα» της  - αποφασισμένης με Γενική Συνέλευση - κατάληψης της σχολής,  γεννά πολλά ερωτήματα για την κατάσταση συνολικά, μια που και τα δύο περιστατικά,  όχι απλά δεν είναι μεμονωμένα, αλλά αντανακλούν μια συνολική πολιτική συγκυρία, στην οποία βρισκόμαστε.

Από την προηγούμενη βδομάδα έχουν ξεκινήσει οι αιτήσεις για τις μεταγραφές φοιτητών. Οι οποίες έρχονται να γίνουν σε μια περίοδο που γίνονται σοβαρά βήματα για την καθιέρωση των ορίων φοίτησης, που χαρακτηρίζεται από μια άνευ προηγουμένου επίθεση στα φοιτητικά δικαιώματα. Αυτό το πλαίσιο δεν θα μπορούσε να μην επηρεάσει και τις μεταγραφές που πρόκειται να γίνουν.

Είναι γεγονός, λοιπόν, ότι πολλά έχουν ακουστεί αλλά τα περισσότερα δεν έχουν καμία σχέση με την σκοπιά των φοιτητικών δικαιωμάτων. Αντίθετα, αυτό που παρακολουθήσαμε το προηγούμενο διάστημα ήταν ένα αλισβερίσι μεταξύ καθηγητών, προέδρων, πρυτάνεων και υπουργείου για το πώς θα διαχειριστούν το «πρόβλημα των μεταγραφών» όπως λένε, ή καλύτερα πως θα φορτώσουν τα αδιέξοδα της δικής τους πολιτικής στην εκπαίδευση στις πλάτες ενός κομματιού φοιτητών. Ένα κομμάτι μάλιστα που σύμφωνα με τα ίδια τα κριτήρια του υπουργείου, προέρχεται κατά βάση από φτωχά και λαϊκά στρώματα.

Ούτε λίγος καιρός δεν πέρασε από τον τελευταίο αποκλεισμό της Πρυτανείας του ΕΚΠΑ από ΜΑΤατζήδες και ο πρύτανης  Φορτσάκης προχώρησε ξανά στην επιστράτευση  αυτών των μηχανισμών μετατρέποντας το χώρο της Πρυτανείας για ακόμη μία φορά σε απροσπέλαστο φρούριο. Ο λόγος; Να αποτραπεί και να αποκλειστεί με κάθε τρόπο η παρουσία φοιτητών και εργαζομένων στην προγραμματισμένη Σύγκλητο. Λίγες μέρες νωρίτερα, το πρωί της Πέμπτης 30/10, ο ίδιος μαζί με το συνάφι της πανεπιστημιακής Συγκλήτου είχαν διακόψει τη διαδικασία προτού καν αυτή ξεκινήσει, ενώ στη συνέχεια εξαπέλυσαν απειλές για πειθαρχικά και ποινικές διώξεις προς όλες τις κατευθύνσεις.

Τι είναι Σύλλογος; Οι Συλλογικοί Αγώνες είναι το όπλο μας!

Σύλλογος είναι το συλλογικό συνδικαλιστικό όργανο των φοιτητών, που φτιάχτηκε από τους ίδιους τους φοιτητές, για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους. Μακριά και έξω από οποιαδήποτε κρατική παρέμβαση, τα συλλογικά όργανα πάλης των φοιτητών αποτελούν σημαντικά όπλα για την οικοδόμηση αντίστασης της σπουδάζουσας νεολαίας.

Οι Γενικές Συνελεύσεις του Συλλόγου, αποτελούν την πιο αμεσοδημοκρατική διαδικασία, όπου δίνεται η δυνατότητα στον κάθε φοιτητή να πάρει το λόγο και να καταθέσει προς ψήφιση την άποψη του. Αποτελούν σημαντικό πυρήνα προβληματισμού και πολιτικοποίησης των φοιτητών, και ουσιαστικά είναι τα κύτταρα του φοιτητικού κινήματος. Αυτές οι Γενικές Συνελεύσεις είναι που οδήγησαν το φοιτητικό κίνημα σε νίκες, όπως στο Πολυτεχνείο του ‘73, στην ανατροπή του 815 το ‘79 και στην αναθεώρηση του άρθρου 16 το ’07.

Γι’ αυτό και είναι ανάγκη οι φοιτητές να υψώσουν το κεφάλι στην εντατικοποίηση, που αποκόπτει το δρόμο από την ενεργή συμμετοχή τους σε αυτές, στις λογικές απαξίωσης τους και στις λογικές μετατροπής τους σε «παιχνίδι εντυπώσεων» . Δεν παζαρεύουμε και δεν χαρίζουμε τα όργανα που κατακτήθηκαν με αίμα!