Το τελευταίο διάστημα, η κυβέρνηση και το υπουργείο Υγείας έχουν εκκινήσει διαδικασίες προετοιμασίας ενός νέου νόμου, που θα αφορά την οργάνωση των ιατρικών ειδικοτήτων. Ως βάση των προωθούμενων αλλαγών τίθενται οι προτάσεις που προέκυψαν από συνάντηση του -γνωστού για την αντιδραστική του φύση- ΚΕ.Σ.Υ. (Κεντρικό Συμβούλιο Υγείας) με επιστημονικές εταιρείες και «ομάδες εργασίας». Όλοι οι εμπλεκόμενοι ευαγγελίζονται την επίλυση προβλημάτων, όπως η μεγάλη αναμονή για την έναρξη ειδικότητας, για να «χρυσώσουν το χάπι» και να μας πείσουν ότι όλα αυτά γίνονται για το καλό μας. Μια προσεκτική ματιά, όμως, στους βασικούς άξονες, στις δηλώσεις και στους «ευφημισμούς» που συγκροτούν τους σχεδιασμούς τους, αρκεί για να αποκαλυφθεί ότι αυτοί δεν αποτελούν τίποτε άλλο παρά τη χαριστική βολή στα δικαιώματα, τους όρους εργασίας και την προοπτική των νέων γιατρών, βρισκόμενοι σε πλήρη συμφωνία με τη συντελούμενη υγειονομική γενοκτονία, τις τεράστιες ελλείψεις, την υποστελέχωση, τα κλεισίματα-συγχωνεύσεις νοσοκομείων που επίκεινται, την κατάργηση του δικαιώματος του λαού στη δωρεάν περίθαλψη.

ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΕΞΟΝΤΩΝΕΙ – ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΝΤΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ!

Καθημερινά παλεύουμε όλοι να τελειώσουμε τις σπουδές μας, να πάρουμε το πτυχίο, να βρούμε δουλειά. Ακόμα εντονότερες είναι οι πιέσεις με όλη την κατάσταση που έχει διαμορφώσει η επίθεση στα λαϊκά δικαιώματα, στον μισθό, η ανεργία, η φορομπηξία. Είναι η κατάσταση που εξαναγκάζει την πλειοψηφία από εμάς να τελειώνουμε όλο και πιο γρήγορα, όλο και πιο εντατικά, με πολλούς από εμάς να δουλεύουμε παράλληλα με τις σπουδές.

 

Κι ενώ το νέο εξάμηνο έχει μόλις ξεκινήσει ήδη διαφαίνεται το πώς θα κυλήσει. Βγαίνοντας από μία εξεταστική – σφαγείο των μόλις 10 ημερών με το ένα μάθημα μετά το άλλο και την καθηγητική αυθαιρεσία να κάνει πάρτυ, ξεκινάει το εαρινό εξάμηνο με τις καλύτερες προσδοκίες. Μαθήματα που δε μπορείς να παρακολουθήσεις λόγω προαπαιτούμενων, μαθήματα που δεν γίνονται καθώς δενυπάρχουν καθηγητές ακόμα και μαθήματα που δεν χωράς στην αίθουσα και γιατί δεν ήσουν όσο γρήγορος έπρεπε και τώρα είσαι σε λίστα αναμονής.

Και έχει και συνέχεια…

Η διοίκηση του ΤΕΙ Αθήνας, όπως και πολλά άλλα ιδρύματα, λέει πως οι εισακτέοι θα πρέπει να μειωθούν έως και 50%λόγω της υποχρηματοδότησης των τελευταίων ετών, του μεγάλου αριθμού συνταξιοδοτήσεων σε διδακτικό προσωπικό που δεν αναπληρώθηκαν, της έλλειψης υποδομών αλλά και του πρόσθετου αριθμού φοιτητών λόγω και των μετεγγραφών. Όσον αφορά το τελευταίο η διοίκηση με τον πρόεδρο του ΤΕΙ έδρασε άμεσα με το να  μην έχει προχωρήσει ακόμα την διαδικασία των μετεγγραφών και να αφήνει στον αέρα χιλιάδες φοιτητές.

  

Για πόσο όμως;! Όλοι μας βιώνουνε την καθημερινή ζόρικη πραγματικότητα της εντατικοποίησης των σπουδών. Τεστάκια, προόδους, παρουσίες, αλυσίδες μαθημάτων, εργασίες κλπ. Είναι γνωστό πως αρκετοί από εμάς βρισκόμαστε σε μία συνεχή προσπάθεια να τελειώσουμε όσο πιο γρήγορα γίνεται την σχολή μας. Να αποκτήσουμε το πολυπόθητο πτυχίο, αντιμετωπίζοντας καθημερινά μία κατάσταση που βάζει όλο και μεγαλύτερα εμπόδια σε αυτόν το δρόμο. Πολλοί είναι κι αυτοί που βγαίνουνε στο μεροκάμματο παράλληλα με τη σχολή και που οι δυσκολίες τους αυξάνονται ακόμη περισσότερο. Όλη αυτή η εικόνα δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά που υπάρχουν από δώ κι από κεί (και δεν οφείλονται αποκλειστικά στις συνθήκες που επικρατούν εντός πανεπιστημίου)  αλλά αποτελεί αντίκτυπο της συνολικότερης κατάστασης που επικρατεί στην κοινωνία…

 

«Ο άνθρωπος λύκοςγια τον συνάνθρωπό του»

Η αμφισβήτηση του πτυχίου και η ωμή προπαγάνδα του συστήματος

Δε μας χαρακτηρίζει η αφέλεια σε σχέση με τον ρόλο της εκπαίδευσης. Αναγνωρίζουμε ότι αυτή αποτελεί έναν μηχανισμό υποταγμένο στην κοινωνία που ανήκει. Σε ένα αστικό καθεστώς, στόχο έχει τη διαιώνιση του ταξικού συσχετισμού, την αναπαραγωγή της αστικής τάξης, τον ιδεολογικό εμποτισμό της νεολαίας με τις αστικές «αξίες».

Παρόλα αυτά, δε μπορεί παρά να μας εκπλήσσειη χυδαιότητα με την οποία επιχειρείται να παρουσιαστούν οι «αξίες» αυτές, καλυμμένεςμε το πέπλο της επιστημοσύνης, σε φοιτητές και εκπαιδευτικούς, στα πλαίσια του Πιστοποιητικού Παιδαγωγικής Επάρκειας. Την κατεύθυνση αυτή δεν αναιρεί η ανακοίνωση του υπουργείου για αναστολή εφαρμογής του νόμου που το καθιστά υποχρεωτικό, πόσο μάλλον όταν προβλέπεται η διεκπεραίωση των εκκρεμών αιτήσεωνσχετικά με αυτό κι είναι στα σκαριά το νέο νομοθετικό πλαίσιο που το αφορά.

Στην ουσία, ορίζεται ότι, με την ολοκλήρωση των σπουδών του, ο απόφοιτος οφείλει να διαθέτει το εν λόγω πιστοποιητικό για να μπορεί να διδάξει, με αποτέλεσμα να δέχεται σοβαρό πλήγμα το πτυχίο του.Τα επαγγελματικά δικαιώματα που απορρέουν από αυτό διασπώνται, ανάλογα με το αν κατέχει ή όχι τον παραπάνω τίτλο, και το πτυχίο παύει να είναι η μόνη προϋπόθεση για δουλειά. Η απαίτηση «επάρκειας» όχι μόνοφορτώνει τα βάρη της ανεργίας και της αδιοριστίαςστους ίδιους τουςαπόφοιτους- νέους εκπαιδευτικούςαλλά αποτελεί βάση περαιτέρω επιδρομής στα δικαιώματατόσο αυτών όσο και των υπόλοιπωνεργαζομένων.

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι ήδη στο Πανεπιστήμιο η θεσμοθέτηση του πιστοποιητικού προσθέτειένα κομμάτι στο παζλ της εντατικοποίησης, με τα σεμινάρια και κάθε άλλου είδους «χαρτιά» να προωθούνται συνεχώς, στα πλαίσια της δια βίου μάθησης που έχει κηρύξει το Υπουργείο Παιδείας. Η πολιτική της εντατικοποίησης, δίπλα στους ταξικούς φραγμούς που ορθώνονται στα παιδιά των λαϊκών οικογενειών, συνιστά σοβαρό λόγο παρεμπόδισης της συνέχισης, έως και εγκατάλειψης, της τριτοβάθμιας. Παράλληλα, καλλιεργεί τον ατομικό δρόμο και τον συμβιβασμό στον τωρινό καθηγητή-αυθεντία, κι αντίστοιχα στον αυριανό ασύδοτο εργοδότη, απομακρύνοντας από τις συλλογικές διαδικασίες και τους αγώνες.

Η εξεταστική πρόκειται, γενικά, για μια περίοδο, που οι φοιτητές κλείνονται στα σπίτια και στις βιβλιοθήκες, για να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν στο ύψος των απαιτήσεων, που γίνονται όλο και πιο υψηλές έως και αδύνατες με τη πάροδο του χρόνου. Πιο συγκεκριμένα, σε μια σειρά σχολές, όπως ΤΕΙ Αθήνας, Πάντειο κτλ. η εξεταστική περίοδος διαρκεί λιγότερο από τις πανελλήνιες με τα μαθήματα όχι μόνο να διαδέχονται το ένα το άλλο, αλλά πολλές φορές και να συμπίπτουν. Βέβαια, σε συνδυασμό με την πολύ μικρή χρονική διάρκεια της εξεταστικής, τα μαζικά κοψίματα, η καθηγητική αυθαιρεσία, η μη επάρκεια του ενός συγγράμματος για την διεκπεραίωση του μαθήματος και η μη πραγματοποίηση εμβόλιμης εξεταστικής για όλους, διαμορφώνουν ασφυκτικούς όρους διεξαγωγής της εξεταστικής για τους φοιτητές.

Αυτές οι αντίξοες συνθήκες δεν αφορούν μόνο μια μικρή περίοδο του χρόνου, αφού η εντατικοποίηση όλων των μορφών έχει εδραιωθεί για τα καλά σε όλα τα πανεπιστημιακά ιδρύματα,   πηγαίνοντας πλάι-πλάι με τους περαιτέρω ταξικούς φραγμούς, που εφαρμόζονται και μέσω της μετακύλισης του κόστους σπουδών στις πλάτες των φοιτητών (βλ. εξαγγελίες για περικοπές έως και κατάργηση της δωρεάν σίτισης). Τα απανωτά εργαστήρια, οι αλυσίδες, τα απουσιολόγια, τα απροειδοποίητα τεστάκια, το όριο δήλωσης μαθημάτων, συνθέτουν το καθεστώς εντατικοποίησης και πειθάρχησης. Βέβαια, οι κατευθύνσεις που υπάρχουν για τα πανεπιστήμια δεν έρχονται σαν κεραυνός εν αιθρία. Ακολουθούν κατά γράμμα τις επιταγές του νόμου- πλαίσιο. Η εξεταστική του ενός μηνός έγινε εξεταστική των 15 ημερών( το πολύ) , όχι λόγω απροσεξίας και λάθους, αλλά επειδή ορίζεται από τον νόμο πλαίσιο το καθεστώς των 13 εβδομάδων παρακολούθησης και των 15 ημερών εξεταστικής. Τα θέματα των εξετάσεων είναι αρκετά δύσκολα έως και εκτός ύλης, γιατί έχει οριστεί  κατ’ ουσίαν η κατάργηση του ενός συγγράμματος ως μοναδική προϋπόθεση για να περάσεις το μάθημα και οι δυσεύρετες σημειώσεις το έχουν αντικαταστήσει. Ακόμη και τα μαζικά κοψίματα δεν οφείλονται στην «ανικανότητα» του «κακού» φοιτητή και δεν αποτελούν απλώς παραξενιά του ενός καθηγητή, αλλά συντάσσονται με τη λογική του συστήματος και της δήθεν αντικειμενικής αξιολόγησης του ΟΟΣΑ και της Μπολόνια: όποιο μάθημα είναι δύσκολο αξιολογείται θετικά! Γιατί θετικό για το σύστημα είναι το μεγάλο ποσοστό κομμένων φοιτητών, που θα παρατούν τις σπουδές και θα είναι  πιο εύκολα αναλώσιμοι. 

Το Νέο Προπτυχιακό Πρόγραμμα Σπουδών (Ν.Π.Π.Σ.) για τη Σχολή μας παρουσιάστηκε σε αδρές γραμμές. Συνοδευόμενο από πολλά μεγάλα λόγια περί «εκσυγχρονισμών», «κοινωνικής υπευθυνότητας» και «κοινωνικής ανταπόκρισης» και άλλα παρόμοια.

Πρώτα απ’όλα να θυμίσουμε ότι «το κράτος που έχουν ταχθεί οι Ιατρικές Σχολές να υπηρετήσουν», όπως αναφέρει η ανακοίνωση, είναι αυτό που κλείνει και συγχωνεύει νοσοκομεία, τα αφήνει να λειτουργούν με ελάχιστο και εξουθενωμένο προσωπικό, χωρίς πολλές φορές να τηρούνται στοιχειώδεις συνθήκες υγιεινής ή να υπάρχουν βασικοί εξοπλισμοί και υλικά. Ότι αυτοί που είναι έτοιμοι να απευθυνθούν στην ευαισθησία μας για να υλοποιήσουν τους σχεδιασμούς τους, υπηρετούν πιστά ένα σύστημα που με μια απλή βόλτα στα νοσοκομεία αρκεί να καταλάβεις πόσο «κοινωνικά ευαίσθητο» είναι. Τόσο ώστε να αφήνει τον κόσμο άρρωστο χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, μιας και οι «συμμετοχές» σε φάρμακα και εξετάσεις είναι συχνά απλησίαστες, μιας και πολύς κόσμος μένει ανασφάλιστος, μιας και πολλά νοσοκομεία λειτουργούν μετά βίας και με άθλιες συνθήκες και για εργαζόμενους και ασθενείς. Άρα ας δούμε την ουσία πίσω απ’ όλα αυτά.

                                                                         

ΑΠΕΝΑΤΙ ΣΤΟ «ΡΕΑΛΙΣΜΟ» ΤΗΣ ΕΝΤΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΠΡΟΤΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ

 

 

Είναι χρόνια η επίθεση που δεχόμαστε, ως φοιτητές, στα δικαιώματά μας από την πλευρά του συστήματος, αποκρυστάλλωση αυτής είναι ο νόμος πλαίσιο που βρίσκεται σε ισχύ, το σχέδιο Αθήνα άλλα και το νέο νομοσχέδιο που αναμένεται να κατατεθεί, έχοντας ανοίξει τη συζήτηση για επιβολή διδάκτρων ακόμα και σε προπτυχιακό επίπεδο, από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Η κατεύθυνση αυτή οδηγεί στη διάσπαση των πτυχίων μας, την εντατικοποίηση των όρων σπουδών μας και το κόψιμο δωρεάν παροχών που ένα προηγούμενο διάστημα είχε κατακτήσει το φοιτητικό κίνημα.

Είναι γνωστή η προπαγάνδα του συστήματος ότι όλα αυτά γίνονται για το καλό των φοιτητών, έτσι ώστε να γίνουμε ολοκληρωμένοι επιστήμονες και να πάρουμε όλη τη γνώση που απαιτεί η εποχή. Με αυτά τα επιχειρήματα προσπαθούν να αποκρύψουν το μαύρο μέλλον που μας περιμένει βγαίνοντας στην αγορά εργασίας, της ανεργίας, της ανασφάλιστης και απλήρωτης εργασίας.

Ειδικότερα στην ΑΣΟΕΕ η εντατικοποίηση σε όλα τα τμήματα είναι παραπάνω από εμφανής με αλλαγές στα προγράμματα σπουδών, με συνεχείς εργασίες, τεστάκια και προόδους που τείνουν να γίνουν αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητας. Ακόμη σε ορισμένα τμήματα έχουν μπει αλυσίδες και προαπαιτούμενα μαθήματα,  βάζοντας επιπλέον εμπόδια στην απόκτηση του πτυχίου μας. Ενώ οι πιστωτικές μονάδες(ECTS) διασπούν το ενιαίο πτυχίο με εργασιακά δικαιώματα ώστε ως αυριανοί εργαζόμενοι -χωρίς συλλογικές συμβάσεις εργασίας- να είμαστε αναγκασμένοι να διεκδικούμε τα δικαιώματά μας ο καθένας ατομικά ανάλογα με το φάκελο προσόντων που έχει καταφέρει να μαζέψει. Επίσης πολλά είναι και τα γεγονότα καθηγητικής αυθαιρεσίας που εκφράζονται είτε με μαζικά κοψίματα είτε με καθηγητές να διώχνουν φοιτητές επειδή απλά μίλησαν μεταξύ τους. Οι αυθαιρεσίες αυτές προχωρούν ένα βήμα παραπέρα με γεγονότα όπως αυτό του ΔΕΤ, όπου ο καθηγητής δίνει ένα χαρτάκι με αριθμό το οποίο οι φοιτητές που απάντησαν σωστά σε μια ερώτηση την ώρα του μαθήματος εξαργυρώνουν στη σελίδα του , με «έπαθλο» ένα bonus 10% στον τελικό βαθμό.

Νέο πρόγραμμα προπτυχιακών σπουδών (ΝΠΠΣ) έρχεται στην Ιατρική, που από ό,τι λέγεται θα παρουσιαστεί μέσα στο Δεκέμβρη. Σαν προσχέδιο ακόμη, με την συζήτηση γύρω από αυτό να ανοίγει από τον προηγούμενο Σεπτέμβρη. Ένα πρόγραμμα σπουδών το οποίο πρόκειται να φέρει επιπλέον εντατικοποίηση των σπουδών μας και όξυνση των ταξικών φραγμών. Το πρόγραμμα αυτό έρχεται ως εφαρμογή των αποφάσεων της συνθήκης της Μπολόνια. Μια συνθήκη που αποσκοπεί στην εκ βάθρων αναδιάταξη της ανώτατης εκπαίδευσης μέσω της εισαγωγής ταξικών φραγμών, με την κατάργηση του δωρεάν χαρακτήρα της και τη διάλυση των επαγγελματικών δικαιωμάτων των αποφοίτων μέσω της διάσπασης του πτυχίου σου Bachelor και Master.

Το νέο πρόγραμμα σπουδών φέρνει μεγαλύτερο αριθμό εβδομάδων διδασκαλίας, μικρότερη διάρκεια εξεταστικών περιόδων, αύξηση εργαστηριακών ωρών και εργασιών, αλυσίδες και προαπαιτούμενα μαθήματα, διάσπαση του πτυχίου σε 3 κύκλους σπουδών, αντικατάσταση κάποιων μαθημάτων σε σεμινάρια και πολλά ακόμη.

                                                                             

Ένα μέτρο, το οποίο έχει αρχίσει ήδη από το 2013 να εφαρμόζεται –σταδιακά- στις καθηγητικές σχολές είναι αυτό της απόσπασης της παιδαγωγικής και διδακτικής επάρκειας από το πτυχίο με τη θεσμοθέτηση ενός αντίστοιχου πιστοποιητικού (ΠΠΔΕ). Υπάρχουν ήδη τμήματα και σχολές που έχουν προχωρήσει στη θεσμοθέτησή του (π.χ. Αγγλικό), ενώ το σύνολο των καθηγητικών σχολών κινείται σε αντίστοιχη ρότα. Να ξεκαθαρίσουμε, πως το ΠΠΔΕ δεν αποτελεί τίποτα παραπάνω από ένα ακόμη χτύπημα στο ενιαίο πτυχίο και στα επαγγελματικά δικαιώματα που απορρέουν από αυτό, αφού η κάποτε κατοχυρωμένη παιδαγωγική και διδακτική επάρκεια παύει να θεωρείται τέτοια και ο απόφοιτος χρειάζεται να έχει περάσει κάποια συγκεκριμένα μαθήματα (στην καλύτερη), για να την «κατέχει».

Δεν υπάρχει αμφιβολία, πως το ΠΠΔΕ μόνο για… καλό μας δεν είναι. Υποχρεωτικές παρουσίες, προαπαιτούμενα μαθήματα, επιπλέον σεμινάρια είναι κάποια απ’ αυτά, στα οποία καλούνται να ανταποκριθούν οι φοιτητές, για να θεωρηθούν «επαρκείς». Απορίας άξιο το γιατί τόσα χρόνια οι απόφοιτοι είχαν ένα ενιαίο πτυχίο, χωρίς να χρειάζονται επιπλέον μαθήματα για την κατοχύρωση της παιδαγωγικής και διδακτικής επάρκειας. Άραγε, οι καθηγητές μας όλα αυτά τα χρόνια μια χαρά δεν κατάφεραν να μας διδάξουν;

Page 2 of 7