Οι φοιτητές είμαστε κομμάτι μιας νεολαίας που βάλλεται από παντού, μιας νεολαίας που έρχεται αντιμέτωπη με την ολομέτωπη επίθεση του καπιταλιστικού - ιμπεριαλιστικού συστήματος, που της κλέβουν δικαιώματα και κατακτήσεις δεκαετιών. Η όξυνση αυτής της κατάστασης  θέτει πιο επιτακτικά για το σύστημα να μας επιβάλλει να μάθουμε να ζούμε με το κεφάλι σκυμμένο για να μην αντιδρούμε στο μαύρο μέλλον που μας προετοιμάζουν.

1. Οι κάννες των όπλων τους μας στοχεύουν - Να αναζητήσουμε προοπτική στο αντιπολεμικό κίνημα…

Βασικό χαρακτηριστικό της περιόδου που ζούμε είναι ότι προετοιμάζονται οι όροι για τον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το επερχόμενο μακελειό που προετοιμάζουν δεν είναι κάτι παράδοξο, μιας και πατάει στους όρους λειτουργίας του συστήματος, που το μόνο που μπορεί να προσφέρει στους λαούς, τους εργαζομένους και τη νεολαία είναι φτώχεια, εξαθλίωση και πόλεμοι. Είναι αποτέλεσμα της δομικής και αθεράπευτης κρίσης που περνάει το σύστημα που οξύνει τις αντιθέσεις του σε όλα τα επίπεδα (ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί, ιμπεριαλισμός - λαοί, κεφάλαιο - εργασία).

Η Ουκρανία παραμένει το επίκεντρο των ανταγωνισμών μεταξύ των ιμπεριαλιστών

Ο πόλεμος στην Ουκρανία που μαίνεται εδώ και σχεδόν 4 χρόνια είναι το νούμερο ένα μέτωπο στο οποίο εκφράζονται οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις. Η έμμεση σύγκρουση ανάμεσα στις δύο ιμπεριαλιστικές δυνάμεις ΗΠΑ - Ρωσία καθημερινά γεννούν αποτελέσματα επί του πεδίου της μάχης, που αποδεικνύουν τη φρίκη του πολέμου. Οι νεκροί είναι χιλιάδες και οι εκτοπισμένοι εκατομμύρια, ενώ οι λαοί σε όλο τον πλανήτη σιγά σιγά εξοικειώνονται με την πολεμική απειλή, πόσο μάλλον όταν εμπλέκονται όλο και περισσότερο οι υπόλοιποι ιμπεριαλιστές, περιφερειακές δυνάμεις και εξαρτημένες χώρες.

Στο μέτωπο αυτό δοκιμάζονται νέες τεχνολογίες, τακτικές, αλλά και τα όρια των αντιπάλων. Οι συζητήσεις για τα πυρηνικά πάνε και έρχονται, η χρησιμοποίηση πυραύλων μεσαίου και μεγάλου βεληνεκούς, τα εξοπλιστικά προγράμματα, η στρατιωτικοποίηση των οικονομιών σε συνδυασμό με το γεγονός ότι καμία πλευρά δεν είναι διατεθειμένη να κάνει πίσω από τις κόκκινες γραμμές της -οι ΗΠΑ δεν μπορούν να χάσουν και η Ρωσία να μη νικήσει δείχνουν προς τα που πάει η κατάσταση. Είναι προφανές ότι σε καμία περίπτωση δεν έχουμε να κάνουμε με ένα νέο “ειρηνικό μοίρασμα του κόσμου” ή «νέες Γιάλτες» όπως άστοχα και γελοία έγραφε ο αστικός αλλά και ο ρεφορμιστικός τύπος το προηγούμενο διάστημα, πόσο μάλλον όταν διάφοροι με αφορμή τα drones στην Πολωνία ζήτησαν την ενεργοποίηση άρθρων του ΝΑΤΟ που δυνητικά θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε ευθεία σύγκρουση ΝΑΤΟ - Ρωσίας…

Στη χώρα μας αλλά και συνολικά στον πλανήτη με βάση τον πόλεμο στην Ουκρανία προσπαθούν να προετοιμάσουν τους λαούς και τη νεολαία για την επερχόμενη σφαγή πολιτικά και ιδεολογικά. Και δίνουν έμφαση ειδικά στους νέους, μιας και αυτοί θα σταλούν στις πρώτες γραμμές της μάχης. Οι δηλώσεις “θα ματώσουμε πλάι στο ΝΑΤΟ, είμαστε με τη σωστή πλευρά της ιστορίας, τα σχολεία θα πρέπει να ετοιμάσουν τους μαθητές για πόλεμο”, οι αλλαγές στον ελληνικό στρατό και η λεγόμενη ατζέντα 2030, αλλά και οι όλο και αυξανόμενες πολεμικές δαπάνες επιβεβαιώνουν αυτή την κατάσταση.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία παραμένει άδικος και αντιδραστικός και από τις δύο πλευρές. Τέτοιο είναι το βάθος της έντασης του μετώπου που τροφοδοτεί μια σειρά από εξελίξεις στον κόσμο (Μέση Ανατολή, Ειρηνικός, Λατινική Αμερική) φέρνοντας πιο κοντά την παγκόσμια σφαγή.

Το Ισραήλ συνεχίζει τη γενοκτονία σε βάρος του παλαιστινιακού λαού

Το φασιστικό σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ με την πλήρη στήριξη των ιμπεριαλιστών συνεχίζει τη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού. Αμερικάνοι και Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές στηρίζουν στρατιωτικά και πολιτικά το κράτος δολοφόνο και δίνουν το πράσινο φως για να συνεχίσουν δολοφονίες αμάχων και παιδιών, να επιτείνουν τον λιμό και να ισοπεδώσουν τη Γάζα. Οι εικόνες φρίκης που κυκλοφορούν είναι εικόνες από το μέλλον που μας ετοιμάζουν.

Η ιστορία έχει αποδείξει ότι οι λαοί της Μέσης Ανατολής δεν μπορούν να ζήσουν ειρηνικά όσο υπάρχει στην περιοχή το κράτος του Ισραήλ που φυτεύτηκε από τους ιμπεριαλιστές. Η κατεύθυνση για “ΕΝΙΑΙΟ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΟΡΔΑΝΗ ΠΟΤΑΜΟ ΩΣ ΤΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ ΘΑΛΑΣΣΑ” είναι η μοναδική κατεύθυνση που δεν αναγνωρίζει το κράτος δολοφόνο, που μπορεί να αναδείξει ποιο είναι το δίκιο των λαών.

Ο λαός της Παλαιστίνης και η ηρωική του αντίσταση φωτίζει και δίνει ελπίδα στους λαούς όλου του πλανήτη. Ακόμα και στο προχώρημα της τελικής λύσης ο παλαιστινιακός λαός δηλώνει με λόγια και με πράξεις ότι δεν πρόκειται να φύγει από τον τόπο του. Να βγάλουμε μπροστά το «Νίκη στην Παλαιστινιακή Αντίσταση». Έχουμε χρέος να δείξουμε την αλληλεγγύη μας στον παλαιστινιακό λαό και ο μοναδικός τρόπος να γίνει αυτό είναι να οικοδομήσουμε αντιπολεμικό αντιιμπεριαλιστικό κίνημα στη χώρα μας. Κόντρα στις απόψεις που βλέπουν ουσιαστικές λύσεις στον εικονικό συνδικαλισμό και σε ακτιβισμούς, αυταπάτες ότι “καλές κυβερνήσεις” ή “καλοί ιμπεριαλιστές” ή ακόμα και ο ΟΗΕ θα δώσουν λύσεις. Γιατί στην πραγματικότητα αυτές οι απόψεις υποτιμούν τη δύναμη της παλαιστινιακής αντίστασης, υποτιμούν τη δύναμη των λαών.

Να βάλουμε στις σχολές το αντιπολεμικό - αντιιμπεριαλιστικό μας στίγμα

Έχουμε λοιπόν με βάση τα παραπάνω να θέσουμε την αντιπολεμική αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση στις σχολές μας με παρεμβάσεις και πρωτοβουλίες. Να προβάλουμε την προοπτική της πάλης των φοιτητών στο πλάι του λαού και των εργαζομένων ενάντια στον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό. Να ανοίξουμε ιδεολογικό μέτωπο ΕΝΑΝΤΙΑ στις αντιλήψεις:

• ότι οι λαοί έχουν ανάγκη από προστάτες
• ότι αναζητούμε καλούς ή λιγότερο κακούς ιμπεριαλιστές
• που υποβαθμίζουν τον πολεμικό κίνδυνο
• που αναζητούν θεσμούς και διεθνείς οργανισμούς που θα λύσουν τα προβλήματα (ΟΗΕ, ΕΕ, ευρωπαϊκά/διεθνή δικαστήρια…)
• που παραγνωρίζουν/αντιπαρατίθενται με τον παράγοντα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης της χώρας από ΗΠΑ-ΕΕ

Οι φοιτητές παραδοσιακά στη χώρα μας συμμετείχαν ενεργά στο αντιπολεμικό κίνημα. Οι σχολές και οι Γενικές Συνελεύσεις πρέπει να ξαναγίνουν χώρος εναντίωσης στον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό. Το φοιτητικό κίνημα στο πλάι του εργατικού λαϊκού κινήματος μπορεί και πρέπει να μπει φραγμός στα πολεμικά τους σχέδια.

2. Η επίθεση σε βάρος μας είναι ολομέτωπη…

Το ντόπιο πολιτικό σύστημα βρίσκεται και αυτό σε κρίση. Με τον δεύτερο (αστική αντιπολίτευση), αλλά και τον πρώτο πυλώνα (κυβέρνηση) να αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα, η ένταση της επίθεσης είναι μονόδρομος. Προσπαθούν να τσακίσουν ό,τι έχει απομείνει από τις κατακτήσεις του λαού και της νεολαίας. Χτυπάνε το δικαίωμα στις σπουδές με τους νόμους Ζαχαράκη, Πιερρακάκη, Κεραμέως. Χτυπάνε το δικαίωμα στη δουλειά με το νέο νομοσχέδιο για τα εργασιακά, που θα φέρει ακόμα χειρότερους όρους στην εργασιακή ζούγκλα στην οποία μας προορίζουν. Φέρνουν αξιολόγηση στο δημόσιο για να πειθαρχήσουν και να τρομοκρατήσουν τους εργαζομένους. Κάνουν όλο και πιο δύσκολη την πρόσβαση στην περίθαλψη. Μας φέρνουν αντιμέτωπους με την πολιτική της ακρίβειας. Μας φορτώνουν στις πλάτες τα βάρη μιας κρίσης που αυτοί γέννησαν.

…και η προοπτική μας στους μαζικούς και οργανωμένους αγώνες

Οι κινητοποιήσεις της προηγούμενης χρονιάς με αφορμή το έγκλημα στα Τέμπη, αλλά και η ιστορική απεργία της 28ης Φλεβάρη φανέρωσαν τα εξής:

• υπάρχει ρήγμα στις συνειδήσεις λαού και νεολαίας, το οποίο παραμένει ενεργό
• το σύστημα μόνο επίθεση έχει να “τάξει”
• οι φοιτητές, οι μαθητές και οι νέοι αναζητούν απαντήσεις
• οι δυνάμεις της ρεφορμιστικής αριστεράς συνεχίζουν να αναπαράγουν ρεφορμιστικές αυταπάτες (αστική δικαιοσύνη, εναλλακτικές κυβερνήσεις, ρόλος κράτους κτλ.)

Έχοντας αυτά σαν δεδομένα, παράλληλα με το ότι η συνολικότερη οργή και αγανάκτηση που έβγαλαν τον κόσμο στους δρόμους συνεχίζουν να υπάρχουν, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι ο φοιτητόκοσμος δε θα μείνει με τα χέρια σταυρωμένα και ότι εμείς πρέπει και μπορούμε να συμβάλλουμε στην εκδήλωση και την οργάνωση των αντιστάσεών του. Εκεί, εμείς θα πρέπει να θέσουμε την ανάγκη της συλλογικής και οργανωμένης πάλης, να τον στρέψουμε στα συλλογικά όργανα και τις διαδικασίες του, να κατευθύνουμε την οργή του απέναντι στον πραγματικό υπεύθυνο για την κατάσταση που αντιμετωπίζει - το σύστημα της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης. Και σε αυτόν τον δρόμο θα πρέπει να προσπεράσουμε τα εμπόδια που θα μας ορθώνουν συστημικές και ρεφορμιστικές δυνάμεις.

3. Η επίθεση στην εκπαίδευση αποτελεί ένα από τα κεντρικά μέτωπα που έχει ανοίξει το σύστημα.

Το έδαφος που στρώνει ο νόμος Κεραμέως

Οι διαγραφές, ο μεγαλύτερος δηλαδή ταξικός φραγμός και χρόνια επιδίωξη του συστήματος, που προετοιμάζονται για Νοέμβρη, δεν υπαγορεύονται από τον πρόσφατα ψηφισμένο νόμο Ζαχαράκη- που στην ουσία εξειδικεύει τον τρόπο εφαρμογής του μέτρου- αλλά από τον νόμο Κεραμέως. Ο νόμος αυτός που περιλαμβάνει μία σειρά διατάξεις πέραν τον διαγραφών, και διαμορφώνει τους όρους υπό τους οποίους θα έρθουν να διεξαχθούν οι πρώτες διαγραφές. Όπως περιγράψαμε στο σημείωμα του Γραφείου των Αγωνιστικών Κινήσεων για το ζήτημα των διαγραφών τον Γενάρη του 2025:

«Το Υπουργείο Παιδείας και η κυβέρνηση έχει διαμηνύσει με κάθε επισημότητα ότι θα προχωρήσει στην εφαρμογή της διάταξης που προβλέπει τις διαγραφές φοιτητών που βρίσκεται στον νόμο Κεραμέως – Χρυσοχοΐδη…Σύμφωνα με στοιχεία του ΕΘΑΑΕ ο συνολικός αριθμός των φοιτητών και φοιτητριών που ήταν εγγεγραμμένοι στα 23 πανεπιστήμια της χώρας στις 31 Αυγούστου 2023 ανέρχεται σε 695.678. Εξ αυτών, οι «αιώνιοι» φοιτητές που έχουν υπερβεί το ανώτατο όριο σπουδών (ν+2, ν+3), είναι 333.741, δηλαδή ποσοστό 47,97%...Το χρονοδιάγραμμα που προβλέπεται από το Υπουργείο μιλά για εφαρμογή της διάταξης μετά την εξεταστική του Σεπτεμβρίου του 2025^[1].»

Οι όροι που θα διαμορφώσει η εφαρμογή του νόμου Κεραμέως που επίσης περιγράφονται στο σημείωμα, συνοψίζονται ως εξής:

Η εδραίωση ενός πανεπιστημίου όπου το όριο του ν+2 θα σημαίνει διαγραφή των φοιτητών θα φέρει άνευ προηγουμένου αλλαγές στα πανεπιστήμια και στους φοιτητές:

• Θα οξύνει την εντατικοποίηση των ρυθμών σπουδών… Η φοιτητική καθημερινότητα θα χαρακτηρίζεται αποκλειστικά με την «ακαδημαϊκή» πλευρά και η συμμετοχή στους φοιτητικού συλλόγους, στο κίνημα…μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την ολοκλήρωση των σπουδών. Μια κατάσταση η οποία θα είναι ακόμα πιο έντονη για τους φοιτητές από τις πιο λαϊκές οικογένειες οξύνοντας τους ταξικούς φραγμούς.
• Οι διαγραφές δεν γίνονται γιατί οι «φοιτητές κοστίζουν» αλλά γιατί «οι νόμοι υπάρχουν για να εφαρμόζονται». Έτσι το σύστημα εντείνει την ιδεολογική παρέμβαση θέλοντας να «θυμίσει» ότι το πανεπιστήμιο έρχεται να ετοιμάσει τους φοιτητές για τους μελλοντικούς ευέλικτούς και πειθήνιους εργαζόμενους.
• Ή αύξηση της εντατικοποίησης με βάση τις διαγραφές αποτελεί ευθύ χτύπημα στον φοιτητικό συνδικαλισμό και τους Φοιτητικούς Συλλόγους…Ταυτόχρονα, η εδραίωση των διαγραφών ως διαδικασία στα πανεπιστήμια ανοίγει τον δρόμο για την χρησιμοποίηση τους ως πειθαρχικές ποινές. Έτσι πέρα από την τρομοκρατία και την πειθάρχηση οι διαγραφές θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν από το σύστημα ως άμεσο μέτρο καταστολής των φοιτητών που αγωνίζονται!
• Τέλος, αποτελεί ένα ακόμα μήνυμα προς την νεολαία ότι τα πανεπιστήμια είναι για «λίγους και εκλεκτούς». Η Τράπεζα Θεμάτων, η ΕΒΕ, η προετοιμασία για το Εθνικό Απολυτήριο αλλά και το μέτρο των διαγραφών θα αποτελέσουν αποθαρρυντικό παράγοντα για μεγάλο κομμάτι των μαθητών που σκόπευαν να παλέψουν για την εισαγωγή τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Συμπέρασμα πρώτο: αν ανοίξει η φάμπρικα των διαγραφών, δεν θα περιοριστεί στο ν+2, αλλά θα επεκταθεί σε πολλά επίπεδα αγγίζοντας όλα τα έτη των σχολών. Φοιτητές θα διαγράφονται για πολλούς και διάφορους λόγους, είτε πειθαρχικούς, είτε ακαδημαϊκούς. Να σημειωθεί ότι ο Νόμος Κεραμέως θέτει ως νοητό όριο τις 3 αποτυχίες σε ένα μάθημα (βλ. Άρθρο 65 Αξιολόγηση φοιτητών – Εξετάσεις). H οριστική διαγραφή μετά από τρεις (3) αποτυχίες σε ένα μάθημα ισχύει σε πολλά πανεπιστήμια του εξωτερικού και είναι ο απώτερος στόχος αυτών των διατάξεων.

Συμπέρασμα δεύτερο: οι διαγραφές δεν είναι «μία διάταξη». Ολόκληρος ο Νόμος Κεραμέως αποτελεί μία αλυσίδα από αντιλαϊκές – αντιφοιτητικές διατάξεις που συνδέονται μεταξύ τους σε ένα ενιαίο οικοδόμημα. Αυτό θέτει το καθήκον της συνολικής ανατροπής του.

Είναι προφανές ότι η ανάγκη να συνεχιστεί ο αγώνας για την ανατροπή του νόμου Κεραμέως παραμένει και μεγαλώνει όσο οι διαγραφές πλησιάζουν και εξειδικεύονται από τους επόμενους νόμους.

Η εξειδίκευση των διαγραφών και η εφαρμογή τους μέσω «βούρδουλα»  του νόμου Ζαχαράκη

Ο νόμος που ψηφίστηκε στις 30 Ιουλίου με τις σχολές κλειστές, δεν φέρνει μόνο την εξειδίκευση των διατάξεων για τις διαγραφές αλλά και τα νέα «σχέδια ασφαλείας». Δεν φέρνει επίσης ΤΥΧΑΙΑ αυτά τα δύο μαζί, αλλά με στόχο τη δημιουργία του ασφυκτικού αυτού πλαισίου που χρειάζεται στην παρούσα φάση η κυβέρνηση για να εξαπολύσει την επίθεση της στα πανεπιστήμια. Φέρνει λοιπόν τον τρόμο για να διατηρήσει τους φοιτητές στο περιθώριο, όσο τους πετάει βίαια από την τριτοβάθμια και ταυτόχρονα παρεμβαίνει ιδεολογικά γαλουχώντας τους μελλοντικούς εργαζόμενους που θα είναι … συνηθισμένοι στα πειθαρχικά (μην ξεχνάμε τις χιλιάδες πειθαρχικές διώξεις που κουβαλάνε εκπαιδευτικοί αλλά και άλλοι εργαζόμενοι αλλά και το νέο αισχρό πειθαρχικό πλαίσιο που ψηφίστηκε τον Σεπτέμβρη για τους δημοσίους υπαλλήλους).

Επιγραμματικά ο νέος αυτός νόμος φέρνει με πρόσχημα την ασφάλεια:

• Υποχρεωτική επίδειξη πάσο για την είσοδο στο Πανεπιστήμιο
• Ψηφιακό σύστημα ελεγχόμενης πρόσβασης και εγκατάσταση μέσων παρακολούθησης . Όποιος δεν δικαιούται να εισέλθει τιμωρείται με ποινή φυλάκισης 6 μήνες ή χρηματική ποινή- η είσοδος απαγορεύεται και σε κατηγορούμενους για «επεισόδια», μία διάταξη που μπορεί να ερμηνευτεί με κάθε δυνατό τρόπο
• Πειθαρχικές ποινές. Για τους φοιτητές επίπληξη και απαγόρευση συμμετοχής στις εξετάσεις έως και αναστολή φοιτητικής ιδιότητας για 2 χρόνια ή οριστική διαγραφή. Κυρώσεις για τις διοικήσεις που δεν συμμορφώνονται
• Τροποποίηση του άρθρο 168 του ποινικού κώδικα. «Με τις ποινές της παρ. 4^[2] τιμωρείται όποιος εισέρχεται σε χώρο πρωτοβάθμιας ή δευτεροβάθμιας ή τριτοβάθμιας (προσθήκη) εκπαίδευσης και με οποιονδήποτε τρόπο, ιδίως με φωνασκίες, θόρυβο, ύβρεις ή απειλές κατά του εκπαιδευτικού προσωπικού, εργαζομένων, υπαλλήλων , μαθητών ή φοιτητών (προσθήκη) διαταράσσει τη λειτουργία του.» Με το ίδιο άρθρο, κατηγορούνται εκπαιδευτικοί και υγειονομικοί για παραστάσεις διαμαρτυρίας σε σχολεία και νοσοκομεία και τιμωρούνται με πειθαρχικά και απολύσεις!
• Αναστολή φοιτητικής ιδιότητας σε περιπτώσεις παραβατικότητας και οριστική διαγραφή σε φοιτητές με καταδίκη για κακούργημα
• Ενιαίο πειθαρχικό συμβούλιο ανά ΑΕΙ με συμμετοχή και ενός εκπροσώπου φοιτητών (ήδη κάποια ιδρύματα έχουν ανακοινώσει εκλογές για την ανάδειξή του!)
• Ιδιαίτερα για τις διαγραφές περιλαμβάνει τις εξής διατάξεις:
• Διαγραφή όσων ξεπερνούν τα ν+ν/2 μετά τα αποτελέσματα της εξεταστικής του Σεπτέμβρη
• Παράταση 2 εξαμήνων για όσους έχουν συμπληρώσει το 75% των ECTs και έχουν συμμετάσχει επιτυχώς σε τουλάχιστον δύο ακαδημαϊκές δοκιμασίες τα τελευταία δύο χρόνια
• Μερική φοίτηση για αποδεδειγμένα εργαζόμενους ή χρονίως πάσχοντες
• Δυνατότητα διακοπής φοίτησης έως 2 έτη κατά τα οποία δεν υφίσταται η φοιτητική ιδιότητα

Η από κοινού κατάθεση του χρονοδιαγράμματος της εφαρμογής των διαγραφών και των σχεδίων ασφαλείας δεν είναι καθόλου τυχαία. Η τρομοκρατία και η καταστολή πάνε χέρι-χέρι με το προχώρημα της επίθεσης που προμηνύεται σφοδρή ΚΑΙ στον χώρο της εκπαίδευσης.

Η νέα ακαδημαϊκή χρονιά φέρνει και την ίδρυση των πρώτων ιδιωτικών πανεπιστημίων

Εφαρμογή του νόμου Πιερρακάκη και μία ακόμα υπενθύμιση πως οι νόμοι δεν μένουν στα χαρτιά. Με την ίδρυση των 4 πρώτων ΑΕΙ αναβιώνει η συζήτηση που άνοιξε στα αμφιθέατρα πέρσι και έκλεισε βίαια με την σφραγίδα του ρεφορμισμού.  Η αντιπαράθεση που ανοίξαμε στο περσινό φοιτητικό κίνημα και στις συνελεύσεις πρέπει να επανέλθει στον λόγο μας , υπενθυμίζοντας τον ρόλο που έρχονται να παίξουν τα Ιδιωτικά Πανεπιστήμια στην χώρα.

Ιδιωτικοποίηση τριτοβάθμιας εκπαίδευσης ή ενίσχυση ιδιωτικοοικονομικών κριτηρίων και διόρθωση «ανορθογραφιών» των ελληνικών ΑΕΙ;

Παρά το αδιαμφισβήτητο επιχείρημα ότι τα ιδιωτικά ΑΕΙ θα αποτελέσουν ένα πεδίο κερδοφορίας για το κεφάλαιο ,δεν παύει να ισχύει ο ρόλος της εκπαίδευσης ως κομμάτι του εποικοδομήματος και άρα η ανάγκη αυτό να παραμείνει στα χέρια και υπό τον έλεγχο του κράτους. Η ιδεολογική παρέμβαση αλλά και ο κατανεμητικός ρόλος που οφείλει να παίξει η εκπαίδευση στην χώρα, δεν είναι κάτι από το οποίο το αστικό κράτος σκοπεύει να παραιτηθεί. Η αξιοποίηση των ιδιωτικών ΑΕΙ ως πίεση προς τα δημόσια για συμμόρφωση και λειτουργία κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση τους (άρα με βάση τις ιμπεριαλιστικές προδιαγραφές και αιτιάσεις) καθώς και η όξυνση των ταξικών φραγμών με την εισαγωγή περαιτέρω ιδιωτικοοικονομικών κριτηρίων είναι βασικές από τις στοχεύσεις. Η συμμόρφωση λοιπόν των δημοσίων ΑΕΙ και όχι η εξάλειψή τους είναι το ζητούμενο στην παρούσα φάση.

«Μπίζνες» που έρχονται να εξυπηρετηθούν από τις διαγραφές;

Άποψη που κυριαρχεί στους κόλπους του ρεφορμισμού και βλέπει τους προς διαγραφή φοιτητές ως υποψήφιους «πελάτες» των ιδιωτικών πανεπιστημίων. Πολύ βολική άποψη, αν αγνοήσει κανείς την ταξική διάσταση των διαγραφών και την αξιοποίηση τους σε βάρος των φτωχότερων και λαϊκότερων στρωμάτων που παραμένουν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, παρά το λυσσαλέο χτύπημα του συστήματος από νωρίς (ΕΒΕ, τράπεζα θεμάτων, πανελλήνιες) στην κατεύθυνση της διαμόρφωσης μιας παιδείας για λίγους και εκλεκτούς. Αν ακόμα αγνοήσει κανείς πως οι διαγραφές αποτελούν χρόνια επιδίωξη του συστήματος, πολύ πριν τα σχέδια του για ιδιωτικά ΑΕΙ.

Η αγορά πτυχίων «αμφιβόλου ποιότητας»

Είναι δεδομένο πως η ύπαρξη Ιδιωτικών ΑΕΙ θα εντείνει τις ανισότητες που ήδη υπάρχουν και είναι δημιούργημα της πολιτικής των ταξικών φραγμών. Αυτό δεν αλλάζει, ανεξάρτητα από την «ποιότητα» των παρεχόμενων υπηρεσιών. Δεν αντιδράμε στα ιδιωτικά πανεπιστήμια, επειδή θα παρέχουν χαμηλής ποιότητας σπουδές. Πώς διασφαλίζεται στο κάτω κάτω η «ποιότητα» στο υπάρχον σύστημα; Με ρυθμούς απάνθρωπους και εντατικοποίηση που μας εξοντώνει; Με φροντιστήρια για να ανταπεξέλθουμε στις απαιτήσεις των μαθημάτων; Με υποχρεωτικές παρουσίες, αλυσίδες μαθημάτων, εργασίες και μαζικά κοψίματα στις εξεταστικές; Μάλλον αυτό υπονοούν μεγάλα κομμάτια της ρεφορμιστικής αριστεράς που κάνουν κριτική στο πώς αδειοδοτήθηκαν αυτά τα πανεπιστήμια. Κριτικάρουν τα προγράμματα σπουδών επειδή «είναι εύκολα» ενώ στα δημόσια ΑΕΙ φτύνουμε αίμα! Επειδή έχουν λίγα μαθήματα, όταν υπάρχουν προγράμματα σπουδών δημοσίων σχολών με πάνω από 60 μαθήματα για πτυχίο. Φυσικά και η αδειοδότηση δεν πέρασε από κάποια αδιάβλητη και αντικειμενική αξιολόγηση (αν πιστεύουμε ότι υφίσταται κάτι τέτοιο στο σύστημα που ζούμε), αλλά η στάση μας ενάντια στα ιδιωτικά πανεπιστήμια δεν διαμορφώνεται με γνώμονα αυτό, αλλά την επίδραση τους στην δημόσια εκπαίδευση.

Οι πιέσεις που θα ασκηθούν στα δημόσια ΑΕΙ να ακολουθήσουν το παράδειγμα των ιδιωτικών και να συμμορφωθούν στα ευρωπαϊκά και δυτικά πρότυπα είναι δεδομένες. Δεν θα αφορούν μόνο την ύψωση περεταίρω ταξικών φραγμών αλλά και την δημιουργία αποστειρωμένων σχολών όπου οι έννοιες «φοιτητικός σύλλογος» , «συνδικαλισμός» και «οργανωμένη πάλη» θα φαντάζουν παρελθόν.

4. Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΑΚΤΙΚΗΣ μπροστά στις εξελίξεις

Μπροστά στον καταιγισμό των εξελίξεων είναι το λιγότερο χρέος μας να αναζητήσουμε τις καλύτερες δυνατότητες παρέμβασης. Αυτό έρχεται να επιτελέσει η απόφαση για την συγκρότηση φοιτητικών πρωτοβουλιών ενάντια στις διαγραφές και τα μέτρα καταστολής. Την δημιουργία χώρων υποδοχής αυτού του δυναμικού που υπάρχει στις σχολές και αναζητά τρόπο απάντησης. Του δυναμικού που δεν καλύπτεται από τις αυταπάτες του ρεφορμισμού και θέλει πραγματικά να αγωνιστεί. Η εικόνα που δόθηκε στην συγκέντρωση στις 31 Ιουλίου, μέρα ψήφισης του νόμου Ζαχαράκη, είναι ενδεικτική του τι έχουμε μπροστά μας. Έναν ρεφορμισμό, πνιγμένο στις αυταπάτες και με το βλέμμα στην βουλή, εγκλωβίζοντας ένα δυναμικό σε ακτιβίστικες απαντήσεις. Αλλά και ένα δυναμικό που ΘΕΛΕΙ να αγωνιστεί και αναζητά τρόπους και διέξοδο.

Μπροστά στην λυσσαλέα επίθεση και την συσσωρευμένη οργή της νεολαίας απέναντι σε ένα σύστημα που την εξοντώνει, της στερεί το μέλλον, της τσακίζει δικαιώματα και ελευθερίες, το ιδεολογικό ρήγμα στις συνειδήσεις είναι υπαρκτό. Παράλληλα, η  ολοένα και μεγαλύτερη υποταγή του ρεφορμισμού αφήνει ένα τεράστιο πολιτικό κενό που πρέπει να «γεμίσει» για να απαντηθούν να μεγάλα ερωτηματικά του λαού και της νεολαίας για αυτό που ζει και την δυνατότητα να ξεφύγει. Υπό αυτές τις συνθήκες, οι δυνατότητες προχωρήματος της δικής μας γραμμής στο κίνημα είναι πολύ μεγαλύτερες και όλο το δυναμικό οφείλει να τις αναζητήσει σε κάθε σχολή που παρεμβαίνουμε, με όλες μας τις δυνάμεις.

Για τις πρωτοβουλίες ενάντια στις διαγραφές και τα μέτρα καταστολής

Αυτή την δυνατότητα επιδιώκει να δώσει στο δυναμικό μας η συγκρότηση των πρωτοβουλιών, το στίγμα των οποίων οφείλει να είναι ξεκάθαρο και συγκεκριμένο:

• ΚΑΜΙΑ ΔΙΑΓΡΑΦΗ- όχι στον διαχωρισμό ενεργών-ανενεργών φοιτητών
• ΚΑΤΩ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ- Κάτω τα χέρια από το ΑΣΥΛΟ
• Καμία αναμονή από ΠΡΥΤΑΝΕΙΣ-ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ-ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ οι φοιτητές στο τιμόνι
• Σύλλογοι στα χέρια των φοιτητών – Εμπρός για ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ-ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ-ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ
• Κάτω οι Νόμοι ΚΕΡΑΜΕΩΣ και ΖΑΧΑΡΑΚΗ

Πρέπει να τονίζουμε πως ο ρόλος των πρωτοβουλιών ουδεμία σχέση έχει με την υποκατάσταση των συλλογικών οργάνων. Αντιθέτως, παλεύουν για την συγκρότηση τους, για την μαζικοποίηση και ενίσχυση των μαζικών διαδικασιών των Φοιτητικών Συλλόγων και μέσα σε αυτούς.

Σκοπός τους είναι να ΑΝΤΙΠΑΡΑΤΕΘΟΥΝ πρωτίστως στην συστημική άποψη που θέλει τις διαγραφές και πειθαρχικά, αναπαράγει το αφήγημα του ασύλου ανομίας και των αιώνιων φοιτητών και θέλει την κατάργηση των συλλογικών οργάνων και διαδικασιών. Πρέπει όμως να αξιοποιηθούν και στην ανάδειξη των αδιέξοδων λογικών του ρεφορμιστικού χώρου και των απόψεων που καταθέτει γύρω από τα εν λόγω ζητήματα (εξ’ου και οι «κόκκινες γραμμές»  στο κείμενο της πρότασης τακτικής)

Μέσω των πρωτοβουλιών, θα συγκροτηθεί ένα αγωνιστικό δυναμικό που θέλει να παλέψει για την ανατροπή της επίθεσης, συμφωνεί σε διαφορετικό άλλοτε βαθμό με την άποψη μας και θα δει τον εαυτό του ως οργανικό κομμάτι των πρωτοβουλιών αυτών. Παράλληλα, τα σχήματα θα πρέπει να διατηρήσουν την αυτοτελή τους παρέμβαση και δράση προκειμένου να συμβάλλουν στην πάλη γραμμών μέσα στο κίνημα και να επιλύουν τα ζητήματα που προκύπτουν κατά την κίνηση και την πάλη των πρωτοβουλιών, με στόχο παράλληλα να συμπεριλάβουν και να στρατεύσουν στις γραμμές τους τα πιο πρωτοπόρα στοιχεία. Το κείμενο^[3] που κατατέθηκε στο σύνολο των σχημάτων των Αγωνιστικών Κινήσεων αποτελεί κομμάτι της εισήγησης του πανελλαδικού γραφείου στο φετινό συντονιστικό.

5. Για το 26^ο camping των Αγωνιστικών Κινήσεων και της Μαθητικής Αντίστασης

O απολογισμός του κάμπινγκ μας είναι ζωτικής σημασίας για τα συμπεράσματα που πρέπει να βγάλουμε αλλά και την βελτιστοποίηση του τόσο στο πολιτικό όσο και το οργανωτικό κομμάτι.

Το φετινό κάμπινγκ αξιολογείται θετικά ως μια πανελλαδική διαδικασία του δυναμικού μας που μας τροφοδότησε και ως συναγωνιστές αλλά και τον περίγυρο των σχημάτων μας που συμμετείχε.

Στα θετικά απολογίζονται:

• Η αυξημένη μαζικότητα σε σχέση με πέρσι. Νέοι συναγωνιστές και φίλοι πλαισίωσαν το φετινό κάμπινγκ, ως μία απόδειξη του ανοίγματος της δουλειάς μας σε νέες σχολές ή και η ενίσχυση σε εκείνες που ήδη παρεμβαίναμε.
• Η όρεξη με την οποία το δυναμικό τοποθετούταν σε εκδηλώσεις, εργαστήρια και ομάδες, η μεγάλη συμμετοχή και η πληθώρα των εικόνων που δόθηκε πανελλαδικά
• Η προσπάθεια για εκδηλώσεις και εργαστήρια διαφορετικού χαρακτήρα (διαλεκτικός υλισμός, χιπ-χοπ) που ενσωματώθηκαν στο πρόγραμμα με στόχο το ιδεολογικό ανέβασμα του δυναμικού
• Η διατήρηση της πολιτιστικής αναβάθμισης που κατορθώσαμε πέρσι και αποτέλεσε και φετινό στόχο για την ψυχαγωγία του δυναμικού
• Η συμμετοχή του δυναμικού στην συγκέντρωση στην Αθήνα, εν μέσω του καμπινγκ μας και η μαζική ανταπόκριση και αναγνώριση της αναγκαιότητας από την πλειοψηφία των συναγωνιστών
• Η περιφρούρηση του κάμπινγκ από την διαρκή ενόχληση της Αστυνομίας

 

Δεν πρέπει να λείπει και ο απολογισμός επί των αρνητικών στοιχείων που εντοπίσαμε και είναι προς διόρθωση και επίλυση για τα επόμενα καμπινγκ:

• Ο συγκεντρωτισμός στα καθήκοντα. Η ανάγκη της έμπρακτης υλοποίησης του τρίπτυχου αυτοοργάνωση-συλλογικότητα-αλληλεγγύη, περνάει και από τον σωστό καταμερισμών των καθηκόντων και την απεμπόληση κάθε λογικής ανάθεσης. Η άποψη «θα το λύσει η οργανωτική» πρέπει να αποτελεί έσχατη λύση και η πρωταρχική απάντηση σε ζητήματα που πέφτουν στην αντίληψη μας είναι η δική μας συνεισφορά στην επίλυσή τους, παράλληλα με την ενημέρωση της οργανωτικής επιτροπής. Το κάμπινγκ είναι διαδικασία του κάθε συναγωνιστή και ως τέτοια πρέπει να την αντιλαμβάνεται
• Η αδυναμία να μεταφερθεί εμπειρία προηγούμενων χρόνων σε νέους συναγωνιστές για το εκάστοτε πόστο είναι ζήτημα προς επίλυση. Η ανάγκη να μεταφέρεται αυτή η εμπειρία, προϋποθέτει την μείωση του συγκεντρωτισμού (βλ. παραπάνω) ώστε κάθε μέλος των Αγωνιστικών Κινήσεων να μπορεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες του καμπινγκ.
• Καθαριότητα χώρου. Χρόνιο ζήτημα που όμως το δυναμικό οφείλει να αναλογιστεί πιο σοβαρά, αφού υπάρχουν μικρές μόνο βελτιώσεις από χρόνο σε χρόνο με πισωγυρίσματα που δεν βοηθούν.
• Έλλειψη προτάσεων για το στήσιμο του χώρου. Η «διακόσμηση» του χώρου με πανό, σημαίες , πλακάτ, έγινε διεκπεραιωτικά και με καθυστερήσεις. Ο χώρος μας πρέπει να χαρακτηρίζεται από το στίγμα μας και να είναι «φιλόξενος» και όμορφος για το δυναμικό που θα παραμείνει δέκα ολόκληρες μέρες αλλά και τους επισκέπτες (φίλους, κατασκηνωτές κλπ)

Ο σκοπός να προετοιμάσει το δυναμικό για τον Σεπτέμβρη που ήρθε επετεύχθη σε μεγάλο βαθμό και ο απολογισμός πρέπει να αποτελέσει στοίχημα για την οργάνωση ενός ακόμα καλύτερου, πολιτικά πλούσιου και ευχάριστου κάμπινγκ την επόμενη χρονιά.

6. Μπροστά στην 52η επέτειο του Πολυτεχνείου

Με βάση όλα τα παραπάνω, δε θα είμαστε γραφικοί αν πούμε ότι και φέτος τα αιτήματα που έθεσε το φοιτητικό κίνημα τον Νοέμβρη είναι ανεκπλήρωτα και επίκαιρα όσο ποτέ. Το σύνθημα για “ψωμί, παιδεία, ελευθερία” μπορεί να εμπνεύσει και θα ξαναβγάλει τον κόσμο στους δρόμους. Η απαίτηση για “ΕΞΩ οι ΗΠΑ, ΕΞΩ το ΝΑΤΟ” που προσπαθεί με νύχια και με δόντια να κρύψει το σύστημα παραμένει δίκαιη και αναγκαία. Η πάλη για “ανεξαρτησία” και “λαοκρατία” που έθεσαν οι φοιτητές, οι εργαζόμενοι και οι νέοι 52 χρόνια πριν είναι πιο επίκαιρη από ποτέ, ειδικά όταν τα δεσμά της εξάρτησης σφίγγουν όλο και περισσότερο, όταν η χώρα μετατρέπεται σε απέραντη αμερικανοΝΑΤΟϊκή βάση.

Εμείς λοιπόν σε εκείνη τη φάση θα πρέπει να:

• θέσουμε το αντιπολεμικό - αντιιμπεριαλιστικό μας στίγμα
• βάλουμε τις ιδιαίτερες και μοναδικές (δυστυχώς) κατευθύνσεις μας ενάντια στις διαγραφές (που κατά πάσα πιθανότητα, αν δεν υπάρξει έως τότε κινηματική απάντηση, θα εφαρμόζονται σε εκείνη τη φάση πρώτη φορά)
• συνδέσουμε την επίθεση στα δημοκρατικά μας δικαιώματα (κάμερες - συστήματα ελέγχου - πειθαρχικά) με τους χρόνιους πόθους για την κατάργηση του ασύλου και να το υπερασπιστούμε ως ΛΑΪΚΟ ΑΣΥΛΟ ΑΓΩΝΩΝ
• θέσουμε την απάντηση στην πολιτική της φασιστικοποίησης και τις φασιστικές εφεδρείες
• θέσουμε την επιτακτική ανάγκη ξαναζωντανέματος των σχολών κόντρα στην αποστείρωση που προσπαθούν παντού να επιβάλλουν (χαρακτηριστικά στην Αθήνα το “κλείσιμο” ενός χώρο εντός πανεπιστημίου από ένα φοιτητικό σχήμα γίνεται πλέον είναι εξαιρετικά δύσκολο)

7. Αντί επιλόγου

Ομολογουμένως αυτά τα οποία τίθενται είναι πολλά και δύσκολα. Εμάς δε θα πρέπει όμως να φαντάζουν βουνό, ούτε να τα βλέπουμε ξέχωρα από την κατάσταση, τη συγκρότηση και τις δυνατότητες του λαού και της νεολαίας. Έχουμε απεριόριστη εμπιστοσύνη στις λαϊκές μάζες, στη νεολαία και τους φοιτητές. Οι «απαντήσεις» που δίνει το σύστημα έχουν ως μοναδικό περιεχόμενο την συνέχιση και ένταση της επίθεσης. Ενώ ταυτόχρονα η ρεφορμιστική αριστερά, όχι απλώς δεν δίνει απαντήσεις στα ζητήματα αλλά ανακυκλώνει μια σειρά από αυταπάτες που σπέρνουν την απογοήτευση και την υποταγή. Η οργή της νεολαίας, των φοιτητών και των μαθητών δεν μπορεί να «χωρέσει» στα στενά καλούπια που πλασάρει το σύστημα και ο ρεφορμισμός.

Σε μία περίοδο έντασης της επίθεσης και της φασιστικοποίησης από το σύστημα, όπου οι φοιτητικόι σύλλογοι αντιμετωπίζουν τον αρνητικό συσχετισμό και βρίσκονται σε φάση αποσυγκρότησης, όπου οι δυνάμεις του ρεφορμισμού υπηρετούν την στάση υποταγής και συμβιβασμού, οι Αγωνιστικές Κινήσεις έχουν καθήκον και δικαίωμα να παίξουν ρόλο στην συγκρότηση φοιτητικού κινήματος. Πρέπει να αποτελεί στόχος το πολιτικό και οργανωτικό δυνάμωμά μας, η συσπείρωση δυναμικού στις γραμμές μας και η από κοινού κίνηση στους συλλόγους.

Το πολιτικό κενό που υπάρχει θα πρέπει στον βαθμό των δυνατοτήτων μας να το καλύψουμε. Έχουμε ένα δυναμικό το οποίο έχει αποδείξει ότι μπορεί να υπερασπιστεί την άποψή μας με τους καλύτερους όρους. Πρέπει και μπορούμε να βγούμε πιο στα γεμάτα, πιο στα μπροστά για να πετύχουμε τις νίκες στις μάχες της γενιάς μας. Έχουμε επισημάνει και παλιότερα ότι την ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος δεν μπορούμε να την πετύχουμε μόνοι μας και ότι δεν περνάει μόνο από τα δικά μας χέρια. Έχουμε όμως έναν πολύ σοβαρό ρόλο να παίξουμε και μια άποψη που πατάει γερά στα πόδια της και μπορεί να κινητοποιήσει τις φοιτητικές μάζες.

 

^[1] Σημείωμα του Γραφείου των Αγωνιστικών Κινήσεων για το ζήτημα των διαγραφών, Γενάρης 2025

^[2] Οι ποινές προβλέπουν τουλάχιστον 2 χρόνια φυλάκισης!

^[3] Πρόταση τακτικής από Σεπτέμβρη, Αύγουστος 2025