Νέος οργανισμός ΕΚΠΑ: Το βαρέλι της επίθεσης δεν έχει πάτο

Το τελευταίο χρονικό διάστημα και ιδιαίτερα μετά τις φοιτητικές εκλογές, παρά την επίθεση του συστήματος στα δημόσια Πανεπιστήμια που εντείνεται και κλιμακώνεται συνεχώς με απολύσεις διοικητικών, ωμές καταπατήσεις του ασύλου, όξυνση των ταξικών φραγμών, οι φοιτητικοί Σύλλογοι παρουσιάζουν μια αναντίστοιχη κατάσταση νηνεμίας και αποσυγκρότησης. Σε αυτό το κλίμα και υπό την πίεση των επερχόμενων εξεταστικών έρχεται και το προσχέδιο του νέου Οργανισμού για το ΕΚΠΑ. Βλέπουμε, λοιπόν, καλέσματα σε παραστάσεις διαμαρτυρίας στη Σύγκλητο και άλλες κινητοποιήσεις σε πρυτάνεις και κοσμήτορες για να εμποδίσουμε την ψήφιση του. Ποιό ωστόσο είναι το περιεχόμενο αυτού του νέου Οργανισμού, τι καινούργιο φέρνει;

Ο νέος Οργανισμός, λοιπόν, είναι επί της ουσίας ακόμη ένα βήμα εφαρμογής του νόμου-πλαίσιο που έχει ως στόχο την κατάργηση του δικαιώματος μας στις σπουδές. Αλλά για να γινόμαστε πιο συγκεκριμένοι, στο προσχέδιο αναφέρεται ξεκάθαρα η διάσπαση των σπουδών σε τρεις κύκλους (προπτυχιακό, μεταπτυχιακό, διδακτορικό) και η εφαρμογή των πιστωτικών μονάδων κατ' εντολή πάντα της Μπολόνια, προωθώντας τη μετατροπή των σπουδών από κοινωνικό δικαίωμα σε ατομικό προνόμιο. Σκοπός τους είναι η διάλυση των ενιαίων πτυχίων και η υποταγή της νεολαίας στον εργασιακό μεσαίωνα που της ετοιμάζουν, με ατομικές συμβάσεις εργασίας και πρόσκαιρη δουλειά, χωρίς δικαιώματα.

Επιπλέον, ανοίγει το δρόμο σε αντιδραστικές αλλαγές στο πρόγραμμα σπουδών στην κατεύθυνση της εντατικοποίησης με το προβλεπόμενο από το νόμο-πλαίσιο μίνιμουμ όριο διάρκειας εξαμήνου τις 13 εβδομάδες, με προαπαιτούμενα μαθήματα και αλυσίδες προκειμένου να υψωθούν όλο και περισσότερα εμπόδια στο δρόμο προς το πτυχίο. Στοχεύουν, ωστόσο, με αυτό τον τρόπο και στη μετατροπή του φοιτητή σε πειθήνιο εκπαιδευόμενο που δε θα του περισσεύει πια χρόνος για ενασχόληση με τα ζητήματα του Συλλόγου, τη συμμετοχή στις διαδικασίες του, αλλά και τη διεκδίκηση των συλλογικών του δικαιωμάτων. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι ο Οργανισμός ορίζει πειθαρχικά για «για κάθε παρακώλυση της ακαδημαϊκής λειτουργίας» σε μια κατεύθυνση περαιτέρω ποινικοποίησης του φοιτητικού κινήματος.

Η εισαγωγή διδάκτρων στα μεταπτυχιακά που ανοίγει διάπλατα το δρόμο για γενίκευση τους και επιβολή τους και σε προπτυχιακό επίπεδο, καθώς και το σύγγραμμα που μπορεί πλέον να είναι ηλεκτρονικό ή να αντικατασταθεί με σημειώσεις και θα καλύπτει ολόκληρο ή το μεγαλύτερο μέρος της ύλης τίθενται επίσης στο προσχέδιο. Η αξιολόγηση, τέλος, έχει για ακόμη μια φορά την τιμητική της. Η κατεύθυνση είναι μία και είναι η δημιουργία σχολών πολλαπλών ταχυτήτων, «ελίτ» για τους «λίγους και εκλεκτούς» από τη μία και παρκινγκ ανέργων από την άλλη, με την  πίεση των σχολών για την εναρμόνισή τους με τις αντιδραστικές επιταγές και κατευθύνσεις του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου.

Το ζήτημα, ωστόσο, που αν και δεν ορίζεται από τον Οργανισμό φαίνεται να καίει είναι αυτό των διαγραφών. Και δεν ορίζεται για προφανείς λόγους, γιατί όπως φαίνεται προσωρινά δε θέλουν να ανοίξουν και αυτό το μέτωπο φοβούμενοι τις αντιδράσεις. Γιατί οι 180.000 που προβλέπεται να διαγραφούν δεν είναι λίγοι, είναι το 1/3 των εγγεγραμμένων φοιτητών, γιατί η μείωση του ορίου σπουδών σε ν+2 χρόνια οδηγεί πολλούς συμφοιτητές μας σε αδιέξοδο και παραίτηση, γιατί θέλουν να μας πετάξουν έξω από τις σχολές μας και να μας στείλουν στην ανεργία και σε αυτό δεν μπορεί και δεν πρέπει να μείνουμε αμέτοχοι. Το γνωρίζουν καλά, ωστόσο, δεν πρέπει να έχουμε αυταπάτες ότι επειδή δεν το ανοίγουν με αυτό τον τρόπο δε θα το  εφαρμόσουν, άλλωστε για την επίθεση του συστήματος τρόποι υπάρχουν πολλοί.

Σε όλα τα παραπάνω λοιπόν πρέπει να απαντήσουμε με μαζικό και οργανωμένο τρόπο. Να γυρίσουμε την πλάτη σε ανέξοδους ακτιβισμούς και σε ηττοπαθή συνθήματα, όπως το «να μείνει ο Οργανισμός στα χαρτιά» που αναπαράγονται από την κυρίαρχη αριστερά στα Πανεπιστήμια, δηλαδή σε λογικές που περιορίζουν το ζήτημα στο εσωτερικό του κάθε ιδρύματος ξεχωριστά μην επιτρέποντας τη συγκρότηση ενός ενιαίου φοιτητικού κινήματος. Να ξεπεράσουμε τις απόψεις που αναδεικνύουν σαν κυρίαρχο ζήτημα τις καρέκλες που χάνονται από τη συνδιοίκηση, μέσω της οποίας το σύστημα πάντα διατηρούσε και ενίσχυε τους μηχανισμούς για την προώθηση της αντιφοιτητικής επίθεσης, αλλά ήθελε και τους φοιτητές να γίνονται συνένοχοι στην εφαρμογή αυτής της πολιτικής, μέσω της συμμετοχής τους στα όργανα που θα την υλοποιήσουν. Δεν μπορούμε να έχουμε ψευδαισθήσεις ότι η λεγόμενη πανεπιστημιακή κοινότητα, η Σύγκλητος και οι Συνελεύσεις Τμημάτων, δηλαδή το καθηγητικό κατεστημένο, οι ίδιοι που προωθούν την επίθεση του συστήματος στα Πανεπιστήμια, θα μπλοκάρουν την ψήφιση ή την εφαρμογή του Οργανισμού.

Στο μαύρο μέλλον που μας ετοιμάζουν, ενάντια στο Πανεπιστήμιο του Μνημονίου που χτίζουν, η μόνη λύση είναι η συγκρότηση ενός μαζικού φοιτητικού κινήματος που θα μπορεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, ικανό να συγκρουστεί κεντρικά με το νόμο-πλαίσιο. Πρέπει να συρρεύσουμε στα αμφιθέατρα, στις Γενικές μας Συνελεύσεις και να πάρουμε αποφάσεις αγώνα ενάντια στην πολιτική που μας στερεί τα δικαιώματα μας για σπουδές-δουλειά-ελευθερίες. Πρέπει παρά τους εκβιασμούς τους να παλέψουμε για το δικαίωμα μας στη ζωή, διεκδικώντας την ανατροπή των βάρβαρων μέτρων στο πλευρό του λαού.