Με το χέρι απλωμένο σαν ζητιάνοι ή με το χέρι υψωμένο σαν γροθιά;

20.000 άστεγοι (οι 13.000 από αυτούς έμειναν άστεγοι τα τελευταία δύο χρόνια), 3.800.000 φτωχοί, 1.500.000 άνεργοι, 3.000.000 ανασφάλιστοι. Αυτά είναι μερικά μόνο από τα νούμερα της φρίκης που έχει προκαλέσει στη χώρα η βάρβαρη πολιτική των μνημονίων και της υποταγής στα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών της τρόικας. Αυτό που ζει ο λαός μας εδώ και τέσσερα χρόνια (από το 2010 και τον ερχομό του ΔΝΤ) είναι μια λεηλασία χωρίς τέλος. Λεηλατούν τα δικαιώματα που είχε με αγώνες κατακτήσει. Λεηλατούν τους μισθούς, τις συντάξεις και το εισόδημά του. Λεηλατούν τη ζωή και το μέλλον του.

Οι κυβερνήσεις της άρχουσας τάξης (και η σημερινή και οι προηγούμενες) έχουν παραδώσει το λαό και τη χώρα στα νύχια των ξένων και ντόπιων αρπακτικών. Και σήμερα, αυτοί που ψήφισαν τα μνημόνια και τους δεκάδες αντεργατικούς νόμους, αυτοί που έφεραν στη χώρα τον εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα, αυτοί που κλείνουν σχολεία και νοσοκομεία, τολμούν να εμφανίζονται χύνοντας κροκοδείλια δάκρυα για να μας πείσουν ότι δήθεν στενοχωριούνται για τα δεινά που οι ίδιοι προκάλεσαν. Κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να διαστρεβλώσουν την πραγματικότητα και να κρύψουν τις ευθύνες τους. Για να παραμυθιάσουν το λαό και τη νεολαία. Να τους κρατήσουν μακριά από το δρόμο του αγώνα και της διεκδίκησης. Και επιστρατεύουν κάθε μηχανισμό που διαθέτουν για να το πετύχουν:

- Την εκκλησία και τα παρακλάδια της. Αυτούς που στηρίζονται και στηρίζουν το κράτος της άρχουσας τάξης και την αντιλαϊκή πολιτική του. Αυτούς που ευλογούν τις κυβερνήσεις που γδέρνουν το λαό. Αυτούς που μας ζητούν να εναποθέσουμε τις ελπίδες μας στο θεό.

- Τους μεγαλοκαναλάρχες και τα ΜΜΕ που ελέγχουν. Αυτούς που συνεχίζουν να θησαυρίζουν (παρά την κρίση), αυτούς που διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα σε καθημερινή βάση. Αυτούς που μας παραμυθιάζουν με γκλαμουράτες, ανούσιες εκπομπές, με το ψεύτικο λάιφ-στάιλ, με τα καμώματα του τάδε ή του δείνα «αστέρα», «φραγκάτου». Αυτούς που θέλουν να ζούμε στην εικονική πραγματικότητα της τηλεόρασης και των περιοδικών.

Τι σχέση έχει αυτή η πραγματικότητα με την πραγματικότητα της νεολαίας που δεν βρίσκει δουλειά ή που δουλεύει σαν σκλάβος για φραγκοδίφραγκα; Τι κοινό έχουν τα καλοπληρωμένα είδωλα του θεάματος και της μπάλας με τον νέο ή τη νέα που προσπαθεί να τα φέρει βόλτα με τα διάφορα «βάουτσερ» και τις δουλειές του ποδαριού; Τι κοινό έχει αυτός που είναι άστεγος και πεινασμένος με αυτούς που του έκλεψαν το φαΐ και το σπίτι; Τι κοινό έχει ο κόσμος της δουλειάς και του μόχθου με τον κόσμο του κεφάλαιου και της πλουτοκρατίας;

Καθόλου τυχαίος δεν ήταν τίτλος που είχε η συναυλία που προετοίμασε με ζήλο ο όμιλος ΑΝΤ1 στο ΟΑΚΑ για την ενίσχυση της εκκλησιαστικής ΜΚΟ «Αποστολή» της Αρχιεπισκοπής Αθηνών. «Μία χώρα μια φωνή». Και μπορεί η αποτυχία της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου να προκριθεί στους 8 του Μουντιάλ να τους χάλασε κάπως το σχέδιο «εθνικής ομοψυχίας», αλλά η ουσία είναι η ίδια: όλοι μαζί για να ξεπεράσουμε τον κάβο, όλοι μαζί για το κοινό μας μέλλον, βαστάτε κι έρχεται η ανάπτυξη κ.λπ. Τα γυαλιστερά ονόματα που συμμετείχαν (Ρέμος, Βανδή κ.ά.) ήταν εγγύηση για τη βέβαιη επιτυχία, αλλά και τη σπουδή να περάσει το μήνυμα ιδιαίτερα στη νεολαία. Και αυτή η νεολαία τους ενδιαφέρει πολύ. Γιατί θα είναι αυτή που θα κληθεί να ζήσει μια ολόκληρη ζωή στο νέο εφιαλτικό τοπίο με τα ξηλωμένα δικαιώματα. Γιατί θα είναι αυτή που θα κληθεί να δώσει τη μάχη για τη διεκδίκηση και την επανακατάκτηση τους. Και η μάχη που θα παιχτεί γύρω από τη συνείδησή της είναι μεγάλης σημασίας.

Αυτή λοιπόν η νεολαία καλείται να ξεκαθαρίσει ότι αυτή η χώρα είναι μία, αλλά ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΜΙΑ ΦΩΝΗ,ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΜΙΑ ΦΩΝΗ!

Πίσω από τα συσσίτια, τους εράνους και τις «φιλανθρωπικές» εκδηλώσεις που στήνουν όλοι αυτοί κρύβεται η προσπάθειά τους να κρατήσουν το λαό και τη νεολαία μακριά από την πραγματική διέξοδο: το μαζικό, συλλογικό αγώνα. Θέλουν να μας πείσουν ότι με ένα μικρό αντίτιμο, μια μικρή ελεημοσύνη μπορούμε να συμβάλουμε στη λύση του προβλήματος. Κάτι σαν τα 0,70 ευρώ ημερησίως με τα οποία σώζεις μια παιδική ζωή κάπου στη ρημαγμένη από τους ιμπεριαλιστές Αφρική. Ζητάνε από εμάς να λύσουμε το πρόβλημα που αυτοί δημιουργούν. Θέλουν να νιώσουμε συνένοχοι, συνυπεύθυνοι, την ώρα που αυτοί συνεχίζουν να θησαυρίζουν σε βάρος μας. Θέλουν να βάλουμε το χέρι στην τσέπη, την ώρα που στην άλλη μας τσέπη είναι το δικό τους χέρι!

Ποντάρουν στην ευαισθησία του λαού, αλλά και στη μέχρι τώρα αδυναμία του να οργανώσει αποτελεσματικά τους αγώνες του ενάντια σε αυτήν τη βαρβαρότητα. Και για όποιον δεν πέφτει στην παγίδα να τους πιστέψει, για όποιον τολμά να φωνάξει, να αντισταθεί και να αγωνιστεί, υπάρχουν τα ΜΑΤ, τα χημικά, οι διώξεις, οι δίκες και οι καταδίκες.

Ε, λοιπόν, όχι! Δεν το χάφτουμε το παραμύθι! Η ελεημοσύνη δεν είναι αλληλεγγύη! Είναι ξέπλυμα συνειδήσεων και νομιμοποίηση της φτώχειας! Δεν περιμένουμε από τους χορτάτους να σταθούν δίπλα στο λαό και τα προβλήματά του. Η πραγματική αλληλεγγύη, αυτή που έχουμε ανάγκη, χτίζεται στους κοινούς αγώνες για μια πιο δίκαιη κοινωνία. Για μια κοινωνία χωρίς ανισότητες, εκμετάλλευση, φτώχεια, φασισμό. Και όταν αυτοί οι αγώνες πραγματοποιούνται, τότε αυτοί που σήμερα στήνουν φιλανθρωπικά πανηγύρια βρίσκονται απέναντι!

Από τη στήλη "ΑΠΟΨΗ" της Προλεταριακής Σημαίας. Το κείμενο αυτό με κάποιες αλλαγές μοιράστηκε την ημέρα της φιέστας του ΑΝΤ1 και της εκκλησίας στο Ολυμπιακό Στάδιο από τις Αγωνιστικές Κινήσεις.