Απόλυτα δικαιολογημένη είναι η οργή που έχει προκαλέσει στους λαούς της γύρω περιοχής η προκλητική απόφαση της κυβέρνησης των ΗΠΑ να αναγνωρίσει την Ιερουσαλήμ σαν πρωτεύουσα του κράτους του Ισραήλ. Για άλλη μια φορά ο πολύπαθος παλαιστινιακός λαός μπλέκεται στα φονικά σχέδια του Αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και στις διευκολύνσεις που θέλει να παρέχει στο μαντρόσκυλό του, το Ισραήλ, αφού είναι γνωστό ότι η Ιερουσαλήμ αποτελεί την ιστορική πρωτεύουσα της Παλαιστίνης. Είναι ακόμα μια επιθετική και τυχοδιωκτική κίνηση από μεριάς του Αμερικάνικου ιμπεριαλισμού που θέλει να πιέσει και να φέρει στα μέτρα του και στα σχέδιά του (για την περιοχή) την Παλαιστινιακή ηγεσία (ιδιαίτερα μετά από την συμφωνία Φατάχ-Χαμάς). Δεν είναι τυχαίο ότι οι ΗΠΑ απαίτησαν τον αφοπλισμό της Χαμάς και την αναγνώριση από μεριάς τους του κράτους του Ισραήλ σαν όρο για την συμμετοχή τους στην Παλαιστινιακή αρχή.

      Είναι επίσης γεγονός ότι η συγκυρία είναι «κατάλληλη» από μεριάς των ΗΠΑ. Γιατί παράλληλα το πολεμικό μέτωπο της Συρίας παραμένει ανοιχτό έχοντας πάρει ξεκάθαρα χαρακτηριστικά κεντρικής αντιπαράθεσης με τον βασικό τους ανταγωνιστή, τον Ρώσικο ιμπεριαλισμό. Γιατί θέλουν να στριμώξουν ακόμα περισσότερο την Τουρκία και τον Ερντογάν και τις περιφερειακές τους βλέψεις και να δείξουν ποιος κάνει πραγματικά κουμάντο στην περιοχή. Γιατί, όπως μας έχει συνηθίσει άλλωστε ο Αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, πρόκειται για μια τυχοδιωκτική κίνηση -στην προσπάθεια του να ξεπεράσει τα εσωτερικά του αδιέξοδα- που θέλει να δυναμιτίσει και την σχέση του με το Ιράν, και να δημιουργήσει ένα νέο μέτωπο.  Η ήδη φλεγόμενη περιοχή της Μέσης Ανατολής, η ματωμένη επί χρόνια από τις πολεμικές επεμβάσεις όλως των ιμπεριαλιστών (Αμερικάνων, Ευρωπαίων και Ρώσων), δυναμιτίζεται ξανά με το πιο πιθανό σενάριο το άνοιγμα ενός νέου κύκλου αίματος που θα το πληρώσουν όλοι οι λαοί της περιοχής.

Πολύς λόγος γίνεται τις τελευταίες μέρες γύρω από την επίσκεψη του Τσίπρα στις ΗΠΑ. Σύσσωμα τα αστικά ΜΜΕ προσπαθούν να πείσουν για τις θετικές συνέπειες της συνάντησης με τονΤραμπ. Όσο ελπιδοφόρο και καλό πολιτικό γεγονός αποτελεί η παραπάνω συνάντηση για την ντόπια αστική τάξη και για τα ιμπεριαλιστικά αφεντικά της, άλλο τόσο δυσοίωνο και ανησυχητικό είναι για τον ελληνικό και τους τριγύρω λαούς.

Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ,ακολουθώντας πιστά το δόγμα «ανήκομεν εις την Δύσιν», δίνει τα διαπιστευτήρια πως έχει έρθει να εξυπηρετήσει και με το παραπάνω την πολιτική της υποτέλειας στον ιμπεριαλισμό. Στοιχείο που απορρέει από την διπλή εξάρτηση της ντόπιας πλουτοκρατίας από τον αμερικάνικο και ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό. Με τις κατευθύνσεις της πολιτικής που ακολουθεί, οι οποίες επισημοποιήθηκαν για ακόμη μία φορά με την παραπάνω συνάντηση, φαίνεται να δίνει μια σχεδόν κυριολεκτική έννοια στον όρο «ανήκομεν». Αυτό, αφού δεν διστάζει να υποθηκεύσει την τύχη του λαού και της χώρας στους αμερικάνους ιμπεριαλιστές, με αντάλλαγμα κάποιες αίολες δηλώσεις για καλύτερη μεταχείριση της χώρας σε υποθέσεις που δεν αφορούν τον λαό, όπως π.χ. το ελληνικό χρέος ή τις επενδύσεις που βλέπει να έρχονται… Επενδύσεις που το μόνο κίνητρο που θα τις «συγκινήσει» να έρθουν, είναι ο εργασιακός μεσαίωνας που διαμορφώνει η πολιτική της κυβέρνησης.

Μέτωπο των λαών ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο! 

Η πρόσφατη ελληνοτουρκική αντιπαράθεση δείχνει ότι το ειρηνικό “πλανητικό χωριό” που μας έλεγαν ότι θα ζήσουμε δεν υπάρχει. Ότι αυτό που υπάρχει είναι ένας πλανήτης που οι ισχυροί του και οι υποτελείς τους βρίσκονται σε συνεχή αντιπαράθεση για την οποία καύσιμο είναι οι λαοί του κόσμου.

Στη γειτονιά μας τα πολεμικά μέτωπα είναι ανοικτά (Ουκρανία, Συρία) και οι ιμπεριαλιστικοί σχεδιασμοί δίνουν και παίρνουν. Τρανταχτό παράδειγμα το αμερικανόπνευστο σχέδιο για διχοτόμηση της Κύπρου, σχέδιο που στοχεύει στην ένταση της επικυριαρχίας των ΗΠΑ στο νησί, στη δημιουργία ενός “αβύθιστου αεροπλανοφόρου” σε μια κρίσιμη περιοχή, σχέδιο που καθιερώνει τη διαίρεση ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων με τη δημιουργία δύο κρατών υπό το μανδύα ενός “φαντάσματος” ομοσπονδιακού κράτους. Οι Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές θέλουν να μετατρέψουν την Ανατολική μεσόγειο σε νατοϊκή λιμνούλα, που το λόγο θα έχουν μόνο αυτοί και έτσι θα βγουν μπροστά στην αντιπαράθεσή τους με τον άλλο μακελάρη, τη Ρωσία.

Και αν όλα αυτά συνιστούν πρόκληση για τους λαούς της περιοχής, ελληνική και τουρκική αστική τάξη βλέπουν την ευκαιρία να βρουν μεγαλύτερο ρόλο και κέρδος από το μακέλεμα, πάντα σε αναφορά και υπό την “εύνοια” των ιμπεριαλιστών!Υποταγμένοι στις επιταγές των ΗΠΑ, ανταγωνίζονται μεταξύ τους για το ποιός θα βγει ευνοημένος σε βάρος του άλλου. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται και οι λεονταρισμοί από τις δύο πλευρές.

Οι μέρες του Νοέμβρη φέρνουν στη μνήμη του λαού και της νεολαίας και πιστοποιούν το γεγονός ότι όταν οι λαοί αποφασίζουν να αναμετρηθούν με το σύστημα μπορούν να τα καταφέρουν. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου, 43 χρόνια πριν, τσάκισε την αμερικανοστήρικτη χούντα, μπολιάζοντας ανεξίτηλα την πάλη του λαού και της νεολαίας στη χώρα μας με αντιιμπεριαλιστικά, αντιφασιστικά αισθήματα, που και σήμερα επιμένουν να χαράζουν το δρόμο που πρέπει να διαβεί το κίνημα ξανά, ώστε να καταφέρνει νίκες. Το σύνθημα στην πύλη του Πολυτεχνείου «ΕΞΩ αι ΗΠΑ-ΕΞΩ το ΝΑΤΟ» δεν σβήνει εύκολα από τη μνήμη των μαζών, όσο και αν οι «από πάνω» προσπαθούν για αυτό. Παραμένει στις διεκδικήσεις του λαού και της νεολαίας, όπως και η πάλη για σπουδές, δουλειά και ελευθερίες. 43 χρόνια μετά, ο Νοέμβρης διδάσκει και εμπνέει, ζει στους αγώνες ενάντια στον πόλεμο των ιμπεριαλιστών, στην πάλη για την υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων, στο δίκιο όλων αυτών που αγωνίζονται ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση.

Μετά την πρόσφατη εγκατάσταση του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, οι «φίλοι» μας οι Αμερικάνοι είπαν να φέρουν να μας επισκεφτεί ένα ακόμα στέλεχος του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, αυτή τη φορά τον απερχόμενο πρόεδρό τους. Έτσι, στις 15-16 Νοέμβρη έρχεται ο «κάτοχος του Νόμπελ Ειρήνης»(παρόλοπου έχει κάνει ρεκόρ βομβαρδισμών και επεμβάσεων όσο είναι στην προεδρία των ΗΠΑ) Μπαράκ Ομπάμα, για να επισκεφθεί την χώρα μας και να μιλήσει με τον Τσίπρα για τα φλέγοντα ζητήματα της περιόδου. Καθόλου τυχαία δεν είναι και η ημερομηνία της άφιξής του, πέφτοντας πάνω στον τριήμερο γιορτασμό της αντιιμπεριαλιστικής-αντιφασιστικής εξέγερσης του Πολυτεχνείου, γεγονός που συνιστά τεράστιου μεγέθους πρόκληση.

Χιλιάδες κόσμου μετρώνται ως θύματα του ανηλεούς πολέμου που διεξάγεται το τελευταίο διάστημα, στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, μεταξύ των ισχυρών του πλανήτη, δηλαδή των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων των ΗΠΑ-ΕΕ-Ρωσίας. Τα φύλλα συκής, που επέτρεπαν στις παραπάνω δυνάμεις να επικαλούνται την δήθεν καταπολέμηση της τρομοκρατίας, για να επεμβαίνουν στην περιοχή της Συρίας, έχουν πλέον πέσει. Η όλο και σε μεγαλύτερο βαθμό και έκταση εμπλοκή των ιμπεριαλιστών, αποδεικνύει πως το μακέλεμα και η καταστροφή των χωρών και των λαών της Μέσης Ανατολής, αποτελεί συνέπεια της όξυνσης των ανταγωνισμών μεταξύ τους.

Το σπάσιμο της, ψευδεπίγραφης άλλωστε, εκεχειρίας μεταξύ ΗΠΑ-Ρωσίας, προμηνύει πως ο κατατρεγμός των γειτονικών μας λαών δεν έχει, σύντομα, σταματημό και πως νέα καραβάνια προσφύγων και μεταναστών θα αναζητήσουν την τύχη τους στα “φιλόξενα” εδάφη της Ευρώπης. Κι αυτό αν βέβαια καταφέρουν να περάσουν... απαρατήρητοι από τους “προστάτες” της εξαρτημένης ελληνικής αστικής τάξης, τους ΝΑΤΟϊκούς που έχουν καταλάβει το Αιγαίο και στην συνέχεια τους κατασταλτικούς μηχανισμούς των ευρωπαϊκών κρατών, τα οποία τους αντιμετωπίζουν ως παρείσακτους.

Εδώ και πολύ καιρό, οι λαοί της Συρίας και της Μέσης Ανατολής νιώθουν καθημερινά στο πετσί τους την βαρβαρότητα του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος, ερχόμενοι αντιμέτωποι με τους βομβαρδισμούς και τους όλμους των ιμπεριαλιστών. Εδώ και καιρό, στη Συρία, διεξάγεται ένας πόλεμος μεταξύ των μεγάλων του πλανήτη, κυρίαρχα Η.Π.Α.-Ρωσίας, για το μοίρασμα του κόσμου, των αγορών, την επαναχάραξη των συνόρων. Ένα παιχνίδι με στόχο την κατάκτηση όσο γίνεται περισσότερων σφαιρών επιρροής και αναβάθμισης της γεωστρατηγικής τους θέσης, στην μεταξύ τους αντιπαράθεση. Η συμμετοχή όλο και πιο πολλών, (Γαλλία, Γερμανία, Αγγλία) στη διαδικασία κατεδάφισης των ζωών των γειτονικών λαών, δεν έχει να προμηνύσει τίποτα καλό για τους τελευταίους, όσο και αν θέλουν να πείσουν για αυτό οι διάφορες εξαγγελίες εκεχειρίας. Πόσο μάλλον, που οι μέχρι τώρα βομβαρδισμοί έχουν γίνει στο όνομα καταπολέμησης του ISIS, που οι ίδιοι δημιούργησαν και ο οποίος, με βάση και τα τελευταία θλιβερά γεγονότα στις Βρυξέλλες, έχει λειτουργήσει ως η κολυμπήθρα του Σιλωάμ για τη νομιμοποίηση κάθε ιμπεριαλιστικής επέμβασης στην περιοχή.

Η λίστα με τις χώρες που έχουν ρημάξει οι ιμπεριαλιστές με τους πολέμους τους είναι μεγάλη. Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη, Γιουγκοσλαβία, Ουκρανία...Σήμερα είμαστε μάρτυρες του φρικαλέου πολέμου που διεξάγεται στη Συρία με χιλιάδες νεκρούς και εκατομμύρια πρόσφυγες. Μπορεί ΗΠΑ-ΕΕ-Ρωσία να υπογράφουν ανακωχή αλλά δε γίνεται παρά για να διαμορφώσουν καλύτερους συσχετισμούς στη σύγκρουση τους. Σύγκρουση που αλέθει χώρες και λαούς χρόνια τώρα και δε πρόκειται να σταματήσει. Μάλιστα, είναι οι ίδιοι που αποποιούμενοι την αιτία του πολέμου, παρουσιάζονται ως φιλάνθρωποι και πρόθυμοι να αντιμετωπίσουν το ‘’πρόβλημα’’ όπως το χαρακτηρίζουν με τις προσφυγικές ροές. Η πραγματικότητα δείχνει όμως πόσο αδίσταχτοι είναι στο βωμό των δικών τους συμφερόντων, να εκμεταλλεύονται ή ακόμα και να αφαιρούν τη ζωή όσων κατάφεραν να επιβιώσουν και να πάρουν το δρόμο της προσφυγιάς.

Το τελευταίο διάστημα βλέπουμε χιλιάδες πρόσφυγες να βρίσκονται στη χώρα μας, όχι επειδή δεν είχαν κάτι καλύτερο να κάνουν, αλλά επειδή είναι θύματα των πολέμων των ιμπεριαλιστών και αναγκάζονται να διεκδικήσουν μια καλύτερη ζωή γι΄αυτούς και τις οικογένειές τους. Γιατί, είναι αλήθεια δύσκολο να μπορεί κανείς να ζει και να ονειρεύεται, όταν βρέχει βόμβες κι είναι ακόμα πιο δύσκολο να... κάτσει και να πολεμήσει (!), όπως προτείνουν μερικοί, οι οποίοι σε αντίστοιχες συνθήκες θα ήταν οι πρώτοι, που θα το έβαζαν στα πόδια.

Βλέπουμε παράλληλα όλους αυτούς, που με τους πολέμους και τους ανταγωνισμούς τους γεννούν την προσφυγιά, να το παίζουν φιλάνθρωποι και να καμώνονται, ότι προσπαθούν να λύσουν το πρόβλημα. Στην πραγματικότητά, όμως, οι “λύσεις”, που εφαρμόζουν, εντείνουν τις δυσκολίες και τα αδιέξοδα των προσφύγων, συνήθως με κόστος την ίδια τη ζωή των τελευταίων. Η αλήθεια είναι, ότι για τους ιμπεριαλιστές, η ανθρώπινη ζωή δεν έχει καμία αξία, αφού στο βωμό των δικών τους συμφερόντων, καταστρέφουν ολόκληρες χώρες και σφαγιάζουν λαούς.

  •  Start 
  •  Prev 
  •  1  2  3 
  •  Next 
  •  End 
Page 1 of 3