Στην περίοδο που διανύουμε παρατηρούμε μια συνεχόμενη επίθεση στα δικαιώματά μας τόσο στον εργασιακό όσο και στον εκπαιδευτικό τομέα. Μετά απο την 3η αξιολόγηση και τον Νόμο Γαβρόγλου να έχουν ψηφιστεί, βλέπουμε ότι εντίνονται όλο και περισσότερο οι ταξικοί φραγμοί. Τα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ είναι στο στόχαστρο των «αλλαγών» με μια σειρά νόμων(Διαμαντοπούλου, Γιαννάκου και τις συμφωνίες τις Μπολόνια ,Γαβρόγλου) για την υποτιθέμενη αναβάθμιση. Στο πλαίσιο αυτό έγκειται και η κατάργηση της εμβόλιμης εξεταστικής που έρχεται να δυσκολέψει ακόμα περισσότερο την κατάκτηση του πτυχίου. Πόσο μάλλον όταν σε μια σχολή έχουν εφαρμοστεί οι αλυσίδες, οι πρόοδοι, τα τεστάκια, οι ατελείωτες εργασίες. Σε συνδυασμό με τα στενά όρια σπουδών και - σε πολλές σχολές - τα περιοριστικά όρια δήλωσης μαθημάτων, εντείνουν τους ταξικούς φραγμούς, ενισχύοντας την προσπάθεια του συστήματος να δημιουργήσει το πανεπιστήμιο των λίγων και εκλεκτών, στο οποίο θα μπαίνουν λίγοι και... θα βγαίνουν λιγότεροι! Ο Νόμος Γαβρόγλου έρχεται να συνεχίσει το «έργο» των προηγούμενων προβλέποντας τις συγχωνεύσεις σχολών,κατάργηση του ασύλου,την παγίωση διδάκτρων στα μεταπτυχιακά που ανοίγει δρόμο και για την παγίωση διδάκτρων στα προπτυχιακά,τη διάσπαση του ενιαίου πτυχίου σε κύκλους,όπως επίσης και σε διάφορες σχολές έχει ανοίξει η κατάργηση σε δωρεάν λέσχης και στέγασης.

 

Οι φετινές φοιτητικές εκλογές βρίσκουν το λαό και τη νεολαία μας αντιμέτωπους με την βάρβαρη πολιτική που ασκεί σε όλα τα επίπεδα της ζωής μας η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Η «ελπίδα» του ΣΥΡΙΖΑ τον Ιανουάριο του 2015, δεν έφερε την καλυτέρευση των συνθηκών διαβίωσης του λαού μας,όπως αυτός τον παραμύθιαζε, αλλά την απογοήτευση, μιας και παρουσιαζόταν (και ακόμα έτσι παρουσιάζεται) ως η «αριστερή κυβέρνηση» που χρειάζεται η χώρα «για να βγει από τα μνημόνια».

Το Bloco, ως κυβερνητική φοιτητική παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ θέλει να εξυπηρετήσει το σκοπόπου τόσα χρόνια προωθούσαν οι καθεστωτικές δυνάμεις ΔΑΠ-ΠΑΣΠ.Να εξωραΐσει την κυβερνητική πολιτική μέσα και έξω από τα πανεπιστήμια.Να διατηρήσει εν προκειμένω την εικόνα ενός«φιλολαϊκού» ΣΥΡΙΖΑ. Με την ενίσχυση «κοινωνικών δομών αλληλεγγύης» μιας και «δεν καλύπτονται κρατικά οι κοινωνικές ανάγκες», με μαθήματα «αλληλεγγύης»για τις σχολικές εξετάσεις, με συλλογή ειδών ανάγκης για τους πρόσφυγες, δίνοντας άφεση αμαρτιών στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και το αστικό κράτος για την πολιτική που προωθούν, απαλλάσσοντάς τους από τις ευθύνες τους.

 

Δέκα λύκοι και ένα πρόβατο δεν μπορούν να αποφασίσουν τι θα φάνε αύριο!

Ή αλλιώς τι σημαίνει ο θεσμός της συνδιοίκησης…

 

Το καλοκαίρι της περασμένης χρονιάς ψηφίστηκε ο νόμος Γαβρόγλου για την εκπαίδευση, συνεχίζοντας την επίθεση του συστήματος στα φοιτητικά δικαιώματα. Μια επίθεση που τα τελευταία χρόνια όλο και οξύνεται και με κάθε νέο νόμο δυσχεραίνει ολοένα και παραπάνω τους όρους σπουδών μας. Θα θέλαμε να σταθούμε σε ένα συγκεκριμένο μέτρο του νόμου που κάνει κάποιους να τον χαρακτηρίζουν «προοδευτικό», δηλαδή στην επαναφορά του θεσμού της συνδιοίκησης. Στη συμμετοχή των φοιτητών στα όργανα διοίκησης του Πανεπιστημίου (πρυτανικά συμβούλια, τμήματα καθηγητών, σύγκλητο).

Η συνδιοίκηση δεν είναι κάτι το καινούριο. Στην Ελλάδα πρωτοεμφανίστηκε την δεκαετία του ΄80 επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, σε μια περίοδο που το φοιτητικό κίνημα ήταν στο προσκήνιο, αντιστεκόταν και διεκδικούσε. Σκοπός της ήταν και παραμένει να εγκλωβίσει τους φοιτητές σε λογικές διαχείρισης και συνενοχής στο οργανωμένο έγκλημα εναντίον των δικαιωμάτων τους. Nα τους απομακρύνει από τα συλλογικά τους όργανα, μέσα από τα οποία παίρνουν τις αποφάσεις τους, αγωνίζονται, παίρνουν τη ζωή τους στα χέρια τους, τους φοιτητικούς συλλόγους. Ποτέ δεν ήταν αίτημα των φοιτητών η θεσμοθέτηση της συνδιοίκησης γιατί πολύ απλά ποτέ δεν την χρειάστηκαν.

Η φετινή Πρωτομαγιά βρίσκει τους λαούς και τη νεολαία αντιμέτωπους με τεράστιες και επικίνδυνες προκλήσεις. Ο πρόσφατος βομβαρδισμός της Συρίας από ΗΠΑ-Γαλλία-Βρετανία, η όλο και μεγαλύτερη όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών (κατά βάση ΗΠΑ-Ρωσίας) συνεχίζουν το αιματοκύλισμα του συριακού λαού και μεγαλώνουν τους κινδύνους για μια γενικευμένη ανάφλεξη στην περιοχή. Από την άλλη, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ παραχωρεί κάθε είδους διευκολύνσεις στους φονιάδες των λαών μετατρέποντας τη χώρα σε αμερικανονατοϊκό ορμητήριο. Πρόκειται για μια πολιτική που αυξάνει συνολικά τους κινδύνους για τον λαό μας.

Την ίδια στιγμή, η επίθεση που εξαπολύουν ξένο και ντόπιο κεφάλαιο στον λαό και τη νεολαία «σπάει κόκαλα». Οι πετσοκομμένοι μισθοί και οι συντάξεις, η κατάργηση του 8ωρου, το τσάκισμα των συλλογικών συμβάσεων, οι άθλιες συνθήκες εργασίας, το χτύπημα στον συνδικαλισμό δείχνουν την προσπάθεια του κεφαλαίου να πάρει πίσω όλα εκείνα τα δικαιώματα που δε χαρίστηκαν αλλά κατακτήθηκαν με το αίμα των εργατών. Παρά τα παραμύθια της κυβέρνησης περί «εξόδου από την επιτροπεία», βρίσκονται στο τραπέζι προς υλοποίηση τα 88 προαπαιτούμενα της 4ης αξιολόγησης, το νέο πετσόκομμα των συντάξεων και το αφορολόγητο.

Τον τελευταίο χρόνο, η επίθεση στα φοιτητικά δικαιώματα έχει ενταθεί και η απάντησή μας δυστυχώς είναι αναντίστοιχη. Μέσω του νόμου Γαβρόγλου, η κυβέρνηση προχωράει στην εφαρμογή όλων των αντιδραστικών μέτρων που βρίσκονται στις κατευθύνσεις της Μπολόνια και του νόμου-πλαίσιο, ορθώνοντας ταξικούς φραγμούς και εντατικοποιώντας τις σπουδές μας.Σε αυτό το πλαίσιο έρχονται οι φοιτητικές εκλογές, που είναι μια πολιτική διαδικασία του συλλόγου, στην οποία καλείσαι να στηρίξεις μια πολιτική κατεύθυνση μέσα στον σύλλογο. Τι σημαίνει, λοιπόν, ψηφίζω Αγωνιστικές Κινήσεις και γιατί αυτή η άποψη αξίζει στήριξη και ενίσχυση μέσα στον σύλλογο;

 

16 Μαΐου,Φοιτητικές Εκλογές:

Στηρίζουμε – Ψηφίζουμε

Αγωνιστικές Κινήσεις ΑΕΙ-ΤΕΙ

Η πραγματικότητα που διαμορφώνεται δεν μπορεί να κρυφτεί:

Η ματωμένη Συρία βομβαρδίζεται ξανά. Άλλο ένα τραγικό επεισόδιο του μακρόχρονου πολέμου που φανερώνει ότιγενικότερα οι ανταγωνισμοί των ιμπεριαλιστών (κατά βάση Η.Π.Α.-Ρωσίας) οξύνονται συνεχώς και εκδηλώνονται με καταστροφή και όλεθρο για τους λαούς σε όλο τον κόσμο. Η ελληνική αστική τάξη -εξαρτημένη «από τη φύση της» από Η.Π.Α. και Ε.Ε.- μπλέκει τη νεολαία και το λαό της χώρας βαθύτερα στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και τους πολεμικούς κινδύνους. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, συνεχίζοντας το έργο των προηγούμενων, έχει παραχωρήσει ακόμη περισσότερες βάσεις και διευκολύνσεις στο ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ, αποβλέποντας σε οφέλη για το ελληνικό κεφάλαιο. Είναι όμως καθαρό ότι για τον λαό και τη νεολαία, η εξάρτηση και οι ενδοϊμπεριαλιστικοίανταγωνισμοί σημαίνουν μόνο κινδύνους και απειλή για μας και για τους γειτονικούς λαούς. Ιδιαίτερα εφόσον η περιοχή μας, των Βαλκανίων και της Μεσογείου, ανήκει σε μια εύφλεκτη ζώνη που ο αμερικάνικος με τον ρώσικο ιμπεριαλισμό αναμετριούνται συνεχώς για την επιρροή τους. Εξάλλου, σε αυτό το πλαίσιο είναι που άνοιξε το ζήτημα της πΓΔΜ και της προοπτικής εισόδου στο ΝΑΤΟ. Αλλά και οι αντιδραστικές αντιπαραθέσεις μεταξύ ελληνικής και τουρκικής αστικής τάξης γίνονται στο έδαφος αυτής της γενικότερης αστάθειας στην περιοχή και τον τυχοδιωκτικό, εξαρτημένο χαρακτήρα τους. Παρά τους εθνικισμούς που προσπαθούν οι ιμπεριαλιστές και οι εξαρτημένες αστικές τάξεις στην περιοχή να καλλιεργήσουν και να συντηρήσουν, οι λαοί δεν έχουν κάτι να χωρίσουν. Για τη νεολαία, η διέξοδος βρίσκεται στη συμβολή για την οικοδόμηση του Μετώπου Πάλης των λαών ενάντια στον πόλεμο, τον ιμπεριαλισμό, τους εθνικισμούς.

Όσον αφορά τα πρόσφατα γεγονότα με τον βομβαρδισμό της Συρίας από Η.Π.Α., Αγγλία, Γαλλία και την όξυνση της αντιπαράθεσης Η.Π.Α. Ρωσίας κρίναμε ότι υπήρχε ανάγκη ο σύλλογος να τοποθετηθεί, να υπάρξει συζήτηση πάνω στις εξελίξεις και πολιτικοποίηση προς μια αντιπολεμική κατεύθυνση, ειδικά από τη στιγμή που η χώρα μας συμμετέχει στους βομβαρδισμούς. Γι’ αυτό  και με δικιά μας πρωτοβουλία ορίστηκε συνέλευση του Ενιαίου Συλλόγου την Παρασκευή 20/4.

Την ημέρα της συνέλευσης, ωστόσο, βρεθήκαμε μπροστά σε μια κατάσταση που έλεγε ότι η απαρτία δεν είχε συμπληρωθεί, αφού το αμφιθέατρο εκτός από τις οργανωμένες δυνάμεις είχε ελάχιστο κόσμο. Από την μία, ως δύναμη αναγνωρίζαμε την αναγκαιότητα να βγει ο φοιτητικός σύλλογος στο δρόμο με αντιπολεμικό πρόταγμα, καταδικάζοντας τον πόλεμο στη Συρία. Από την άλλη, η απουσία κόσμου έδειχνε προβληματικές στο κατά πόσο ο ίδιος ο φοιτητόκοσμος έβλεπε μια τέτοια αναγκαιότητα.

 

Τη Δευτέρα 23/4, στο Φυσικό του ΑΠΘ, πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία των Αγωνιστικών Κινήσεων ένα ευρύ κάλεσμα δυνάμεων και ανένταχτων αγωνιστών σε σύσκεψη για τη διοργάνωση φοιτητικής αντιιμπεριαλιστικής-αντιπολεμικής κινητοποίησης με αιχμή την καταγγελία της πρόσφατης επέμβασης στη Συρία. Στη σύσκεψη συμμετείχαν δεκάδες αγωνιστές, κατά πλειοψηφία οι πολιτικές δυνάμεις της αριστεράς που παρεμβαίνουν στο ΑΠΘ: Αγωνιστικές Κινήσεις, ΑΡΔΙΝ, ΑΡΑΝ, ΑΡΑΣ, ΑΡΕΝ, ΑΡΙΣ,νΚΑ, Πορεία (πλην ΣΣΠ και ΚΝΕ).

Ήταν μέσα σε κάθε πρόβλεψη η αναθέρμανση του απεργιακού μετώπου στη Γαλλία. Το ζήτημα του πακέτου των αντεργατικών μεταρρυθμίσεων, που ήδη μετράει δύο χρόνια αντιπαραθέσεων μεταξύ κεφαλαίου και λαού, συνεχίζει να προκαλεί πονοκεφάλους στον πρόεδρο Μακρόν. Ο οποίος θα ήλπιζε -καθώς «ηγείται» σταυροφορίας στη Μέση Ανατολή- να έχει τουλάχιστον κλεισμένο το εσωτερικό μέτωπο. Αντ’ αυτού, πλάι στο φοιτητικό κίνημα, το οποίο όπως αναφέραμε στο προηγούμενο άρθρο της «Π.Σ.» βρίσκεται επίσης σε φάση ανασυγκρότησης, μια σειρά εργατικά μέτωπα ξεφυτρώνουν και πάλι.

Η ψήφιση του πακέτου των μέτρων το Σεπτέμβρη είχε συνοδευτεί με μιας «μέτριας εμβέλειας» αντίδραση από την πλευρά του λαϊκού κινήματος. Οι κινητοποιήσεις ήταν αποσπασματικές, η τακτική των επίσημων συνδικάτων διασπαστική και ο ρόλος του ρεφορμισμού εκτονωτικός. Έκτοτε, μόνο σκόρπιες ειδήσεις έφταναν για μικρής κλίμακας κινητοποιήσεις απέναντι στα νέα μέτρα. Κανείς δεν εξεπλάγη, και ειδικά στα αστικά επιτελεία, όταν είδε το φετινό Μάρτη τον γνωστό εφιάλτη να επαναλαμβάνεται. Με θαυμαστή αντοχή και επιμονή, χωρίς να μπορούν να συνολικοποιηθούν άμεσα, ουσιαστικά ακαθοδήγητες, μια σειρά εστίες πάλης σιγοκαίνε.

Το φούντωμα του γαλλικού φοιτητικού κινήματος

Τις τελευταίες εβδομάδες οι φοιτητές στη Γαλλία βρίσκονται σε αναβρασμό. Το γύρο του κόσμου κάνουν ειδήσεις που μιλούν για μαζικότατες γενικές συνελεύσεις στα πανεπιστήμια, καθώς και μαζικές και μαχητικές καταλήψεις, κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις. Η πολύ ελπιδοφόρα αναζωπύρωση του φοιτητικού κινήματος των τελευταίων εβδομάδων οφείλεται στο νομοσχέδιο που εισηγείται ο υπ. Παιδείας Βιντάλ. Ένα νομοσχέδιο που έρχεται να αυξήσει τους ταξικούς φραγμούς στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, καταργώντας το δικαίωμα των φοιτητών να εισαχθούν ελεύθερα στις σχολές της επιλογής τους μετά τις αντίστοιχες πανεθνικές εξετάσεις πρόσβασης, κάνοντας ένα επιπλέον ταξικό ξεσκαρτάρισμα στους επιτυχόντες.

Προς κατάργηση επίσης είναι και η δυνατότητα επανεξέτασης των φοιτητών σε περίπτωση που έχουν κοπεί καθώς και η θεσμοθέτηση συνεχών και παρατεταμένων εξεταστικών ελέγχων του «ακαδημαϊκού προφίλ του φοιτητή». Ταυτόχρονα, προωθείται η μείωση εισακτέων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, ειδικά σε σχολές όπως ιατρική-νομική-ψυχολογία, όπως επίσης και συγχωνεύσεις και κλεισίματα τμημάτων, κι ας νομίζουν κάποιοι ότι οι συγχωνεύσεις και οι ταξικοί φραγμοί είναι μόνο ελληνική πρωτοτυπία.

Page 13 of 43