Εδώ και χρόνια, με κάθε μέσο, ΜΜΕ-καθηγητές-φασιστικές απόψεις, το σύστημα παλεύει να συκοφαντήσει τις εκλογές των συλλόγων. «Έξω τα κόμματα», «οι κακές παρατάξεις», «ο φοιτητικός συνδικαλισμός που φταίει για όλα». Προσπαθεί το σύστημα να αντιστρέψει τη πραγματικότητα. Ότι δηλαδή αυτός που «φταίει για όλα» είναι η πολιτική δεκαετιών που τσακίζει το δικαίωμα στις σπουδές για την πλειοψηφία των λαϊκών-εργατικών στρωμάτων. Ρίχνει λάσπη, λοιπόν, για να κρύψει τις ευθύνες του.  Για να μπορέσει βέβαια να συκοφαντήσει ευρύτερα τους φοιτητικούς συλλόγους και το φοιτητικό κίνημα. Επειδή ξέρει ότι όλες μας οι κατακτήσεις πέρασαν από την πάλη των συλλόγων.

Φαίνεται ότι κανένα πρόβλημα επίσης δεν έχουν ΔΑΠ και ΠΑΣΠ με όλη αυτή τη προσπάθεια να «φύγει η πολιτική από τα πανεπιστήμια». Σίγουρα, χαίρονται εδώ και καιρό, με τη μείωση των φοιτητών στη συμμετοχή στις φοιτητικές εκλογές. Ακριβώς επειδή, χέρι-χέρι τόσα χρόνια με κυβερνήσεις ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ, κάνουν τις πλάτες στην αντιλαϊκή πολιτική. Ακριβώς επειδή αποτελούν τη ζωντανή δυσφήμηση και συκοφάντηση του φοιτητικού συνδικαλισμού. Γι’ αυτό και τόσα χρόνια λασπολογούν απέναντι στις γενικές συνελεύσεις, το φοιτητικό κίνημα. Έχουν προσφέρει ανεκτίμητες υπηρεσίες στο σύστημα, ακριβώς κάνοντας μεγάλο κομμάτι των φοιτητών να σιχαθούν την έννοια της πολιτικής γενικά.

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΜΑΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΕΝΝΟΙΑΣ ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΥ - Σύλλογοι δεν είναι :

-          “δεκαπενταμελή” που οργανώνουν εκδρομές σε Μύκονο-Bansko-Aράχωβα

-          Προωθήσεις και PR μαγαζιών της νύχτας, μπουζουκιών και κλαμπ

-          Πελατειακές σχέσεις ανταλλαγής σημειώσεων με ψήφους

Είναι ολοφάνερο πως η φοιτητική καθημερινότητα δυσκολεύει όλο και περισσότερο. Οι πλήρως εντατικοποιημένοι όροι σπουδών, η κατάργηση των δικαιωμάτων σε δωρεάν σίτιση-στέγαση-μεταφορές, οι καθηγητικές αυθαιρεσίες είναι ένα μόνο μέρος της επίθεσης που δέχονται οι φοιτητές και αναγκάζει πολλούς ακόμα και στο να παρατήσουν τις σπουδές. Το σίγουρο είναι πώς οι φοιτητές δε θα μείνουν με σταυρωμένα τα χέρια και θα αντισταθούν σε αυτή την επίθεση διεκδικώντας τα δικαιώματά τους. Το σύστημα και οι κυβερνήσεις του, το γνωρίζουν καλά αυτό και γι' αυτό επανέφεραν με το ΣΥΡΙΖΑ και το νόμο Γαβρόγλου το θεσμό της συνδιοίκησης. Δηλαδή τη συμμετοχή των φοιτητών στα όργανα διοίκησης του πανεπιστημίου (πρυτανικά συμβούλια, συνελεύσεις καθηγητών, σύγκλητοι).

Η έννοια της συνδιοίκησης, δεν είναι κάτι καινούργιο. Είχε θεσμοθετηθεί αρχικά την δεκαετία του '80 επί ΠΑΣΟΚ σε μια περίοδο που το φοιτητικό κίνημα αντιστέκονταν και διεκδικούσε. Αποτελεί μια τακτική ενσωμάτωσης του φοιτητικού κινήματος και των αγώνων του στα μέτρα του συστήματος. Δίνεται η ψευδαίσθηση ότι οι φοιτητές έχουν λόγο και μπορούν να συναποφασίζουν για τα ζητήματα που τους αφορούν. Έτσι χάνεται η αναγκαιότητα για ύπαρξη συλλόγων, συνελεύσεων, μαζικών αγώνων και διεκδικήσεων, αφού δίνεται στους  φοιτητές «δικαίωμα» συμμετοχής στις αποφάσεις που αφορούν τις σχολές τους. Όμως, ας αναρωτηθούμε: “γιατί μια πολιτική που μας στερεί τα δικαιώματα να μας δίνει δικαίωμα λόγου;”. Γιατί θέλει να μας κάνει συνένοχους στο έγκλημα που διαπράττεται εις βάρος μας.  Γιατί γνωρίζουν πως ο μόνος νικηφόρος δρόμος για τη νεολαία είναι η οργάνωσή της και η μαζική της πάλη. Γι' αυτό κάνουν ότι μπορούν για να μη βαδίσουμε αυτό το δρόμο. Θέλουν να ενσωματώσουν την οργή και την αγανάκτηση μας σε διαχειριστικές οδούς.

Οι φοιτητικές εκλογές γίνονται και φέτος, σε μια περίοδο που το σύστημα ολοένα εντείνει την επίθεση στα δικαιώματα και τους όρους ζωής μας. Με την εφαρμογή του νόμου Γαβρόγλου βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την αμφισβήτηση του δικαιώματος για δωρεάν σίτιση-στέγαση-μετακίνηση-συγγράμματα, με τους όλο και πιο εντατικούς ρυθμούς σπουδών, τις συγχωνεύσεις και το χτύπημα στα επαγγελματικά δικαιώματα του πτυχίου και την εργασιακή μας προοπτική.

Την κατεύθυνση του ατομικού δρόμου, της αποπολιτικοποίησης και της αδράνειας στους συλλόγους προωθούν με νύχια και με δόντια οι δυνάμεις του συστήματος, προσπαθώντας να στρέψουν τους φοιτητές μακριά από το δρόμο της διεκδίκησης και του αγώνα. Δυνάμεις που μας προτρέπουν να μείνουμε μακριά από την πολιτική και τα κόμματα, να μην πηγαίνουμε στις συνελεύσεις αφού «εκεί τσακώνονται μεταξύ τους οι αριστεροί» και στην τελική αφού τίποτα δεν έχει αποτέλεσμα να «κοιτάξουμε τη δουλειά μας». Αυτή την κατεύθυνση του ατομικού δρόμου, ενισχύουν και μια σειρά ‘’παρεμβάσεις’’ αυτών των δυνάμεων. Τα μπουζούκια, τα παζάρια σημειώσεων σε ανταλλαγή με ψήφους, την πελατειακή λογική που τους διέπει χρόνια.

Οι φετινές φοιτητικές εκλογές έρχονται σε μία περίοδο στην οποία ο κάθε φοιτητής βιώνει στην καθημερινότητα του την άνοδο του ρυθμού της επίθεσης σε όλο το εύρος των φοιτητικών και σπουδαστικών  του δικαιωμάτων. Με την εφαρμογή του νόμου Γαβρόγλου στα πανεπιστήμια (σαν συνέχεια του νόμου πλαίσιο) βλέπουμε να αμφισβητούνται και να παίρνονται πίσω μία σειρά δικαιώματα και κατακτήσεις. Δηλαδή το χτύπημα στο πτυχίο και ότι αυτό κατοχύρωνε σαν επαγγελματικά δικαιώματα,  το χτύπημα στο δωρεάν πλέγμα (ΣΙΤΗΣΗ-ΣΤΕΓΑΣΗ-ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ-ΣΥΓΓΡΑΜΑ),  τις συγχωνεύσεις/λουκέτα/διασπάσει τμημάτων, την παγίωση διδάκτρων στο μεταπτυχιακό επίπεδο (το οποίο ανοίγει τον δρόμο για το προπτυχιακό) , το προχώρημα των συγχωνεύσεων και την έμπρακτη αμφισβήτηση του ασύλου.

Μπροστά σε όλη αυτήν την επίθεση βλέπουμε την υπόλοιπη αριστερά (ΠΚΣ, ΕΑΑΚ-ΑΡΕΝ-ΑΡΔΙΝ ) να έχουν αποδεχθεί το πλαίσιο που θέτει Κυβέρνηση- ΕΕ-ΔΝΤ και να έχουν υποταχθεί στον αρνητικό συσχετισμό που επικρατεί στο φοιτητικό κίνημα.Παρόλο που στην συνθηματολογία τους χρησιμοποιούν τους όρους “να γίνει η οργή μας, δύναμη ανατροπής” (ΕΑΑΚ) ή “ για συλλόγους ζωντανούς-διεκδικητικούς για τις ανάγκες και τα δικαιώματα των φοιτητών”  (ΠΚΣ), οι κινήσεις τους αποτελούν απλά έναν φασαριόζικο περίπατο σε ανώδυνα για το σύστημα μονοπάτια.

Για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι: