Σχόλιο για τις Γενικές Συνελεύσεις της εβδομάδας

Όπως σε όλο τον κόσμο το μέλλον μας κερδίζεται με αγώνα, όχι με  υποταγή.

Αυτή την εβδομάδα πραγματοποιήθηκαν σε πολλούς φοιτητικούς συλλόγους στην Αθήνα Γενικές Συνελεύσεις ενόψει της επετείου για τα 53 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Οι διαδικασίες αυτές, με βάση και τις εξεγέρσεις της νεολαίας σε όλο τον κόσμο, θα μπορούσαν να είναι ουσιαστικές συλλογικές διαδικασίες, με συζήτηση, αντιπαράθεση απόψεων, αναζήτηση μιας διαφορετικής προοπτικής με βάση και τα ζητήματα που άνοιξε ο Νοέμβρης του ΄73 που παραμένουν επίκαιρα. Που θα αποφάσιζαν πως πρέπει να κινηθούμε στο τριήμερο του Πολυτεχνείου (με βάση και τις δηλώσεις του Πρύτανη του ΕΜΠ για «αναθεώρηση» του εορτασμού) αλλά και πως θα οργανωθεί η πάλη των φοιτητών μέσα από τους φοιτητικούς συλλόγους την επόμενη μέρα, για να διεκδικήσουμε σπουδές, δουλεία, ζωή με δικαιώματα, να ανατρέψουμε τις διαγραφές, να διεκδικήσουμε  ένα διαφορετικό μέλλον από αυτό της φτώχειας και του πολέμου.

Αυτό που είδαμε βέβαια στις περισσότερες  συνελεύσεις, ελάχιστη έως καμία σχέση έχει με αυτή την αναζήτηση. Παρακολουθήσαμε διαδικασίες, πλήρως εκφυλισμένες, με απειλές και τραμπουκισμούς. Με αφορμή το νέο επεισόδιο στην αντιπαράθεση τους με κομμάτια του α/α χώρου, την προφανώς καταδικασταία δολοφονική επίθεση ομάδων στη ΦΜΣ του ΕΚΠΑ οι δυνάμεις των ΕΑΑΚ επιδόθηκαν σε ένα γύρο απειλών.

Σε σχολές όπως η Αρχιτεκτονική του ΕΜΠ πριν τη συνέλευση του συλλόγου μέλη των ΕΑΑΚ απειλούσαν κόσμο πως αν ψηφίσει άλλο πλάισιο «θα τον θυμούνται» ή ότι «ξέρουν που μένει». Στις συνελεύσεις των περισσότερων συλλόγων έρχονταν δεκάδες μέλη των ΕΑΑΚ με πλήρη εξοπλισμό (δήθεν περιφρούρηση) και μέσα στις διαδικασίες των συνελεύσεων έβριζαν, φώναζαν απειλούσαν, κατηγορούσαν αγωνιστές και δυνάμεις (μέσα σε αυτές και οι Αγωνιστικές Κινήσεις) ως προβοκάτορες, απειλώντας πως «θα μας δείξουν (;) στο πολυτεχνείο»

Στο Πάντειο έφτασαν στο σημείο να προσπαθούν να εμποδίσουν δυνάμεις του συλλόγου να τοποθετηθούν στη συνέλευση. Στο Φυσικό την ώρα την καταμέτρησης τραμπουκίζανε κόσμο που πήγαινε  να ψηφίσει πλαίσιο άλλης δύναμης, ακόμα και ανένταχτους φοιτητές που κατήγγειλαν τις πρακτικές τους. Είδαμε διαδικασίες στις οποίες όλες οι δυνάμεις διέκοπταν διαρκώς τις τοποθετήσεις με συνθήματα και βρισιές. Διαδικασίες που επιδιώχθηκε από  δυνάμεις να τελειώνουν στα γρήγορα για να μη γίνει ουσιαστική συζήτηση και απλά να μπεί… η σφραγίδα και προσπάθειες σε συλλόγους (πχ στη Νομική) να πάρει απόφαση ο σύλλογος χωρίς να υπάρχει απαρτία. Συνελεύσεις στις οποίες δυνάμεις- κυρίως η ΠΚΣ-ΚΝΕ - αποχωρούσε όταν δεν της… άρεσε το επερχόμενο αποτέλεσμα (πχ ΠΑΠΕΙ). Στη συνέλευση του ΦΣ Φιλοσοφικής η ΚΝΕ που έχει αυτοδυναμία στο ΔΣ δεν αναγνώρισε την απόφαση της συνέλευσης και σφράγισε το δικό της πλαίσιο!

Αυτές οι πρακτικές δεν έχουν σχέση με το φοιτητικό κίνημα. Είναι απόρροια της ήττας και της υποταγής που καταλήγει να αντιγράφει πρακτικές που πιο πολύ φέρνουν σε οπαδισμό παρά σε πολιτικές διαδικασίες. Για εμάς οι Γενικές Συνελεύσεις δεν είναι τσίρκα που κάθε δύναμη κάνει το… «κομμάτι» της και προσπαθεί να κερδίσει τις εντυπώσεις. Οι γενικές συνελεύσεις είναι διαδικασίες πολιτικοποίησης, συζήτησης και αντιπαράθεσης. Διαδικασίες που πρέπει να κάνουν κάθε άτομο (οργανωμένο ή ανένταχτό) να νιώθει άνετα να τοποθετείται με την άποψη του και να συμβάλει στην απόφαση του συλλόγου του. Οι γενικές συνελεύσεις πρέπει να είναι δημοκρατικές διαδικασίες, που σκοπό έχουν να χαράξουν τη γραμμή του συλλόγου για τους αγώνες που έρχονται και τις μάχες που πρέπει να δώσει και όχι πεδία οργανωτικής αντιπαράθεσης έκφρασης μικροηγεμονισμών του ρεφορμισμού.

Έχουμε μπεί σε μια φάση οπού οι λαοί σε όλον τον κόσμο, και στη χώρα μας, ασφυκτιούν. Δεν αντέχουν το μέλλον της φτώχειας, του πολέμου και της περιστολής δικαιωμάτων που τάζει το σύστημα. Σε πολλές χώρες έχουν ήδη βγεί στο δρόμο κατά εκατοντάδες χιλιάδες. Στα συνθήματα των νέων σε όλο τον κόσμο  βλέπουμε να αμφισβητούν αυτό που τους τάζουν και να αναζητούν τη δικιά τους προοπτική, έξω από τις επιταγές του συστήματος. Σε αυτή την προοπτική βρίσκεται και το μέλλον το δικό μας. Αυτό άνοιξε και η εξέγερση του Νοέμβρη με τα αιτήματά της για ψωμί – παιδεία – ελευθερία, ανεξαρτησία και λαοκρατία. Το μέλλον μας είναι οι αγώνες για μια καλύτερη ζωή και όχι ο εκφυλισμός και η υποταγή.

Καλούμε κάθε φοιτητή και φοιτήτρια, να μη βολευτεί στην ήττα και τον εκφυλισμό των δυνάμεων της υποταγής. Να βγει στο δρόμο, να φωνάξει και να διεκδικήσει. Να παλέψουμε όλοι μαζί για τις συλλογικές διαδικασίες που θέλουμε και μας αξίζουν. Όλοι και όλες στον τριήμερο εορτασμό του Πολυτεχνείου, να σπάσουμε πραγματικά τις απαγορεύσεις του Πρύτανη. Όλοι και όλες στην Αντιιμπεριαλιστική διαδήλωση στις 17 Νοέμβρη.