Από τις ευρωκάλπες… αποχή!

Με αφορμή τις επικείμενες ευρωεκλογές, έχουν ανοίξει – και καλώς έχουν ανοίξει – ένα σωρό κουβέντες και προβληματισμοί γύρω από το θέμα. Προτού αναδείξουμε κάποιους απ’ αυτούς τους προβληματισμούς, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι: η κάθε εκλογική διαδικασία πρέπει να αντιμετωπίζεται με το δικό της ιδιαίτερο τρόπο, λαμβάνοντας κάθε φορά υπόψη τους υποκειμενικούς και αντικειμενικούς παράγοντες, που θα οδηγήσουν μία δύναμη σε συμμετοχή (και με τι όρους) ή αποχή. Μόνο που στην προκειμένη περίπτωση τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Υπάρχει ένα στοιχείο, που δεν μπορούμε να παραβλέψουμε. Τι έτσι ευρωκάλπη και ευρωκοινοβούλιο.

Τι ρόλο έχει, τι αποφάσεις παίρνει, τι εκφράζει, πώς λειτουργεί κ.α.

Και για να προλάβουμε πολλούς καλοπροαίρετους ή κακοπροαίρετους προβληματισμούς, να επισημάνουμε το εξής: δεν υφίσταται ιστορικά και πολιτικά ουδεμία σύγκριση ή ταύτιση του ευρωκοινοβουλίου με το αστικό κοινοβούλιο. Κι αυτό, όχι γιατί μέσω του ενός μπορούν «να αλλάξουν τα πράγματα», ενώ μέσω του άλλου όχι. Άλλωστε για κάθε χώρο ή συλλογικότητα, που έχει αναφορά στους αγώνες και στο κομμουνιστικό κίνημα, ποτέ μέσω της κάλπης δεν λύθηκαν κι ούτε πρόκειται να λυθούν τα προβλήματα του λαού. Όπως λέει και η χιλιοακουσμένη φράση, «αν οι εκλογές άλλαζαν τα πράγματα, θα ήταν παράνομες». Η διαφοροποίηση λοιπόν των δύο παραπάνω θεσμών (ευρωκοινοβούλιο/αστικό κοινοβούλιο) αφορά στο ότι το πρώτο δεν είναι καν κοινοβούλιο! Δεν διαδραματίζει το ρόλο του αστικού κοινοβουλίου σε καμία περίπτωση κι οι μόνες αποφάσεις, που παίρνει είναι οι αποφάσεις εξίσωσης του κομμουνισμού με το ναζισμό! Ευρωπαϊκή Ένωση χωρίς ευρωκοινοβούλιο μια χαρά μπορεί να υπάρξει, αντιθέτως αστική δημοκρατία χωρίς αστικό κοινοβούλιο δεν μπορεί να υπάρξει. Εν ολίγοις, ο ρόλος του ευρωκοινοβουλίου δεν είναι τίποτα παραπάνω από τη «μάσκα» δημοκρατίας της ΕΕ. Μόνος ρόλος του, να προσδίδει ένα δημοκρατικό προφίλ σε έναν ιμπεριαλιστικό μηχανισμό. Ένα κάλπικο και διακοσμητικό κατασκεύασμα των ιμπεριαλιστών. Αυτό είναι το ευρωκοινοβούλιο. Είναι λοιπόν τουλάχιστο επικίνδυνο να ταυτίζεται με το θεσμό του αστικού κοινοβουλίου, χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει, ότι ως αριστερή δύναμη αθωώνεις το δεύτερο. Αντίθετα έχεις και οφείλεις να έχεις ξεκάθαρο, ότι το αστικό κοινοβούλιο αποτελεί όργανο της άρχουσας τάξης και καμία φιλολαϊκή διέξοδος δεν μπορεί να υπάρξει μέσω αυτού.

Και πώς όμως θα εκφραστεί ένα ρεύμα ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ένωση, πώς θα εκφραστεί μια αντιιμπεριαλιστική φωνή, χωρίς τη συμμετοχή στις ευρωεκλογές;

Πρώτα απ’ όλα δεν νομίζω το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα να συγκροτείται πάνω στις ευρωεκλογές ή να περιμένει μέσω της κάλπης (και άραγε ποιας κάλπης) να εκφράσει τα αντιΕΕ και αντιιμπεριαλιστικά του αισθήματα. Αυτά μόνο στο δρόμο και στον αγώνα συγκροτούνται, εκεί που δε νομιμοποιείται καμιά ΕΕ και κανένα ΝΑΤΟ. Κι ακριβώς επειδή αυτοί οι μηχανισμοί δεν πρέπει να νομιμοποιούνται στον κόσμο, δεν πρέπει να νομιμοποιείται και το ευρωκοινοβούλιο. Γυρίζω την πλάτη στην Ευρωπαϊκή Ένωση σημαίνει γυρίζω την πλάτη και στο ευρωκοινοβούλιο. Γι’ αυτό και χρέος κάθε αριστερής δύναμης, που δεν έχει αυταπάτες για την ΕΕ, αλλά επιδιώκει την έξοδο της χώρας απ’ τα δεσμά της, είναι η αποχή από τις ευρωεκλογές. Αποχή συνειδητή και πολιτική, όχι αποχή, επειδή βαριέμαι να πάω να ψηφίσω. Αποχή, που θα αναδεικνύει την ανάγκη της αντίστασης και του αγώνα ενάντια στο καθεστώς της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης. Αποχή, που δεν θα νομιμοποιεί κανέναν προστάτη και κανέναν ιμπεριαλιστικό μηχανισμό, που δολοφονεί και καταληστεύει λαούς.

Είναι αλήθεια, πως ιδιαίτερα οι ευρωεκλογές δεν «αγχώνουν» το λαό τόσο, όσο οι βουλευτικές ακριβώς γιατί αποτελούν γι’ αυτόν κάτι πιο μακρινό και ξένο. Χαρακτηριστικό είναι, ότι το ρεύμα της αποχής εκφράζεται πιο έντονα σε σχέση με άλλες εκλογικές διαδικασίες, χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει, ότι ο κόσμος, που απέχει, το κάνει πολιτικά και συνειδητά. Είναι βέβαιο, πως κομμάτι αυτής της αποχής εκφράζει μια συνολικότερη αμφισβήτηση απέναντι στο πολιτικό σύστημα, ωστόσο εκφράζει (και κακώς εκφράζει) μια αποστροφή από την πολιτική. Στόχος όμως μιας αριστερής δύναμης είναι να συμβάλλει ούτως ώστε αυτή η αποχή να αποκτήσει πολιτικά χαρακτηριστικά και να συνοδεύεται από την κινηματική ενεργοποίηση και πολιτικοποίηση του κόσμου. Να συνοδεύεται από αγωνιστική απάντηση και όχι από αδιαφορία  και απογοήτευση.

Ας αναδείξουμε λοιπόν την ανάγκη για ένα ισχυρό λαϊκό κίνημα, μακριά από προστάτες και σωτήρες, μακριά από εκλογικές αυταπάτες. Ένα λαϊκό κίνημα με σημαία την αντικαπιταλιστική και αντιιμπεριαλιστική πάλη, ενάντια στο σάπιο σύστημα της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης.

Η προοπτική μας στους αγώνες!

Σούπα Πάπιας