Η αλήθεια είναι ότι έχει κανείς πολλές αφορμές και ερεθίσματα για να σχολιάσει την βαρβαρότητα που χαρακτηρίζει τη σημερινή εποχή. Από τα ειδικά, εργατικά ατυχήματα, τις άθλιες συνθήκες στα νοσοκομεία, τα 17χρονα στα σχολεία που λιποθυμούν από την πείνα έως και τα γενικότερα. Αυτά δηλαδή της συνολικότερης εφιαλτικής κατάστασης που βιώνουν οι φτωχές λαϊκές μάζες, της εφόρμησης του κεφαλαίου στον κόσμο της δουλειάς, τις φρικαλεότητες των ιμπεριαλιστών στην περιοχή και πάει λέγοντας.

Συγκεκριμένα όμως, όσο αφορά το περίφημο Survivor,που απασχολεί χρόνο και συζητήσεις από αρκετό κόσμο. Είναι απλώς ένα ακόμη χρήσιμο σκουπίδι που απλά ανακυκλώνεται για να γράψουν τα μηχανάκια της AGB;Είναι και αυτό. Όμως δεν μπορεί να παραγνωριστεί και να παραβλεφθεί η κύρια πλευρά που χαρακτηρίζει την εκπομπή αυτή και είναι ιδιαιτέρως ΣΟΒΑΡΗ.

Πρωτοφανής δικαστική απόφαση με κυβερνητική εντολή


Είναι μια πρωτοφανής για τα δικαστικά χρονικά της Ινδίας απόφαση, αυτή που ανακοίνωσε το μεσημέρι της Τρίτης 7 Μαρτίου το Περιφερειακό Δικαστήριο του Γκατσιρόλι της πολιτείας Μαχαράστρα. Μια από τις πιο επαίσχυντες νομικές αποφάσεις από την εποχή της ινδικής ανεξαρτησίας το 1947.

Ο ανάπηρος κατά 90%, βαριά ασθενής και καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι καθηγητής Αγγλικών στο Πανεπιστήμιο του Δελχί, Γκοκαρακόντα Νάγκα Σαιμπάμπα ανακηρύχθηκε ως ένας από τους μεγαλύτερους εθνικούς κίνδυνους και καταδικάστηκε σε ισόβια φυλάκιση! Μαζί του καταδικάστηκαν σε ισόβια άλλοι τέσσερις συγκατηγορούμενοι του και ο πέμπτος σε 10 χρόνια φυλάκιση. Η καταδίκη βασίστηκε σε μια σειρά άρθρων του αντιτρομοκρατικού νόμου, του Νόμου για την Πρόληψη Παράνομων Ενεργειών όπως ονομάζεται επίσημα (UAPA).

Τα μόνα αποδεικτικά στοιχεία ήταν μια ομολογία που αποσπάστηκε με αμφιλεγόμενο τρόπο και μερικά στοιχεία ηλεκτρονικής αλληλογραφίας για τα οποία υπάρχουν πολλές αμφιβολίες για τον τρόπο που παρουσιάστηκαν και χρησιμοποιήθηκαν στην δικογραφία. Στο δικαστήριο επίσης ως αποδεικτικά στοιχεία οι δικαστές έφεραν άρθρα του Σαιμπάμπα σε περιοδικά και ομιλίες του σε διεθνείς εκδηλώσεις στο Νεπάλ και στην Σρι Λάνκα.

                                                                                                             

 

Και σε αυτό το τριήμερο, η «εξεγερτική» απελπισία είχε την τιμητική της. Σε πλήρη αναντιστοιχία- θα έλεγε κανείς- με τη φάση του κινήματος, το επίπεδο ενεργοποίησης και συμμετοχής των πλατιών λαϊκών μαζών κ.λπ., είχαμε έναν πραγματικό βομβαρδισμό  από εικόνες «σύγκρουσης», «εφόδων», «οδοφραγμάτων», από διάφορες πλευρές και αφετηρίες. Αλλά, μήπως, το ζητούμενο εδώ δεν είναι άλλο παρά η εικόνα, ανεξάρτητα και μακριά από την πραγματικότητα την ίδια; Και αυτό ισχύει τόσο για τα φερέφωνα του συστήματος, που βάλθηκαν για άλλη μια φορά να στρέψουν όλη την προσοχή από τα γεγονότα των τελευταίων ημερών στους καμένους κάδους της Στουρνάρη, για να νομιμοποιήσουν σε συνειδήσεις το εκτεταμένο όργιο καταστολής που εξαπολύθηκε σε όλη τη χώρα, όσο και για τους υπόλοιπους.

«Δεν θα βγούμε από την κρίση, εάν δεν ιεραρχήσουμε ως προτεραιότητα τη μεταρρύθμιση της εκπαίδευσης και ευρύτερα την ανασυγκρότηση του κοινωνικού κράτους. [...] Δεν προτιθέμεθα να πραγματοποιήσουμε άλλον έναν διάλογο από τα πάνω, ανάμεσα σε τεχνοκράτες της εκπαίδευσης. Θα οργανώσουμε κύκλους συζητήσεων και αναζητήσεων, με ευρεία κοινωνική συμμετοχή, ειδικότερα δε, με την αδιαμεσολάβητη συμμετοχή των εκπαιδευτικών». Σε ένα τέτοιο πνεύμα, ο Υπουργός Παιδείας Ν. Φίλης γνωστοποίησε, πριν λίγους μήνες, τη δημιουργία της λεγόμενης Επιτροπής Εθνικού και Κοινωνικού Διαλόγου, μέσω της οποίας ξεκίνησε -και συνεχίζει- τον αγώνα για τη... μεταρρύθμιση της εκπαίδευσης, στα πρότυπα πάντα, που ορίζει ο ΟΟΣΑ και η ΕΕ.

Πολύ μας έχουν ζαλίσει οι κυβερνήσεις όλα αυτά τα χρόνια με «διαλόγους», σε βαθμό που έχουμε βαρεθεί πια να... συζητάμε. Φυσικά, το συγκεκριμένο επικοινωνιακό τρικ είναι σε όλους λίγο πολύ γνωστό και δεν έχει ως στόχο απλά και μόνο να προσδίδει ένα δημοκρατικό προφίλ στην εκάστοτε κυβέρνηση, αλλά παράλληλα να νομιμοποιεί τα μέτρα, που εφαρμόζονται/θα εφαρμοστούν, στην εκπαίδευση εν προκειμένω. Θα ήταν αστείο, βέβαια, να πιστεύει κανείς, πως η κυβέρνηση μέσα από τον επίπλαστο διάλογο, σκοπεύει να αφουγκραστεί και να λάβει υπόψη τα προβλήματα της εκπαίδευσης, με στόχο να υπερασπιστεί τον δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα της. Θα ήταν ακόμα πιο αστείο να πιστεύει, πως η απεύθυνση για συμμετοχή των εκπαιδευτικών στον διάλογο, γίνεται με στόχο να γνωστοποιηθούν και να επιλυθούν (από κοινού μάλιστα με τους εκπαιδευτικούς!) τα προβλήματα της εκπαίδευσης. Το Υπουργείο μια χαρά τα γνωρίζει και μάλιστα σκοπεύει να τα οξύνει, προσυπογράφοντας όλα τα προαπαιτούμενα που θέτει ο ΟΟΣΑ και η ΕΕ, αμφισβητώντας έτσι, ακόμα περισσότερο, το δικαίωμα στην εκπαίδευση και τη δουλειά, μετην παραπέρα διάλυση των εργασιακών σχέσεων των εκπαιδευτικών, την αξιολόγηση και την κατηγοριοποίηση σχολείων και εκπαιδευτικών, την αδιοριστία και, ακόμη, τους ταξικούς φραγμούς στις σπουδές.

Η Αφορμή

Πριν από μερικά χρόνια, ακόμα και οι λέξεις ιμπεριαλισμός και εξάρτηση ήταν αφορισμένες από το λεξιλόγιο της Αριστεράς. Το λαϊκό κίνημα στη χώρα μας, αν και πληττόταν (και συνεχίζει) συνεχώς από τον ιμπεριαλιστικό παράγοντα, «άκουγε» για αντιιμπεριαλιστική πάλη, μόνο όταν γινόταν κάποια επέμβαση ή στις επετείους της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Τα τελευταία χρόνια, η όξυνση της κρίσης, οι ανταγωνισμοί για το ξαναμοίρασμα του κόσμου και οι συνεχόμενοι πόλεμοι (ιδιαίτερα σε Ουκρανία και Συρία) έχουν αναγκάσει την αριστερά (ακόμα και κομμάτια του α/α χώρου) να ξανατοποθετηθούν γύρω από το ζήτημα του ιμπεριαλισμού. «Το πράγμα ξανάρχεται στα ίσια του» θα μπορούσε να πει κάποιος. Δεν είναι καθόλου έτσι, αφού φαίνεται από τις τοποθετήσεις τους, ότι συνεχίζουν να αγνοούν (ή «αγνοούν») τα πραγματικά χαρακτηριστικά του κόσμου, άρα τις αιτίες του πολέμου και συνεπώς και τα καθήκοντα του λαϊκού κινήματος. Φυσικά αυτά πάνε χέρι-χέρι με την αντίληψή τους γύρω από τη θέση και τον ρόλο της χώρας μας. Ας δούμε όμως κάποιες συγκεκριμένες απόψεις.

Οι φοιτητικές εκλογές οφείλουν την ύπαρξη και τους όρους πραγματοποίησής τους στο φοιτητικό κίνημα. Μέσα από αυτές προκύπτουν τα όργανά του, καλύπτεται η αναγκαιότητά του για πανελλαδική συγκρότηση και ανάδειξη της κατεύθυνσης που θα το υπηρετήσει συμβάλλοντας στις νίκες του. Επομένως, εντάσσονται και προωθούν τη δημοκρατία στους συλλόγους, συνδέονται με τις συνδικαλιστικές ελευθερίες και την Αριστερά, την επόμενη μέρα -της επίθεσης του συστήματος και της απάντησης των συλλόγων- και γενικά είναι φτιαγμένες «από τους φοιτητές για τους φοιτητές».
Εδώ θα μπορούσε να ανοίξει μια κουβέντα για το αν βλέπουν όλες οι δυνάμεις τον εαυτό τους στο κίνημα (όχι), ή αν αυτές που τον βλέπουν, έχουν την ίδια αντίληψη για το πώς οικοδομείται και γιατί (επίσης, όχι). Ας δούμε, όμως, πιο συγκεκριμένα ορισμένα ζητήματα που άπτονται των φοιτητικών
εκλογών και αποκαλύπτουν τις διαφορετικές πολιτικές κατευθύνσεις στα πλαίσια των συλλόγων.

Εξαιρετική αλλά και βαριά η κληρονομιά της 1η του Μάη για όλους τους εργάτες, τους εργαζόμενους, τους επαναστάτες, τους κομμουνιστές.

Η απεργιακή κινητοποίηση των αμερικάνικων εργατικών συνδικάτων τον Μάη του 1886 για τη διεκδίκηση του οκτάωρου αποτελεί σημαντικό ορόσημο για τη χειραφέτηση των παραγωγών του κοινωνικού πλούτου στην προοπτική της απελευθέρωσης από τα καπιταλιστικά δεσμά και της οικοδόμησης μιας νέας κοινωνίας, χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση.

Αμέτρητες θυσίες χρειάστηκαν για να αποκτήσει η εργατική τάξη δικαιώματα, να κατοχυρώσει καταχτήσεις οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές. Τίποτα δεν της χαρίστηκε, όλα τα κέρδισε στο πεδίο της ταξικής πάλης, με αγώνες μικρούς και μεγάλους που άλλες φορές είχαν νικηφόρο αποτέλεσμα και άλλες φορές γνώριζαν την ήττα κάτω από το βάρος της επίθεσης των αντιδραστικών δυνάμεων του κεφαλαίου.

του Βασίλη Σαμαρά

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Έναυσμα» την Άνοιξη του 1996

Στην "Ελευθεροτυπία" της 27-10-95 δημοσιεύτηκε ένα καταπληκτικό κείμενο. Ενα κείμενο που θα ‘πρεπε να δημιουργήσει σάλο, να προκαλέσει αντιδράσεις, να κινήσει έρευνες και μελέτες. Πολύ περισσότερο που αφορούσε ένα χώρο (διανόηση, κουλτούρα, τέχνη) που φέρεται σαν κατ’ εξοχήν ευαίσθητος σε θέματα που αφορούν ιδιαίτερα την πλευρά της ανεξαρτησίας του. Κάτι τέτοιο δεν έγινε. Το γιατί, ο αναγνώστης θα το αντιληφθεί στην συνέχεια αυτού του κειμένου.

Γράφεται λοιπόν στην "Ελευθεροτυπία": "Πρώην στελέχη της CΙΑ επιβεβαίωσαν πως η CΙΑ χρησιμοποίησε την τέχνη ως όπλο στον ψυχρό πόλεμο... Ενίσχυε και προωθούσε την αμερικάνικη αφηρημένη εξπρεσιονιστική ζωγραφική και, μάλιστα, σε μια εποχή όπως η δεκαετία του '50 και του '60, κατά την διάρκεια της οποίας οι περισσότεροι Αμερικάνοι αντιπαθούσαν τη σύγχρονη τέχνη. Χαρακτηριστική είναι η παρατήρηση του προέδρου Χάρυ Τρούμαν: «Αν αυτό είναι Τέχνη, τότε εγώ είμαι οτεντότος»"...

"Το περίεργο(;) ήταν ότι οι περισσότεροι καλλιτέχνες που υποστήριζε (η CΙΑ) ήταν συμπαθούντες προς τα κομμουνιστικά κόμματα και μέσα στο κλίμα του Μακαρθισμού κάθε άλλο παρά αρεστοί στις αρχές ήταν"...

  •  Start 
  •  Prev 
  •  1  2  3  4  5  6 
  •  Next 
  •  End 
Page 1 of 6