Εδώ και χρόνια, με κάθε μέσο, ΜΜΕ-καθηγητές-φασιστικές απόψεις, το σύστημα παλεύει να συκοφαντήσει τις εκλογές των συλλόγων. «Έξω τα κόμματα», «οι κακές παρατάξεις», «ο φοιτητικός συνδικαλισμός που φταίει για όλα». Προσπαθεί το σύστημα να αντιστρέψει τη πραγματικότητα. Ότι δηλαδή αυτός που «φταίει για όλα» είναι η πολιτική δεκαετιών που τσακίζει το δικαίωμα στις σπουδές για την πλειοψηφία των λαϊκών-εργατικών στρωμάτων. Ρίχνει λάσπη, λοιπόν, για να κρύψει τις ευθύνες του.  Για να μπορέσει βέβαια να συκοφαντήσει ευρύτερα τους φοιτητικούς συλλόγους και το φοιτητικό κίνημα. Επειδή ξέρει ότι όλες μας οι κατακτήσεις πέρασαν από την πάλη των συλλόγων.

Φαίνεται ότι κανένα πρόβλημα επίσης δεν έχουν ΔΑΠ και ΠΑΣΠ με όλη αυτή τη προσπάθεια να «φύγει η πολιτική από τα πανεπιστήμια». Σίγουρα, χαίρονται εδώ και καιρό, με τη μείωση των φοιτητών στη συμμετοχή στις φοιτητικές εκλογές. Ακριβώς επειδή, χέρι-χέρι τόσα χρόνια με κυβερνήσεις ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ, κάνουν τις πλάτες στην αντιλαϊκή πολιτική. Ακριβώς επειδή αποτελούν τη ζωντανή δυσφήμηση και συκοφάντηση του φοιτητικού συνδικαλισμού. Γι’ αυτό και τόσα χρόνια λασπολογούν απέναντι στις γενικές συνελεύσεις, το φοιτητικό κίνημα. Έχουν προσφέρει ανεκτίμητες υπηρεσίες στο σύστημα, ακριβώς κάνοντας μεγάλο κομμάτι των φοιτητών να σιχαθούν την έννοια της πολιτικής γενικά.

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΜΑΥΡΩΣΗ ΤΗΣ ΕΝΝΟΙΑΣ ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΥ - Σύλλογοι δεν είναι :

-          “δεκαπενταμελή” που οργανώνουν εκδρομές σε Μύκονο-Bansko-Aράχωβα

-          Προωθήσεις και PR μαγαζιών της νύχτας, μπουζουκιών και κλαμπ

-          Πελατειακές σχέσεις ανταλλαγής σημειώσεων με ψήφους

Είναι ολοφάνερο πως η φοιτητική καθημερινότητα δυσκολεύει όλο και περισσότερο. Οι πλήρως εντατικοποιημένοι όροι σπουδών, η κατάργηση των δικαιωμάτων σε δωρεάν σίτιση-στέγαση-μεταφορές, οι καθηγητικές αυθαιρεσίες είναι ένα μόνο μέρος της επίθεσης που δέχονται οι φοιτητές και αναγκάζει πολλούς ακόμα και στο να παρατήσουν τις σπουδές. Το σίγουρο είναι πώς οι φοιτητές δε θα μείνουν με σταυρωμένα τα χέρια και θα αντισταθούν σε αυτή την επίθεση διεκδικώντας τα δικαιώματά τους. Το σύστημα και οι κυβερνήσεις του, το γνωρίζουν καλά αυτό και γι' αυτό επανέφεραν με το ΣΥΡΙΖΑ και το νόμο Γαβρόγλου το θεσμό της συνδιοίκησης. Δηλαδή τη συμμετοχή των φοιτητών στα όργανα διοίκησης του πανεπιστημίου (πρυτανικά συμβούλια, συνελεύσεις καθηγητών, σύγκλητοι).

Η έννοια της συνδιοίκησης, δεν είναι κάτι καινούργιο. Είχε θεσμοθετηθεί αρχικά την δεκαετία του '80 επί ΠΑΣΟΚ σε μια περίοδο που το φοιτητικό κίνημα αντιστέκονταν και διεκδικούσε. Αποτελεί μια τακτική ενσωμάτωσης του φοιτητικού κινήματος και των αγώνων του στα μέτρα του συστήματος. Δίνεται η ψευδαίσθηση ότι οι φοιτητές έχουν λόγο και μπορούν να συναποφασίζουν για τα ζητήματα που τους αφορούν. Έτσι χάνεται η αναγκαιότητα για ύπαρξη συλλόγων, συνελεύσεων, μαζικών αγώνων και διεκδικήσεων, αφού δίνεται στους  φοιτητές «δικαίωμα» συμμετοχής στις αποφάσεις που αφορούν τις σχολές τους. Όμως, ας αναρωτηθούμε: “γιατί μια πολιτική που μας στερεί τα δικαιώματα να μας δίνει δικαίωμα λόγου;”. Γιατί θέλει να μας κάνει συνένοχους στο έγκλημα που διαπράττεται εις βάρος μας.  Γιατί γνωρίζουν πως ο μόνος νικηφόρος δρόμος για τη νεολαία είναι η οργάνωσή της και η μαζική της πάλη. Γι' αυτό κάνουν ότι μπορούν για να μη βαδίσουμε αυτό το δρόμο. Θέλουν να ενσωματώσουν την οργή και την αγανάκτηση μας σε διαχειριστικές οδούς.

Οι φοιτητικές εκλογές γίνονται και φέτος, σε μια περίοδο που το σύστημα ολοένα εντείνει την επίθεση στα δικαιώματα και τους όρους ζωής μας. Με την εφαρμογή του νόμου Γαβρόγλου βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την αμφισβήτηση του δικαιώματος για δωρεάν σίτιση-στέγαση-μετακίνηση-συγγράμματα, με τους όλο και πιο εντατικούς ρυθμούς σπουδών, τις συγχωνεύσεις και το χτύπημα στα επαγγελματικά δικαιώματα του πτυχίου και την εργασιακή μας προοπτική.

Την κατεύθυνση του ατομικού δρόμου, της αποπολιτικοποίησης και της αδράνειας στους συλλόγους προωθούν με νύχια και με δόντια οι δυνάμεις του συστήματος, προσπαθώντας να στρέψουν τους φοιτητές μακριά από το δρόμο της διεκδίκησης και του αγώνα. Δυνάμεις που μας προτρέπουν να μείνουμε μακριά από την πολιτική και τα κόμματα, να μην πηγαίνουμε στις συνελεύσεις αφού «εκεί τσακώνονται μεταξύ τους οι αριστεροί» και στην τελική αφού τίποτα δεν έχει αποτέλεσμα να «κοιτάξουμε τη δουλειά μας». Αυτή την κατεύθυνση του ατομικού δρόμου, ενισχύουν και μια σειρά ‘’παρεμβάσεις’’ αυτών των δυνάμεων. Τα μπουζούκια, τα παζάρια σημειώσεων σε ανταλλαγή με ψήφους, την πελατειακή λογική που τους διέπει χρόνια.

Οι φετινές φοιτητικές εκλογές έρχονται σε μία περίοδο στην οποία ο κάθε φοιτητής βιώνει στην καθημερινότητα του την άνοδο του ρυθμού της επίθεσης σε όλο το εύρος των φοιτητικών και σπουδαστικών  του δικαιωμάτων. Με την εφαρμογή του νόμου Γαβρόγλου στα πανεπιστήμια (σαν συνέχεια του νόμου πλαίσιο) βλέπουμε να αμφισβητούνται και να παίρνονται πίσω μία σειρά δικαιώματα και κατακτήσεις. Δηλαδή το χτύπημα στο πτυχίο και ότι αυτό κατοχύρωνε σαν επαγγελματικά δικαιώματα,  το χτύπημα στο δωρεάν πλέγμα (ΣΙΤΗΣΗ-ΣΤΕΓΑΣΗ-ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ-ΣΥΓΓΡΑΜΑ),  τις συγχωνεύσεις/λουκέτα/διασπάσει τμημάτων, την παγίωση διδάκτρων στο μεταπτυχιακό επίπεδο (το οποίο ανοίγει τον δρόμο για το προπτυχιακό) , το προχώρημα των συγχωνεύσεων και την έμπρακτη αμφισβήτηση του ασύλου.

Μπροστά σε όλη αυτήν την επίθεση βλέπουμε την υπόλοιπη αριστερά (ΠΚΣ, ΕΑΑΚ-ΑΡΕΝ-ΑΡΔΙΝ ) να έχουν αποδεχθεί το πλαίσιο που θέτει Κυβέρνηση- ΕΕ-ΔΝΤ και να έχουν υποταχθεί στον αρνητικό συσχετισμό που επικρατεί στο φοιτητικό κίνημα.Παρόλο που στην συνθηματολογία τους χρησιμοποιούν τους όρους “να γίνει η οργή μας, δύναμη ανατροπής” (ΕΑΑΚ) ή “ για συλλόγους ζωντανούς-διεκδικητικούς για τις ανάγκες και τα δικαιώματα των φοιτητών”  (ΠΚΣ), οι κινήσεις τους αποτελούν απλά έναν φασαριόζικο περίπατο σε ανώδυνα για το σύστημα μονοπάτια.

Για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι:

Βρισκόμαστε μπροστά στις φοιτητικές εκλογές: μία διαδικασία των φοιτητικών Συλλόγων, στην οποία καλείσαι να στηρίξεις μία πολιτική κατεύθυνση και άποψη μέσα σε αυτούς. Μπροστά στην ένταση της φτώχειας, την αύξηση των πολεμικών κινδύνων και την ηττοπάθεια που προσπαθεί το σύστημα της εκμετάλλευσης και της εξάρτησης να εμπεδώσει, οι Αγωνιστικές Κινήσεις καταθέτουμε, παλεύουμε καθημερινά και σε καλούμε να στηρίξεις μία πολιτική κατεύθυνση για την ανασυγκρότηση των φοιτητικών Συλλόγων και της πάλης της νεολαίας στο πλευρό του λαού – γιατί μέσα από τους αγώνες μας μπορούμε να αντιπαλέψουμε το μαύρο μέλλον που μας στρώνουν.

Παλεύουμε ενάντια στην φτώχεια και την εκμετάλλευση των πολλών από τους λίγους, ενάντια στον καπιταλισμό!Η επίθεση που εξαπολύεται στους μισθούς, τις συντάξεις, το σταθερό ωράριο, τις ανθρώπινες συνθήκες εργασίας, προκύπτει από την φύση του εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος, από την ακόρεστη δίψα του για κέρδη, που δεν λογαριάζει ανθρώπινες ζωές και ανάγκες. Γι’ αυτό οι Αγωνιστικές Κινήσεις θέτουμε ότι τα δικαιώματά μας είναι ζήτημα πάλης και αναμέτρησης με τις δυνάμεις του συστήματος, κόντρα σε αυταπάτες ότι μια άλλη κυβέρνηση ή διαχείριση του σάπιου αυτού συστήματος μπορεί να δώσει λύσεις. Προβάλλουμε την αναγκαιότητα συγκρότησης Αντιστάσεων και Διεκδικήσεων της νεολαίας μαζί με τον λαό, κόντρα στην συντονισμένη αυτή επίθεση. Κόντρα στους ταξικούς φραγμούς, για Δημόσια και Δωρεάν εκπαίδευση για όλους! Αναδεικνύουμε ότι οι Αγώνες είναι ο τρόπος των λαών για να νικούν, όπως ο γαλλικός λαός κατόρθωσε να ανατρέψει τα μέτρα Μακρόν, η αλβανική νεολαία πέτυχε να μην αυξηθούν τα δίδακτρα των Πανεπιστημίων και οι Ούγγροι εργάτες να αυξηθούν οι μισθοί τους.

10 Απρίλη, Φοιτητικές Εκλογές:

Στηρίζουμε – Ψηφίζουμε

Αγωνιστικές Κινήσεις ΑΕΙ-ΤΕΙ

 

Ενάντια στην επίθεση στο δικαίωμα στις σπουδές

να προτάξουμε την Αντίσταση και τη Διεκδίκηση!

Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την εφαρμογή του νόμου Γαβρόγλου-συνέχεια του νόμου-πλαίσιο-, αλλά και με νέες διατάξεις, ν/σ και πορίσματα να κάνουν την εμφάνισή τους. Το χτύπημα του Ασύλου, τα δίδακτρα στα μεταπτυχιακά και οι φωνές για εισαγωγή και στα προπτυχιακά, μια σειρά λουκέτων σε σχολές ανά την χώρα μέσω των συγχωνεύσεων, συνιστούν πλέον ένα τοπίο διαμορφωμένο για την «παιδεία των λίγων και εκλεκτών».

Μια ολομέτωπη επίθεση που με διετή «πιστοποιητικά», την εφεύρεση της διδακτικής επάρκειας, τους κύκλους σπουδών, το προσοντολόγιο, επιφέρει απανωτά χτυπήματα στα πτυχία μας και τα επαγγελματικά δικαιώματα που κατοχυρώνουν. Μαζί με το χτύπημα στο δωρεάν πλέγμα, σε βιβλία, σίτιση, στέγαση, μεταφορές γίνεται αντιληπτό ότι το σύστημα προχωρά στη δραστικότερη όρθωση ταξικών φραγμών στην εκπαίδευση, την αύξηση της εντατικοποίησης και την καταστολή όποιων αγώνων ή ενδεχόμενων εστιών αντίστασης από τους φοιτητές. Παράλληλα με το προχώρημα της επίθεσης, επιδίδεται μέσω των εκφραστών του (πρυτάνεις, μεγαλοκαθηγητάδες, συστημικές δυνάμεις) στη συκοφάντηση της έννοιας του Δικαιώματος, θέλοντας να το μετατρέψει στις συνειδήσεις των φοιτητών σε παροχή. Για μας τα δικαιώματά μας δεν είναι παροχές και δεν κοστολογούνται!

Για το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα, η νεολαία προορίζεται για ένα μέλλον ανεργίας και άγριας εκμετάλλευσης και συνεπώς «πρέπει» να πεταχτεί βίαια έξω από την εκπαίδευση. Γίνεται φανερό με τα τελευταία ν/σ για την δευτεροβάθμια εκπαίδευση που αποσκοπούν στο νέο ταξικό λύκειο-εξεταστικό κάτεργο. Να βγούμε στο δρόμο του αγώνα, να υπερασπιστούμε τα δικαιώματά μας, το δικαίωμά μας σε σπουδές-δουλειά-ελευθερίες! 

Απέναντι στην αντιλαϊκή πολιτική

της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και των επίδοξων

ανερχόμενων κυβερνητικών διαχειριστών

Από την αρχή της χρονιάς έχουν πέσει στο τραπέζι διάφορες εκδοχές για τον τρόπο πανεπιστημιοποίησης του ΤΕΙ Δυτικής Ελλάδας  και τη συγχώνευσή του με το Πανεπιστήμιο Πατρών. Αυτό προκύπτει ως συνέχεια της εφαρμογής του νόμου Γαβρόγλου που ορίζει πως ένα προεδρικό διάτραγμα αρκεί για τη συγχώνευση ή την κατάργηση σχολών και το έχουμε ήδη δει με το Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής (ενώ αντίστοιχες συζητήσεις γίνονται και στα υπόλοιπα ΤΕΙ).

Συνολικά βλέπουμε την αναδιάρθρωση του χάρτη της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης με τις συγχωνεύσεις/καταργήσεις/«πανεπιστημιοποιήσεις» των ΤΕΙ, τη διάσπαση πτυχίων (3+2, διδακτική επάρκεια), τη δημιουργία διετών προγραμμάτων σπουδών και κέντρων δια βίου μάθησης. Στόχος είναι η καλύτερη προσαρμογή της τριτοβάθμιας στις ανάγκες της αγοράς εργασίας, η οποία έχει ανάγκη απο ευέλικτους εργαζομένους προς εκμετάλλευση, χωρίς κατοχυρωμένα δικαιώματα.

Την πέμπτη 18/3 σημειώθηκε ένα περιστατικό τραμπουκισμού στο χώρο του ΠΑΠΕΙ, που όμοιό του είχαμε να δούμε ευτυχώς καιρό. Συγκεκριμένα, ομάδες της ΔΑΠ από νωρίς απειλούσαν και τραμπουκίζαν μέλη της ΠΚΣ και συγκεκριμένα κοπέλες. Επιτέθηκαν φραστικά και με απειλητικό τρόπο σε μέλη της ΠΚΣ με αφορμή ότι «στη ΔΑΠ δεν θέλουν αφίσσες με σφυροδρέπανα γιατί είναι ίδια με τη σβάστικα(!!!)» . Αργότερα τα μέλη της ΔΑΠ κατέβασαν τις  αφίσες και διέλυσαν τον πολιτικό χώρο της ΠΚΣ ενώ ταυτόχρονα  επιτέθηκαν ξυλοκοπώντας τα μέλη της ΠΚΣ με αποτέλεσμα  να στείλουν δυο στο νοσοκομείο.

Αυτή η συμπεριφορά αποτελεί γνωστή πρακτική για την  ΔΑΠ καθώς αδυνατεί να απαντήσει με πολιτικούς όρους τις αντιπαραθέσεις και τις διαφωνίες που έχει με άλλες φοιτητικές παρατάξεις/ διαφορετικές απόψεις και καταλήγει σε τέτοιου είδους πρακτικές.

Δείχνουν ακριβώς την τραμπούκικη και ιδιοκτησιακή λογική που έχει. Η ΔΑΠ ειδικότερα κι ενόψει εκλογών θεωρώντας τον φοιτητικό σύλλογο μαγαζάκι και τσιφλίκι της κάνει ότι μπορεί για να φιμώσει οποιαδήποτε διαφορετική άποψη πόσο μάλλον όταν αυτή η άποψη έχει αναφορά στο κίνημα και την αριστερά. Προσπαθώντας σαν γνήσιος εκφραστής της Νέας Δημοκρατίας μέσα στα πανεπιστήμια να προωθήσει την αντιλαϊκή πολιτική και τα αντί-φοιτητικά μέτρα τρομοκρατεί φοιτητές και κατασυκοφαντεί τον σύλλογο και το άσυλο.

Το συγκεκριμένο περιστατικό δεν μας κάνει καμία εντύπωση καθώς τέτοιες τραμπούκικες συμπεριφορές είναι στο DNA αυτής της παράταξης. Ειδικά όταν το φοιτητικό κίνημα μαζικοποιείται, τις υιοθετούσε πλήρως και τέτοια ευκαιρία «επίδειξης δημοκρατικού πνεύματος» είναι και οι φοιτητικές εκλογές. Η ίδια φασιστική λογική και το ΔΑΠίτικο πνεύμα, οδήγησε παλιότερα στη δολοφονία του καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα στη Πάτρα το 1991 από μέλος της.

Πρέπει όλοι οι φοιτητές του συλλόγου να καταδικάσουμε τέτοιες συμπεριφορές οι οποίες μπορεί αύριο να τις συναντήσει οποιοσδήποτε συμφοιτητής μας ώστε να μην περάσει η τρομοκρατία που θέλει να επιβάλει η ΔΑΠ και η φίμωση της διαφορετικής άποψης. Ο φοιτητικός σύλλογος αποτελεί και πρέπει να αποτελεί  όπλο των φοιτητών καθώς είναι χώρος στον οποίο ο καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα  την γνώμη του, και μέσω των γενικών Συνελεύσεων του Συλλόγου να λαμβάνονται αποφάσεις από τους φοιτητές για τους φοιτητές. Να μην επιτρέψουμε να παίρνουν αποφάσεις για το πανεπιστήμιο και τις σπουδές μας οι εκφραστές της τρομοκρατίας και του τραμπουκισμού…

Στις 8 Μάρτη ψηφίστηκε στη βουλή ένα σχέδιο νόμου που αλλάζει τον τρόπο απόκτησης ιατρικής ειδικότητας. Συγκεκριμένα, το πολυνομοσχέδιο που πέρασε καθιερώνει πανελλαδικές εξετάσεις για την κατοχύρωση του τίτλου ειδικότητας! Οι εξετάσεις αυτές θα διεξάγονται τέσσερις  φορές τον χρόνο και θα έχουν δύο σκέλη, ένα γραπτό και ένα προφορικό. Για να αποκτήσει κάποιος την ειδικότητα θα πρέπει να έχει περάσει και τα δύο σκέλη της εξέτασης, ενώ ο βαθμός του τίτλου θα είναι αυτός της προφορικής εξέτασης. Η εξεταστική επιτροπή θα ορίζεται από το υπουργείο, ώστε να ελέγχεται ο αριθμός των γιατρών που θα “χωράνε” σε κάθε ειδικότητα. Μιας και θα υπάρχουν δύο εξεταστικά κέντρα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη το υπουργείο για να χρυσώσει το χάπι, θα φροντίσει να δώσει επίδομα 150€ (που θα καταβάλλεται μόνο μία φορά και μόνο για μία εξέταση) σε όλους τους υποψήφιους  που ειδικεύονται σε πόλεις διαφορετικές από τις δύο παραπάνω, για να καλύψουν έξοδα μεταφοράς και διαμονής.

Το πρόσχημα από τη μεριά του υπουργείου για τη θεσμοθέτηση των εξετάσεων για την ιατρική ειδικότητα είναι η “ποιοτικότερη γνώση”, η “αξιοκρατία”, η”μεταρρύθμιση και ο εκσυγχρονισμός της ειδικότητας”. Η καθιέρωση των εξετάσεων αυτών δεν ήρθε ξαφνικά γιατί το σύστημα νοιάστηκε να μας κάνει «καλούς» γιατρούς. Στην πραγματικότητα, ήρθε ως μια ακόμα προσπάθεια ανύψωσης φραγμών στο δρόμο για τη δουλειά με πλήρη επαγγελματικά δικαιώματα.Το συμφέρον  του σύστηματος είναι να μη φτάνει που σπουδάζουμε έξι χρόνια, κάνουμε υποχρεωτικό αγροτικό και ειδικότητα που διαρκεί τουλάχιστον άλλα τέσσερα χρόνια!Γι’ αυτό αλλάζει το θεσμό των εξετάσεων της ειδικότητας σε μια ακόμα πιο σκληρή κατεύθυνση. Παράλληλα, θα μπορεί να μας κατευθύνει (έμμεσα, μέσω της δυσκολίας των θεμάτων σε κάθε ειδικότητα) προς συγκεκριμένες ειδικότητες που θέλει το σύστημα. Χαρακτηριστική είναι η μνημονιακή οδηγία για περισσότερους γενικούς γιατρούς, μιας και η συγκεκριμένη ειδικότητα δίνει τη δυνατότητα στον εργοδότη (ιδιώτη ή κράτος) να εκμεταλλεύεται με περισσότερους τρόπους τον εργαζόμενο γιατρό ο οποίος είναι περισσότερο «ευέλικτος». 

Page 3 of 42