Από τις αρχές του προηγούμενου μήνα ο Νίκος Ρωμανός και ο Ηρακλής Κωστάρης, κρατούμενοι στις φυλακές Κορυδαλλού, προχώρησαν σε απεργία πείνας διεκδικώντας το αυτονόητο, να μπορούν δηλαδή να πάρουν τις εκπαιδευτικές άδειες, που δικαιούνται, για να μπορέσουν να φοιτήσουν στη σχολή τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, που έχουν περάσει.

Φαίνεται λοιπόν πως η κυβέρνηση, αν μια φορά προσπαθεί να επιβάλει στην κοινωνία το δόγμα «νόμος και τάξη», τότε η κατάσταση στις φυλακές θα είναι δέκα φορές χειρότερη. Έτσι η διοίκηση των φυλακών Κορυδαλλού σε συνεργασία με την «ανεξάρτητη» δικαιοσύνη και την κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, αδιαφορώντας ακόμα και για τους δικούς τους νόμους, κουρελιάζοντας κάθε έννοια ανθρώπινης αξιοπρέπειας και καταπατώντας ακόμα και στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα, κρατώντας εκδικητική στάση απέναντι στους δύο κρατούμενους, που καμία σχέση δεν έχει με σωφρονισμό, όπως ευαγγελίζονται διάφοροι παρατρεχάμενοι, αρνείται από τη μία να τους δώσει κάτι που δικαιούνται και από την άλλη αδιαφορεί πλήρως ακόμα και για τη ζωή τους. Αφού πρώτα με τη στάση της, τους ανάγκασε να προχωρήσουν σε απεργία πείνας για να μπορέσουν να διεκδικήσουν τα αυτονόητα. Η αλληλεγγύη μας απέναντι στους δύο απεργούς πείνας και στα δίκαια αιτήματα τους πρέπει να είναι αυτονόητη.

Την Τρίτη 25/11 διεξάχθηκε η Γεν. Συν. της ΣΓΤΚΣ, αφού είχε παρθεί απόφαση απ’ την προηγούμενη συνέλευση της Τετάρτης 19/11, καθώς και κατάληψη της σχολής 20 και 21/11. Η απόφαση της προηγούμενης συνέλευσης, λοιπόν, έφερε πολλές αντιδράσεις. Οι απόψεις που κυριάρχησαν ήταν αρχικά η αμφισβήτηση της νομιμότητας της απόφασης του συλλόγου με αποτέλεσμα την εμφάνιση πολλών φοιτητών το πρωί της Πέμπτης με σκοπό το σπάσιμο της κατειλημμένης σχολής και εν συνέχεια της πραγματοποίησης των μαθημάτων, γεγονός που τελικά δεν επιτεύχθηκε. Αντίθετα, έγινε μια ζωντανή συζήτηση στο συντονιστικό κατάληψης στο οποίο διατυπώθηκαν αρκετές διαφορετικές αντιλήψεις, χωρίς όμως να μπορέσει να ξεφύγει απ’ την ανακύκλωση στο κατάληψη - αντικατάληψη.

Παρά τις “υποσχέσεις” για ανάπτυξη, για έξοδο από το Μνημόνιο και ανάκαμψη της χώρας ένα πράγμα είναι ξεκάθαρο: η επίθεση στα λαϊκά δικαιώματα προκειμένου το ξένο και ντόπιο κεφάλαιο να ξεπεράσει την κρίση του δεν πρόκειται να ανακοπεί. Ίσα ίσα όσο περνάει ο καιρός φαίνεται ολοένα και πιο έντονα ότι η πολιτική της φτώχειας και της εξαθλίωσης με τις απολύσεις, την τρομοκρατία, την αβάσταχτη φορολόγηση και το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου δε θα σταματήσει, παρά μόνο αν ο λαός και η νεολαία την ανατρέψουν με τους αγώνες και την πάλη τους.

Μέσα στον γενικό ορυμαγδό εμείς οι φοιτητές, ιδιαίτερα το τελευταίο χρονικό διάστημα, βρισκόμαστε στο μάτι του κυκλώνα, μιας και η κυβέρνηση από το καλοκαίρι έχει ανοίξει για τα καλά το ζήτημα της πλήρους εφαρμογής του νόμου- πλαίσιο, δηλαδή το μαζικό αποκλεισμό όσων από εμάς προερχόμαστε από φτωχά και λαϊκά στρώματα από τις σπουδές. Αποκλεισμός που υλοποιείται είτε έμμεσα με τη διάλυση της φοιτητικής μέριμνας και την εντατικοποίηση των σπουδών μας είτε πλέον άμεσα με τις διαγραφές, που αποτελούν έναν από τους υψηλότερους ταξικούς φραγμούς στα ΑΕΙ-ΤΕΙ.

Ποιοι τελικά διασπούν το Σύλλογο;

Στην τελευταία Γενική Συνέλευση του Σ.Φ. Φιλοσοφικής (20/11) προτάθηκε από ορισμένες δυνάμεις να ψηφιστεί χωριστά η πρόταση της κατάληψης από τα πολιτικά πλαίσια, μια που σύμφωνα με αυτές το κύριο ζήτημα της συνέλευσης ήταν η διάρκεια της κατάληψης (!) και μια, που το μέσο πάλης (η κατάληψη) είναι κάτι ξέχωρο από τα πολιτικά πλαίσια (!), που κατατίθενται.

Όλα τα έχει λήξει λοιπόν ο Φοιτητικός Σύλλογος Φιλοσοφικής  και το μόνο, που έμεινε να λήξει είναι το πόσες μέρες θέλει κατάληψη. Έχει λήξει για τι παλεύει, έχει λήξει ποιοι είναι οι φίλοι και ποιοι οι εχθροί του, έχει λήξει τι φοιτητικό κίνημα θέλει και κολλάει απλά στο πόσες μέρες θα κάνει κατάληψη... Βέβαια αυτό δεν εξηγεί, γιατί υπήρχαν συλλογικότητες, που δεν πρότειναν ως μέσο πάλης την κατάληψη, αφού η συνέλευση αφορούσε τη διάρκεια της κατάληψης (!), όπως ισχυρίζονται κάποιοι. Μακάρι να είχε φτάσει σε τέτοιο σημείο ο Φοιτητικός μας Σύλλογος και συνολικά το φοιτητικό κίνημα να ήταν τόσο συγκροτημένο και οργανωμένο, που το μόνο του πρόβλημα να ήταν η διάρκεια της κατάληψης.

Το τσάκισμα του δικαιώματος μας στις σπουδές, η φασιστικοποίηση της δημόσιας και πολιτικής ζωής μέσα στις σχολές, με την καταπάτηση του ασύλου, με ξυλοδαρμούς και χημικά  σε φοιτητές και την ποινικοποίηση των φοιτητικών μας συλλόγων, απαιτεί πιο πολύ από ποτέ ένα συγκροτημένο φοιτητικό κίνημα να απαντήσει. Η συγκρότηση του δυστυχώς δεν γίνεται ούτε κατά παραγγελία αλλά ούτε με το να λένε και να το ξαναλένε κάποιοι μπας και το πιστέψουν. Σε αυτή την φάση , όσο και αν χαλάμε τις φαντασιώσεις κάποιων δυνάμεων, δεν υπάρχει ένα μαζικό φοιτητικό κίνημα και είναι στόχος να μπουν τώρα οι όροι και οι προϋποθέσεις  για την οικοδόμηση του.

Ώστε οι φοιτητές θυσίασαν τη ζωή τους στο Πολυτεχνείο για να οδηγήσουν τη χώρα πίσω στη «δημοκρατία» και την αποκατάσταση της «νομιμότητας» που σήμερα καλείστε να περιφρουρήσετε εσείς κύριε Φορτσάκη; Αλήθεια, πού βρίσκετε το θράσος να αποδίδετε τέτοια οράματα στους αγωνιστές της γενιάς του ’73; Πού βρίσκετε το θράσος να αποκαλείτε «δημοκρατία» τα μετέπειτα αστικά κοινοβουλευτικά καθεστώτα που με τις κατευθύνσεις των μεγάλων δυνάμεων ΗΠΑ και ΕΕ συνεχίσαν να χτυπούν αλύπητα το λαό; Πού βρίσκετε το θράσος να υπονοείτε ότι «δημοκρατικά» αποφασίστηκε η επιτήρηση, τα μνημόνια, οι απολύσεις, και η φτώχια η ατελείωτη για την τεράστια πλειοψηφία του κόσμου; Πού βρίσκετε το θράσος να στέλνετε «δημοκρατικά» τα ΜΑΤ να ξυλοκοπούν τους φοιτητές που αγωνίζονται ενάντια στο σημερινό καταπιεστικό καθεστώς, του οποίου είστε το μακρύ χέρι εσείς, κύριε Φορτσάκη; Που βρίσκετε το θράσος να επικαλείστε την «τάξη» και την «ηθική» ενός καθεστώτος που ονομάζεται καπιταλισμός-ιμπεριαλισμός, και που όσο υπάρχει, τα αιτήματα «ΛΑΟΚΡΑΤΙΑ», «ΈΞΩ αι ΗΠΑ, ΕΞΩ το ΝΑΤΟ» παραμένουν ανεκπλήρωτα;

Εκατοντάδες συναγωνιστές και φίλοι τίμησαν με την συμμετοχή τους το διήμερο νεολαίας Έναυσμα (8-9/11) στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Μέσα από το πλούσιο πολιτικό, αλλά και πολιτιστικό πρόγραμμα άνοιξε η πολιτική πρόταση των Αγωνιστικών Κινήσεων, της Μαθητικής Αντίστασης και της Πρωτοβουλίας Νέων Εργαζομένων - Ανέργων για την πάλη της νεολαίας. Τόσο η πρώτη συζήτηση με θέμα τον "κρίσιμο ρόλο της νεολαίας στην πάλη των μαζών", όσο και η δεύτερη με θέμα την "αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση στο σήμερα", πλαισιώθηκαν από 70-80 συναγωνιστές/φίλους η καθεμία, με ενεργή διάθεση τοποθέτησης και προβληματισμού.

41 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την εξέγερση του Πολυτεχνείου. 41 χρόνια οι δυνάμεις του συστήματος, προσπαθούν να μας κάνουν να ξεχάσουμε την εξέγερση αυτή και όλα όσα πρέσβευε. Την θυμούνται με «ποιηματάκια» και σχολικούς εορτασμούς, πετώντας στην άκρη τα χαρακτηριστικά εκείνα τα οποία την κατέστησαν ως μια πάλη λαϊκή, μια πάλη ενάντια στην αμερικανοστήριχτη χούντα, έναν αγώνα του λαού και της νεολαίας για ανεξαρτησία και κοινωνική απελευθέρωση. Όμως τα αιτήματα του Πολυτεχνείου ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ έχουν μείνει χαραγμένα στη συνείδηση της νεολαίας, των λαϊκών ανθρώπων και των αγωνιστών, οι οποίοι κάθε χρόνο τιμούν την εξέγερση και τους νεκρούς της με διαδηλώσεις, παρ’ όλη την στρεβλή και αποπροσανατολιστική προπαγάνδα του συστήματος πως η αστική δημοκρατία του σήμερα ήταν ο στόχος και εν τέλει η νίκη του αγωνιζόμενου λαού του τότε.

Ούτε λίγος καιρός δεν πέρασε από τον τελευταίο αποκλεισμό της Πρυτανείας του ΕΚΠΑ από ΜΑΤατζήδες και ο πρύτανης  Φορτσάκης προχώρησε ξανά στην επιστράτευση  αυτών των μηχανισμών μετατρέποντας το χώρο της Πρυτανείας για ακόμη μία φορά σε απροσπέλαστο φρούριο. Ο λόγος; Να αποτραπεί και να αποκλειστεί με κάθε τρόπο η παρουσία φοιτητών και εργαζομένων στην προγραμματισμένη Σύγκλητο. Λίγες μέρες νωρίτερα, το πρωί της Πέμπτης 30/10, ο ίδιος μαζί με το συνάφι της πανεπιστημιακής Συγκλήτου είχαν διακόψει τη διαδικασία προτού καν αυτή ξεκινήσει, ενώ στη συνέχεια εξαπέλυσαν απειλές για πειθαρχικά και ποινικές διώξεις προς όλες τις κατευθύνσεις.

Τι είναι Σύλλογος; Οι Συλλογικοί Αγώνες είναι το όπλο μας!

Σύλλογος είναι το συλλογικό συνδικαλιστικό όργανο των φοιτητών, που φτιάχτηκε από τους ίδιους τους φοιτητές, για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους. Μακριά και έξω από οποιαδήποτε κρατική παρέμβαση, τα συλλογικά όργανα πάλης των φοιτητών αποτελούν σημαντικά όπλα για την οικοδόμηση αντίστασης της σπουδάζουσας νεολαίας.

Οι Γενικές Συνελεύσεις του Συλλόγου, αποτελούν την πιο αμεσοδημοκρατική διαδικασία, όπου δίνεται η δυνατότητα στον κάθε φοιτητή να πάρει το λόγο και να καταθέσει προς ψήφιση την άποψη του. Αποτελούν σημαντικό πυρήνα προβληματισμού και πολιτικοποίησης των φοιτητών, και ουσιαστικά είναι τα κύτταρα του φοιτητικού κινήματος. Αυτές οι Γενικές Συνελεύσεις είναι που οδήγησαν το φοιτητικό κίνημα σε νίκες, όπως στο Πολυτεχνείο του ‘73, στην ανατροπή του 815 το ‘79 και στην αναθεώρηση του άρθρου 16 το ’07.

Γι’ αυτό και είναι ανάγκη οι φοιτητές να υψώσουν το κεφάλι στην εντατικοποίηση, που αποκόπτει το δρόμο από την ενεργή συμμετοχή τους σε αυτές, στις λογικές απαξίωσης τους και στις λογικές μετατροπής τους σε «παιχνίδι εντυπώσεων» . Δεν παζαρεύουμε και δεν χαρίζουμε τα όργανα που κατακτήθηκαν με αίμα!

Page 42 of 43