Βραζιλία 2014: Το πραγματικό θέαμα βρίσκεται στους δρόμους

Τον Ιούνιο ξεκινά το Μουντιάλ στη Βραζιλία, η μεγαλύτερη διοργάνωση του ποδοσφαίρου σε παγκόσμιο επίπεδο. Η Βραζιλία είναι μια χώρα που ζει και αναπνέει για το άθλημα και είναι μάλιστα και η πολυνίκης του θεσμού. Παρουσιάζεται απ’ όλα τα διεθνή ΜΜΕ σαν ο ορισμός της παγκόσμιας ποδοσφαιρικής «γιορτής», αλλά είναι άραγε έτσι; Καθώς πίσω από την ανάληψη του Μουντιάλ από τους Βραζιλιάνους και τη δημιουργία αυτής της υπέροχης βιτρίνας,  θέλουν να κρύψουν τη σκληρή πραγματικότητα.  

Και αυτή είναι μία. Η εκμετάλλευση και η φτώχεια που κυριεύει τον λαό. Αρχικά, η Βραζιλία αποτελεί μια χώρα, που αξίζει να εξεταστεί η κατάσταση στην οποία βρίσκεται. Είναι μια από τις χώρες που άρχισαν να αναπτύσσονται με ταχύτατους ρυθμούς τα τελευταία χρόνια και να προσπαθούν όπως μπορούν να διεκδικήσουν και αυτοί ένα κομμάτι από τη «παγκόσμια πίτα». Έχουν βιώσει την «ανάπτυξη» στο πετσί τους! Αλλά ανάπτυξη για ποιούς; Για τους αστούς, που βλέπουν ότι όσο περνάει ο καιρός τόσο πιο εύκολα μπορούν να εκμεταλλεύονται τον λαό και να ενισχύουν την οικονομία τους ή για τον λαό; Είναι χαρακτηριστικό ότι το ΑΕΠ αναμένεται να ανέλθει στα 3,2 τρις δολάρια, γεγονός που την καθιστά την έκτη μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο. Βέβαια την ίδια ώρα στους δρόμους βρίσκονται 15 εκατομμύρια άστεγοι, 1 εκατομμύριο παιδιά που δουλεύουν σε άθλιες συνθήκες για ένα κομμάτι ψωμί και οι φαβέλες ζουν και βασιλεύουν.

Το Μουντιάλ, όπως και άλλες τέτοιου τύπου παγκόσμιες διοργανώσεις έχουν ένα κοινό στόχο. Να δυναμώσουν οικονομικά και ιδεολογικά περισσότερο το σύστημα. Οικονομικά, τα οφέλη είναι τεράστια καθώς τα ποσά των χορηγών, των τηλεοπτικών δικαιωμάτων και των διαφημίσεων είναι υπέρογκα. Επιπλέον, οι επενδύσεις για τη δημιουργία των απαραίτητων υποδομών ανοίγουν και άλλους δρόμους για την περαιτέρω εκμετάλλευση των εργατών. Δεν είναι τυχαίο ότι στη Βραζιλία ο βασικός μισθός είναι 230 ευρώ αυτή τη στιγμή. Από την άλλη, μέσω αυτών των διοργανώσεων προωθείται το ιδεολόγημα ότι «όλοι είμαστε ίσοι», όλοι έχουμε τα ίδια δικαιώματα, και πρέπει να αφήνουμε στην άκρη τις διαφωνίες και να εξυπηρετήσουμε τον κοινό σκοπό. Να ζήσουμε τη χαρά του αθλήματος, κλείνοντας τα μάτια όπου βλέπουμε την εξαθλίωση που προκαλεί αυτό το σύστημα.

Μπορεί οι απανταχού ποδοσφαιρόφιλοι να κινούνται σε ρυθμούς Μουντιάλ αλλά ο βραζιλιάνικος λαός δε κινείται σίγουρα. Βιώνει μια τεράστια καταπίεση, που ενώ την ώρα που δαπανούνται 14,7 δισεκατομμύρια δολάρια για το Μουντιάλ, οι ίδιοι δεν έχουν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και εκπαίδευση. Τα εισιτήρια στα μέσα μαζικής μεταφοράς αυξάνονται συνεχώς, και ο κόσμος δεν αντέχει άλλο. Επιπλέον στα εργοτάξια της χώρας οι συνθήκες είναι άθλιες. Δεν υπάρχει καμία ασφάλεια για τους εργάτες, που πλέον ο αριθμός των νεκρών έφτασε τους 7. Πλέον λόγω των πολλών αντιδράσεων, τα έργα πραγματοποιούνται παρουσία αστυνομίας, μη τυχόν και δε «σκυλιάσει» κανένας εργάτης και πει ότι θα κάνει απεργία!

Η κατάσταση μπορεί να έχει έτσι, αλλά και ο βραζιλιάνικος λαός μπροστά σε όλο αυτό δεν έμεινε με σταυρωμένα χέρια! Βγήκε μαζικά στους δρόμους να διαδηλώσει ενάντια στις δαπάνες για το Μουντιάλ και να απαιτήσει χρήματα για εκπαίδευση, περίθαλψη και μείωση των εισιτηρίων στα ΜΜΜ. Με κεντρικό σύνθημα, το «δεν θέλουμε γήπεδα, θέλουμε υγεία και εκπαίδευση», 1 εκατομμύριο Βραζιλιάνοι ξεχύθηκαν στους δρόμους και η αστυνομία με τη βοήθεια και του στρατού απάντησε με εκτεταμένη χρήση δακρυγόνων και σφαιρών από καουτσούκ. Μάλιστα είχε σημειωθεί και ένας νεκρός σε αυτές τις συγκρούσεις. Από τη μεριά τους οι εργάτες, προσπαθούν να αντιδράσουν ενάντια στις συνθήκες εργασίες, που δεν έχουν ούτε δωρεάν πόσιμο νερό, απειλώντας με απεργίες αλλά μέχρι στιγμής υπό το φόβο και της καταστολής δεν το έχουν προχωρήσει.

Την ίδια στιγμή το ίδιο, αν όχι χειρότερο, καθεστώς επικρατεί και στο Κατάρ που έχει αναλάβει το Μουντιάλ για το 2022. Εργάτες, κατά κύριο λόγο οικονομικοί μετανάστες από Ινδία, Πακιστάν, Νεπάλ, Ιράν, Αίγυπτο και Σρι Λάνκα, έρχονται αντιμέτωποι καθημερινά με άθλιες συνθήκες εργασίας, που αγγίζουν τα όρια της δουλείας. Εκεί οι νεκροί, 8 χρόνια πριν τη διοργάνωση, έχουν φτάσει ήδη πάνω από 500. Το αποκορύφωμα όλων αυτών είναι ότι ο μέσος όρος ηλικίας των νεκρών είναι κοντά στα 20! Η εκμετάλλευση των μεταναστών, δεν είναι κάτι πρωτότυπο καθώς ανέκαθεν τέτοιες διοργανώσεις «χτίζονταν» πάνω στο αίμα των μεταναστών. Νωπές άλλωστε είναι οι μνήμες στη χώρα μας από τους Ολυμπιακούς Αγώνες και του πως και από ποιούς φτιάχτηκαν τα έργα τότε.

Η εικόνα του Μουντιάλ και των Ολυμπιακών Αγώνων που κρύβεται πίσω από το «γιορτινό περιτύλιγμα» δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα ακόμα παράδειγμα του πως λειτουργεί αυτό το σύστημα. Άλλωστε, περισσότερη επίθεση στους λαούς σημαίνει πείνα και εξαθλίωση, άρα και περισσότερα κέρδη για τους ιμπεριαλιστές. Στη Βραζιλία πάντως ο λαός δεν ενδιαφέρεται για μπάλα, καφέ και σάμπα. Ο λαός εκεί δίνει αγώνα για το δικαίωμά του στη ζωή. Δίνει αγώνα για το δικαίωμά του στην περίθαλψη και στην παιδεία και δεν είναι διατεθειμένος να κάνει βήμα πίσω. Ήδη οι εικόνες των μαζικότατων διαδηλώσεων στις μεγαλουπόλεις, δίνουν δύναμη στους λαούς όλων των χωρών. Και μην ξεχνάμε. Τον Ιούνιο το μεγαλύτερο θέαμα θα «παίζεται» στους δρόμους.

Έναυσμα, τεύχος 41